microsoult

2011-10-09T11:39:00.001+03:00

Δε μου αρέσουν τα μνημόσυνα... Μ' ενδιαφέρει όμως να παραμένει η μνήμη ενεργή, όχι για να σκαρώνει εικονίσματα και να ανάβει (ενοχικά) κεράκια στο παρελθόν, αλλά για να βρίσκει, να ξανανακαλύπτει την πρώτη ύλη, με την οποία θα πάρει μορφή η φωνή των κολασμένων όλου του πλανήτη. Ευχαριστώ, Ερνέστο Γκεβάρα, που ήσουν τόσο ευφυής για να πιστέψεις στο ανέφικτο και τόσο άμυαλος για να πεθάνεις νέος και να γίνεις το σύμβολο της ουτοπίας, που κατοικεί μέσα σε κάθε ανήσυχο μυαλό...

The speaking hands

2011-03-06T00:08:00.002+02:00

Είπα να μαζέψω τις φωτογραφίες μου (ολίγες απ' αυτές) και να τις στεγάσω σ' ένα βιντεάκι, απολύτως χειροποίητο!
Η μουσική που συνοδεύει το βίντεο είναι το "The speaking hands" των Woven Hands

Ο Ντάριο Φο και οι φο "ευαισθησίες"

2011-02-06T17:16:00.004+02:00

Τον Ντάριο Φο προφανώς τον αγνοούν οι περισσότεροι σ’ αυτή τη χώρα (οι πιο πολλοί όταν ακούν Φο το μυαλό τους πάει σε μαϊμού κοσμήματα), ο τίτλος ενός έργου του όμως, το «Δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», έχει γίνει το μότο της εποχής
Η άρνηση της πληρωμής των διοδίων αρχικά και των εισιτηρίων των αστικών συγκοινωνιών πρόσφατα δημιούργησαν ένα νέο δεδομένο στο πολιτικό σκηνικό. Από τους θιασώτες τους ονομάστηκε «κίνημα» από τους πολέμιους – κατά τη συνήθη πρακτική- έγινε προσπάθεια να απαξιωθεί με τη χρήση εκφράσεων όπως «αντικοινωνική συμπεριφορά» και «τζαμπατζήδες»
Το βέβαιο είναι ότι δημιούργησε στην εξουσία μια εκκωφαντική αμηχανία, αφού είδε ότι οι κινήσεις αυτές έχουν τη λαϊκή αποδοχή. Και εκεί άρχισε η προπαγάνδα περί αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Γιατί οι κρατούντες καταλαβαίνουν ότι αυτός που δεν πληρώνει (εκτός ίσως κάποιων εξαιρέσεων) δεν είναι ο ρέμπελος κακομαθημένος που δε γουστάρει να πληρώσει, αλλά αυτός που λέει το «άι σιχτίρ επιτέλους, δεν πληρώνω». Και δεν είναι απαραιτήτως ο ευνοούμενος του συστήματος που χτίστηκε κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Αντιθέτως οι εργολάβοι είναι! Και τους έχουμε πληρώσει διπλά και τρίδιπλα. Και είναι δύσκολο να καταπιεί κάποιος να τον καταγγέλλουν ως «αντικοινωνικό» επειδή δεν ξαναπληρώνει τους ίδιους (Δημόσιο και εργολάβους)
Να αναφέρω ένα προσωπικό παράδειγμα. Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη, αλλά είμαι μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Χρησιμοποιώ την εθνική οδό ( ο Θεός να την κάνει) επί 25 χρόνια. Πληρώνω τα διόδια κανονικά, πάνω- κάτω, πάνω- κάτω, να ανοίγω το παράθυρο για να ρίξω τον οβολό μου στην είσοδο των Τεμπών για να βλέπω τον ίδιο και απαράλλακτο δρόμο. Και πριν από μένα ο πατέρας μου, όποτε χρειάστηκε να κατέβει στην Αθήνα, πλήρωνε τα ίδια διόδια για τον ίδιο δρόμο. Η συνεισφορά της οικογένειας Σούλτα για την εθνική Αθηνών- Θεσσαλονίκης έφτασε τα 50 χρόνια! 50 ΧΡΟΝΙΑ! Πενήντα χρόνια διόδια, συν τέλη κυκλοφορίας στην αρχή για ένα αυτοκίνητο, στη συνέχεια για τρία ( ο καθένας το δικό του, όταν έφυγε από την πατρική εστία, μη με πείτε και μεγαλοαστό), έμμεσοι φόροι, άμεσοι φόροι και σ’ αυτό το κομμάτι του δρόμου δεν είδαμε ούτε ένα γαμημένο χιλιόμετρο που να θυμίζει εθνικό δρόμο. Αν λοιπόν εγώ πω «άι σιχτίρ επιτέλους, δεν σας πληρώνω άλλο» είμαι υπονομευτής του πολιτεύματος;
Δεν πείθεστε είπατε; Ωραία. Να πάρουμε ένα απλό παράδειγμα βγαλμένο από τη ζωή, που θα έλεγε και ο Λοβέρδος. Θέλεις να ανακαινίσεις ένα δωμάτιο του σπιτιού σου. Βρίσκεις λοιπόν τον κυρ- Θανάση, το μάστορα, του λες «πόσα θέλεις;», «πέντε χιλιάρικα», σου απαντά, εσύ ανοιχτοχέρης άνθρωπος συμφωνείς και δίνετε τα χέρια. «Σε πόσες μέρες θα το έχουμε έτοιμο, μάστορα», ρωτάς εσύ ο καλόπιστος. «Σε 20 μέρες το πολύ» σου λέει ο ειδικός. Και περνάν οι μέρες και περνάν οι μήνες και εσύ το μόνο που βλέπεις είναι κάτι στοκαρίσματα εδώ κι εκεί, κάτι κουβάδες μες τη μέση του δωματίου. Έχεις δώσει μάλιστα όλο το ποσό στο χέρι και όχι μόνο αυτό, επειδή «ακρίβυναν τα υλικά, κάτι πήγε στραβά, ήταν ανάδρομος ο Ερμής» του έχεις χώσει άλλο ένα πεντοχίλιαρο, αλλά το δωμάτιο είναι όπως ακριβώς το παρέδωσες στο «μάστορα». Λοιπόν, αν έρθει αυτός ο ίδιος μάστορας μετά από ένα χρόνο και σου ζητήσει άλλα πέντε χιλιάρικα για να φτιάξει το ίδιο δωμάτιο, θα του τα δώσεις; Ή θα χρειάζεται στην καλύτερη περίπτωση ορθοπεδικό και οδοντίατρο από τα μπουνίδια που θα του έχεις κατεβάσει;
Θα μου πείτε αγαπητοί εκλεγμένοι, «μα αν δεν πληρώνετε τα διόδια και τα εισιτήρια δεν θα έχουμε δρόμους, δεν θα έχουμε συγκοινωνίες». Η απάντηση είναι: «Λάθος»! Αφού τα έργα έχουν πληρωθεί 2 και 3 φορές πάνω από την αρχική εκτίμηση (βλέπε χθεσινό θέμα στην «Ελευθεροτυπία») αφού ένας δρόμος μου κοστίζει 3 φορές περισσότερο απ’ όσο κοστίζει σ’ έναν Ιάπωνα, αφού κάποιοι έχουν φάει με χρυσά κουτάλια να πάτε να τα πάρετε απ’ αυτούς που τα έφαγαν. Εδώ έχουμε το φαινόμενο να πληρώνουμε κερατιάτικα ακόμα και για έργα που δεν έγιναν, ούτε πρόκειται να γίνουν ποτέ. Όπως η υποθαλλάσια της Θεσσαλονίκης για την οποία χώσαμε στον εργολάβο 64 εκατομμύρια ευρώ για εργασίες που ήδη είχε κάνει, λέει. Μα τόσο κοστίζουν 2,5 με 3 χιλιόμετρα δρόμου! Κι εγώ πώς δεν τα είδα που πηγαίνω στη Θεσσαλονίκη τουλάχιστον 2 φορές το χρόνο; Τέτοια τύφλα έχω ή απλώς είμαι ο μαλάκας που πληρώνει αέρα κοπανιστό;
Το πάρτι με τους εθνικούς δρόμους γίνεται εδώ και δεκαετίες και γίνεται με τους εργολάβους. Και είναι τουλάχιστον θράσος το κόμμα που όταν ήταν στα πράγματα από το 1997 μέχρι το 2004 έγινε το τρελό πάρτι των εργολάβων με τα δημόσια έργα, με τα ολυμπιακά έργα και με τις μίζες να σφυράνε πάνω από τα κεφάλια, να μας εγκαλεί ως επιρρεπείς στην ανομία!
Όσο για τις δυναμικές αντιδράσεις είτε σ’ αυτές τις κινητοποιήσεις, είτε σε απεργίες υπάρχει εδώ και αιώνες η πρακτική της περιφρούρησης των κινητοποιήσεων. Πολύ αριστερό θα πεις, μέγα σοσιαλιστή! Εδώ ρε σύντροφε ακόμα και στην ταινία «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» υπάρχει σκηνή όπου οι απεργοί εργάτες βγάζουν τους απεργοσπάστες σηκωτούς στην κανονική ζωή δεν θα συμβεί! Ή μήπως ήταν σκοτεινό όργανο των κομμουνιστών και ο …Αλέκος Σακελλάριος;
Και επιτέλους πάψτε να θεωρείτε τις νεοφιλελεύθερες ονειρώξεις σας ως μονόδρομο και να κατακεραυνώνετε όποιον τολμήσει να μιλήσει για «δημόσιο έργο». Έχει γίνει της μόδας στους κύκλους σας όποιος υπερασπίζεται το δημόσιο χαρακτήρα κάποιων έργων ή κάποιων οργανισμών να είναι υποχρεωμένος να απολογηθεί για τα γκούλακ του Στάλιν, για την πολιτική της Βόρειας Κορέας ή για την εισβολή των Σοβιετικών στη Τσεχοσλοβακία.
Ο φόβος σας είναι ότι πλέον δεν πείθετε. Ότι έχοντας σπείρει την απόγνωση σε χιλιάδες σπίτια βλέπετε ότι η οργή μεγαλώνει και συνειδητοποιείτε ότι με επικοινωνιακά παιχνίδια δεν είναι πλέον διαχειρίσιμη. Γιατί ξέρετε ότι ο κόσμος έχει καταλάβει πλέον πως οι «ευαισθησίες» σας για τη λειτουργία των νόμων και της Δημοκρατίας είναι απελπιστικά …φο!

Ξημερώνει 17...

2010-11-17T00:12:00.002+02:00

Κάθε χρόνο η ίδια αίσθηση: Μια στυφή μελαγχολία σαν ξημερώνει 17 Νοεμβρίου. Τότε ήμουν πολύ μικρός και πολύ μακριά. Δεν θυμάμαι τίποτα. Έπρεπε να χτίσω τις μνήμες αργότερα, όταν οι επέτειοι είχαν φτάσει σε διψήφια νούμερα. Όταν είχε ήδη χτιστεί γύρω από το κτίριο της Πατησίων μια βιομηχανία «μνήμης» από εξουσιομανή τσιράκια και ένας ασεβής καραγκιόζ-μπερντές «επαναστατικής» προσομοίωσης
Δηλώσεις, στεφάνια, διαγκωνισμοί των οργανώσεων για το πρώτο τραπεζάκι- πίστα, τσίκνα από τα «βρώμικα», βιομηχανία γαρυφάλλων ίδια μ’ αυτά που το βράδυ γίνονταν ιπτάμενα στα σκυλάδικα.
Προδομένες νεότητες που έγιναν με τα χρόνια ένας ανεπαίσθητος λεκές σε υπουργικές γραβάτες, δηλώσεις copy – paste από αδιάθετα μπαλκονάτων λόγων, εκκωφαντικά τίποτα που στήνουν χρόνια τώρα παρελάσεις πλήξης με επαναστατική σως από τα σαλόνια των μεταπτυχιακών τους.
Αφίσες- συνθήματα- πανώ - συνθήματα, Αμερικάνικη πρεσβεία, Ελλάδα – Κύπρος – Παλαιστίνη, Αμερικάνος δε θα μείνει, μολότωφ, κρότου- λάμψης, δακρυγόνα, ματωμένα πρόσωπα, καμένοι κάδοι, ζητάδες, βρισιές, κωλοδάχτυλα, κατάληψη, συλλήψεις… τα συνεργεία του Δήμου. «Η κίνηση στην Πατησίων έχει αποκατασταθεί… να περάσουμε τώρα σε άλλες ειδήσεις»…
Κι ύστερα επιστροφή στο καθημερινό μεταπολιτευτικό σαράκι, το ίδιο, απαράλλαχτο, που σου φύτεψε με επιτυχία στο μυαλό ότι μπορείς να επαναστατείς μόνο …χθες.
Κακοφόρμισε το σόου σύντροφοι.
Αν θέλεις μέλλον, ψάξε να το βρεις στα μάτια των 20άρηδων. Όσο αναιδή ή απελπισμένα κι είναι. Εκεί κατοικεί το επόμενο Πολυτεχνείο

Απέχοντας από τον στιγματισμό

2010-11-10T23:00:00.001+02:00

Απέχω 1. βρίσκομαι σε ορισμένη απόσταση από το σημείο αναφοράς. 2. είμαι διαφορετικός από κάτι άλλο, 3. δεν συμμετέχω συνειδητά σε κοινή δραστηριότητα (Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Γ. Μπαμπινιώτη, 1998)

Κανονικά δεν καταφεύγεις σε ερμηνευτικά λεξικά για να εξηγήσεις μία πολιτική (ή απολίτικη) στάση, αλλά οδηγήθηκα στην ερμηνευτική αγκαλιά του Μπαμπινιώτη, γιατί τα τελευταία 24ωρα έχω διαβάσει και έχω ακούσει τόσους ορισμούς της αποχής, όσα περίπου και τα λήμματα όλου του λεξικού του mainstream δασκάλου της γλώσσας!

Οι περισσότεροι ορισμοί ήταν απαξιωτικοί για τους απέχοντες. Για τους συμμετέχοντες στις εκλογές αυτή η πλειοψηφία (ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα) ήταν οι αδρανείς, οι αδιάφοροι, οι απολίτικοι βλαμένοι που δεν έχουν σκοπό να ασχοληθούν με τα κοινά ακόμα και αν η εξουσία αποφασίσει να τους κρεμάσει ανάποδα και να τους γδέρνει, οι ηθικοί αυτουργοί της ανόδου της ακροδεξιάς, οι εχθροί ή και οι πολέμιοι του δημοκρατικού πολιτεύματος, οι απολογητές του μνημονίου, οι θλιβεροί ελιτιστές, οι παραιτημένοι, οι φραπεδολάγνοι, οι μικρόνοες, οι αμνήμονες, οι άξιοι μόνο για την απαξίωση μας. Μόνο ότι είναι υπεύθυνοι για την τρύπα του όζοντος δεν διάβασα ότι είναι οι απέχοντες, αλλά δεν το αποκλείω να γράφτηκε κι αυτό και να διέφυγε της προσοχής μου!

Σε όλα αυτά τα συμπεράσματα είναι εύκολο να καταλήξεις αν θεωρήσεις (εσφαλμένα, κατά την άποψη μου) αυτό το 50% ως ένα ενιαίο σύνολο, με ενιαία συμπεριφορά, που συγκροτήθηκε περίπου ως εκλογικός συνδυασμός, που απλώς αποφάσισε να μην κατέβει στις εκλογές. Ανάμεσα στους απέχοντες θα βρεις όλες αυτές τις κατηγορίες που παραθέτω παραπάνω, αλλά δεν είναι μόνο αυτές. Στους απέχοντες υπάρχουν και απολύτως πολιτικοποιημένοι, άνθρωποι με άποψη για την κοινωνία, απηυδησμένοι από το σάπιο μεταπολιτευτικό σκηνικό, διαμαρτυρόμενοι για τους όρους με τους οποίους παίζεται το πολιτικό –και το εκλογικό παιχνίδι.

Αυτή η ανώνυμη μάζα αποτελεί εύκολο στόχο. Ορισμένους τους φοβίζει, άλλοι θεωρούν ότι δεν αξίζει ούτε ένα δευτερόλεπτο για να ασχοληθούν μαζί τους. Αλλά το δημοκρατικό παιχνίδι δεν παίζεται έτσι. Αν ορίζεις τον εαυτό σου ως δημοκράτη, το πρώτο που πρέπει να είσαι έτοιμος να κάνεις είναι να κατανοήσεις, να έρθεις σε διάλογο με διαφορετικές απόψεις από τη δική σου, να πείσεις ότι έχεις δίκιο και όχι απλώς να στιγματίσεις. Αλλιώς φτάνουμε στο «δημοκρατικό παράδοξο» να ενοχοποιείται αυτός που δεν πείθεται και όχι αυτός που δεν πείθει. Στις εκλογές αυτός που κατεβαίνει είναι υποχρεωμένος να πείσει, δεν είναι ο ψηφοφόρος που είναι υποχρεωμένος να πεισθεί.

Το άλλο επιχείρημα που πέφτει στο τραπέζι είναι ότι οι εκλογές και η επιλογή του «λιγότερου κακού» είναι σχεδόν η μόνη που μπορεί να δώσει διεξόδους, η μόνη στάση η οποία μπορεί να μεταβάλει κοινωνικά τα πράγματα. Αυτό ενίοτε ισχύει, αλλά δεν αποτελεί κανόνα. Άπειρα ιστορικά παραδείγματα μας πείθουν για το αντίθετο. Τον Μάη του ’68- που άφησε ισχυρό ιστορικό στίγμα- το γαλλικό εκλογικό σώμα έδινε νίκες θριάμβου στον Ντε Γκωλ, όταν η Αμερική έβραζε στα τέλη της δεκαετίας του ’60 και στις αρχές της δεκαετίας του ’70 οι Αμερικανοί ψηφοφόροι «αγαπούσαν» τον Νίξον. Το στίγμα της εποχής δεν το έδωσαν οι κάλπες, αλλά αυτό που συνέβαινε στην κοινωνία. Θα μου πείτε; Βλέπεις εσύ πουθενά ανάλογη κοινωνική κινητικότητα στην Ελλάδα; Ελάτε τώρα! Ας είμαστε σοβαροί! Απαιτείς από τους πολίτες που απέχουν να συγκροτήσουν μέσα σε λίγους μήνες ή ανάμεσα στις δύο εκλογικές Κυριακές κοινωνικό κίνημα που θα ανατρέψει την βαλτωμένη πολιτική κατάσταση και θα δώσει διέξοδο στα εκκωφαντικά αδιέξοδα; Απλούστατα η κοινωνία βράζει. Το τι θα παράγει αυτός ο «βρασμός» δεν το γνωρίζει με ακρίβεια κανείς μας. Και δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα ότι αυτός ο βρασμός θα παράγει αποτελέσματα μέσω της εκλογικής διαδικασίας.

Αλλά ας δούμε και τη στάση του συμμετέχοντος στις εκλογές. Αυτός ο συμμετέχων δεν είναι που ενέκρινε επανειλημμένα το χτίσιμο αυτού του σάπιου μεταπολιτευτικού μορφώματος; Είναι πιο ενεργός πολίτης αυτός που προσέρχεται στις κάλπες για να επικροτήσει τη σαπίλα (ή ακόμα και για να την αποδοκιμάσει) και αμέσως μετά αναπαύεται αυτάρεσκα στον καναπέ του, περιμένοντας να περάσουν 4 χρόνια για να «ξαναμιλήσει»; Τι άλλαξε εδώ και δεκαετίες, όταν η συμμετοχή στις εκλογές ήταν απόλυτη; (μόνο οι νεκροί και οι μετανάστες που λείπουν από τη χώρα δεκαετίες δεν συμμετείχαν ουσιαστικά). Οι πολίτες «μιλούσαν» μέσω της ψήφου τους και ως όμηροι του πολιτικού κατεστημένου το επιβράβευαν, ανεξάρτητα αν αμέσως μετά ελεεινολογούσαν εναντίον του. Και γιατί δεν έχει κάποιος το δικαίωμα να πει με τη στάση του ότι σιχάθηκε όλο αυτό το σκηνικό και να αποφασίσει να του γυρίσει την πλάτη; Γιατί δεν έχει δικαίωμα να πει όχι στους κομματικούς συνδυασμούς που κατεβαίνουν για να «μετρήσουν τις δυνάμεις τους» αρνούμενος να γίνει η «μεζούρα» για πολιτικές φιλοδοξίες;

Δεν θέλω να γίνω απολογητής της αποχής. Η αποχή περιέχει και επιλογές που για μένα είναι αποκρουστικές. Την λογική του «εγώ δεν ασχολούμαι μ’ αυτά», την ελιτίστικη λογική της ξυνισμένης φάτσας ανάλογης μ’ αυτήν της απόρριψης του αποτυχημένου σούσι σε προχω- εστιατόριο, τη λογική του «δε πα να κόψουν το λαιμό τους όλοι»

Η στάση μου όλα αυτά τα χρόνια ήταν μοιρασμένη. Άλλοτε ψηφοφόρος, άλλοτε απέχων. Για την αποχή μου από τις προηγούμενες εκλογές είχα γράψει και ένα κομμάτι στο blog μου http://microsoult.blogspot.com/2009/06/blog-post.html , όπου δεν νοιώθω καθόλου άνετα με την επιλογή μου.

Το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε εχθρούς και αμαρτωλούς ανάμεσα μας. Ανάμεσα τουλάχιστον σ’ αυτούς που θέλουν κάτι να αλλάξει επιτέλους. Το ζητούμενο είναι να μάθουμε επιτέλους να μιλάμε μεταξύ μας (έστω έντονα), να «αλληλογραφούμε», όχι απαραιτήτως μέσα από τον φάκελο που πέφτει μέσα σε μία κάλπη

Ένοχος με συνοπτικές διαδικασίες...

2010-10-30T09:13:00.001+03:00

Μια νέα "αξία" ανατέλλει: η ενοχή! Ένοχος γιατί "μαζί τα φάγαμε", ένοχος γιατί είσαι δημόσιος υπάλληλος, ένοχος γιατί έχεις το μαγαζάκι στη γωνία (άρα εν δυνάμει καπιταλιστής που φοροδιαφεύγει), ένοχος γιατί μετά από 50 χρόνια δουλειάς (τα περισσότερα ανασφάλιστα) τόλμησες να πας σε επιδοτούμενη εκδρομή από τα ΚΑΠΗ, ένοχος γιατί δεν πληρώνεις εγκαίρως τις δόσεις στις κάρτες και αρνείσαι να βοηθήσεις στη ρευστότητα του τραπεζικού συστήματος, ένοχος γιατί δεν μπορείς να βρεις τη δύναμη να κόψεις το τσιγάρο, ένοχος γιατί φωνάζεις, ένοχος γιατί σιωπάς, ένοχος για χιλιάδες άλλα...

Άλλωστε η ενοχή είναι αλάνθαστη μέθοδος χειραγώγησης. Αν αμφιβάλλεις, ρώτα τους θρησκευτικούς ηγέτες. Αιώνες τώρα κάνουν καριέρα και αποκτούν τους πιο υπάκοους πιστούς, μόνο και μόνο γιατί τους έχουν πείσει να νοιώθουν ένοχοι ακόμα και για την ίδια τους την ύπαρξη....

Από २० Σεπτεμβρίου... Τώρα και σε τρέιλερ!

2010-09-15T09:02:00.003+03:00

Ό,τι μας καπνίσει...

2010-09-01T11:18:00.004+03:00

Πόσο αστείοι γινόμαστε μερικές φορές για τα ελάσσονα ζητήματα...
Οι καπνιστές σηκώνουν το λάβαρο του "αγώνα" για το "δικαίωμα" τους να φουμάρουν στα μούτρα των άλλων, βλέποντας πίσω από την απαγόρευση την παγκοσμιοποίηση, το διεθνές κεφάλαιο, τη CIA, τη Μοσάντ και τον αστυνόμο Σαίνη, ενδεχομένως...
Η ανύπαρκτη Μαριλίζα από την άλλη, προσπαθεί να χτίσει την πολιτική της αυτοεκτίμηση με αντικαπνιστικούς "αγώνες" όταν έκανε μήνες ολόκληρους να διορίσει διοικητές στα νοσοκομεία. Όταν βλέπει τα δις της διαφθοράς στην Υγεία να πετάνε πάνω από το κεφάλι της και αντί να πάρει απόχη, κρατάει ομπρέλα! Για να ξεσκάσει δε, έχει κατασκηνώσει στα τηλεοπτικά παρέθυρα και ...απαγγέλει πρόστιμα!
Εν ολίγοις... ό,τι μας καπνίσει...

Το χάσαμε το μυαλό, πατριώτη!

2010-08-23T14:05:00.001+03:00

Ο “πατριωτισμός” στο ελληνικό πολιτικό σκηνικό είναι σαν μαγειρικό πολυεργαλείο. Προσφέρεται για να σερβίρεις από το πιο νερόβραστο πιλάφι μέχρι την πιο γκουρμέ ασυναρτησία. Ο στόχος είναι, σχεδόν πάντα, να σερβιριστεί έτσι ώστε να το καταπιείς αμάσητο.
Στον κόσμο των νεοφιλελεύθερων σοσιαλιστών που κυβερνούν τη χώρα το “πολυεργαλείο” εκσυχρονίστηκε (όπως τόσα άλλα, στα χέρια τους, επί μία εικοσαετία)
Κάποτε το στερεότυπο του πατριώτη είχε ταυτιστεί με τον μουστακαλή συντηρητικό μεσήλικα που ήταν έτοιμος να ζωθεί τα φυσεκλίκια και να ανακαταλάβει, από τους αιμοσταγείες Οθωμανούς, την Αγιά Σοφιά. Σ' αυτό προστέθηκε και αρκετό χουντικό κιτσαριό με χλαμίδα και φουστανέλα και έτσι ο όρος “πατριώτης” έχασε τη γοητεία του, τουλάχιστον στα μάτια των τοποθετημένων πολιτικά από το κέντρο και αριστερά
Σ' αυτήν την “πατριωτική” καρικατούρα η απάντηση της αριστεράς ήταν μία άλλη μορφή πατριωτισμού που είχε να κάνει με τη διεκδίκηση της εθνικής ανεξαρτησίας και έχει τις ρίζες της τόσο στον αντιφασιστικό αγώνα, όσο και στο μεταπολεμικές κοινωνικές διεκδικήσεις που είχαν ως βάση την απαλλαγή από τη σκιά των διεθνών προστατών.
Τα χρόνια πέρασαν ο καθένας έραψε για τον εαυτό του (και στα μέτρα του) το “νέο” πατριωτικό κουστουμάκι για να έχει να πορεύεται στις “δύσκολες εθνικές στιγμές”. Το μόνο που άλλαξε- ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση του καθενός- ήταν το soundtrack που συνόδευε τις πατρωτικές κορώνες. Δεν χρειαζόταν εμβατήρια για να επενδύσεις στον “πατριωτισμό” σου. Μπορύσες να το κάνεις άνετα ακούγοντας από Θεοδωράκη μέχρι Pink Floyd. Ο σουρρεαλισμός άλλωστε δεν γνώρισε ποτέ ύφεση σ' αυτή τη χώρα!
Τους τελευταίους μήνες ο πρωθυπουργός επικαλείται τον “πατριωτισμό”μας για να καταπιούμε – φυσικά αμάσητα- τα μέτρα, που η κυβέρνηση του λαμβάνει μετά από τις εντολές της τρόικας. Το ζητά ενώ προηγουμένως ο ίδιος έχει δηλώσει ότι υπάρχουν εκπτώσεις στην εθνική κυριαρχία (κάτι που απαγορεύει το σύνταγμα), έχει καταργήσει την προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων (παραβιάζοντας το Σύνταγμα),έχει αποφασίσει να πουλήσει μεγάλα κομμάτια του εθνικού πλούτου (ίσως ακόμα και το Σύνταγμα- την πλατεία εννοώ)
Μπορεί το πολιτικό παιχνίδι γύρω από τον πατριωτισμό να είχε πολλές εκδοχές, μπορεί να χρησιμοποιήθηκε για να υποστηρίξει πολλές μαύρες σελίδες στην ιστορία της χώρας, αλλά είναι η πρώτη φορά που η επίκληση του γίνεται ώστε οι Έλληνες να επιβεβαιώσουν τον πατριωτισμό τους αποδεχόμενοι την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας.
Προφανώς η νέα lifestyle εκδοχή του “πατριώτη” είναι ο καλογυμνασμένος μουστακαλής (μην χάνουμε και επαφή με το παρελθόν) με casual ντύσιμο (και t-shirt Nautica με την ελληνική σημαία στο στήθος), που θα υποδέχεται χαμογελαστός, σαν ευγενής σερβιτόρος, ακόμα κι αυτόν που έρχεται στη χώρα με πρόθεση να του κλέψει το πορτοφόλι! Ο νέος “πατριώτης” θα φιλοξενεί τους “επισκέπτες” σπίτι του, θέλει- δε θέλει, θα τους παραδίδει τα κλειδιά (μαζί με τους τίτλους ιδιοκτησίας) και θα ρωτάει πάντα πρίν ταϊσει τα παιδιά του ή τους γέρους του.
Είναι γλυκός αυτός ο “πατριώτης”! Τόσο γλυκός, που δοκιμάζονας τον, μετά την πρώτη μπουκιά έχεις μια έντονη τάση προς έμετο...

Έλα η παράνοια!!!

2010-07-30T23:15:00.001+03:00

Επειδή είμαι ένα βήμα πριν από την παράνοια... Εντάξει η επιστράτευση είναι επίδειξη κυβερνητικού τσαμπουκά. Αλλά από το να είμαι κατά της κυβέρνησης μέχρι το να φτάσω να σηκώσω το λάβαρο του "αγώνα" μαζί με τους ιδιοκτήτες φορτηγών έχει μια απόσταση ανάλογη με αυτήν της γης από το Άλφα του Κενταύρου.
Ακούμε "απεργία" ...και χτυπάμε παλαμάκια ανεξάρτητα με το ποιός είναι αυτός ο οποίος κατεβαίνει;;;;
Αναρωτήθηκε κανείς πόσες άδειες έχουν κάποιοι απ' τους "αγωνιστές" που εμφανίζονται ως οι σουπερ μαχητές των δικαίων του λαού; Σκέφτηκε κανείς ότι κάποιοι απ' αυτούς είναι μεγαλοεπιχειρηματίες που φορολογούνται με ψίχουλα για τα απίθανα λεφτά που βγάζουν από τα 10άδες φορτηγά τους; Σκέφτηκε κανείς ότι αυτοί είναι που αναγκάζουν τους υπαλλήλους τους οδηγούς να δουλεύουν 20ωρα πάνω στο τιμόνι, πολλές φορές χωρίς ασφάλιση; Πρόσεξε κανείς ότι το σωματείο των οδηγών (όχι των ιδιοκτητών αλλά των εργαζόμενων τους) είναι κατά των κινητοποιήσεων;
Και το βασικό ερώτημα; Είμαστε υπέρ του κλειστού επαγγέλματος, μέσω του οποίου κάποιοι θησαυρίζουν και οι οδηγοί- υπάλληλοι δεν μπορούν να βγάλουν μία άδεια γιατί δεν έχουν τα φράγκα;
Στο τέλος θα ακούσω ότι οι ιδιοκτήτες των φορτηγών είναι στην αιχμή του αγώνα του προλεταριάτου και θα καταπιώ τις κοτσίδες μου αμάσητες!!!!

Η Θεία Βία

2010-07-20T11:25:00.001+03:00

Κάποτε πάνω από το πτώμα κυριαρχούσε η σιωπή ή ένας λυγμός. Ακόμα κι αν κάποιος οδηγούνταν σε παραλήρημα ήταν αδιάφορος αν θα είχε κοινό και ποτέ δεν φιλοδοξούσε οι ακατάληπτες κραυγές του να ονομαστούν “δημόσιος λόγος'.
Τώρα πάνω από το πτώμα στήνεται μονίμως ένα φεστιβάλ παπαρολογίας με πιασάρικα νούμερα που “διασκεδάζουν” το κοινό με αναλύσεις για τη βία, για την αξία της ανθρώπινης ζωής, ερωτήματα για τα κίνητρα και ευχολόγια για το μέλλον
Ένας είναι ο κοινός παρονομαστής σχεδόν όλων των “αναλύσεων”: Η απλούστευση! Ένας κόσμος χωρισμένος σε θύματα και δολοφόνους ή διεφθαρμένους και επαναστάτες
Ήμουνα νιος και γέρασα να ακούω για μάχες ανάμεσα στο Θεό και στο Διάβολο, στο Καλό και στο Κακό, στον αγνό οικογενειάρχη και στον βέβηλο κομμουνισμό, στον εξαθλιωμένο εργάτη ή τον φωτισμένο διανοούμενο και τον ανθρωποφάγο καπιταλισμό
Διαφορετικές θεωρίες,, ίδια λογική: Ένας κόσμος χωρίς αποχρώσεις. Ένας κόσμος χωρισμένος με την ακρίβεια διαβήτη σε καλούς και κακούς. Και η βεβαιότητα ότι η δική μου βία είναι αυτοδικαίως δικαιωμένη.
Πολιτικοί και δημοσιογράφοι που περιγράφουν τη βία που γεννιέται κοινωνικά ως αποτέλεσμα μιας διαστροφικής ροπής προς την ανθρωποκτονία, αρνούμενοι ότι η κρατική βία, τα “άδικα αλλά επιβεβλημένα”, το σπρώξιμο προς το περιθώριο, η υπόσχεση ενός ζοφερού μέλλοντος γεννούν- σχεδόν πάντα- ένα μπάσταρδο που λέγεται Βία, πεινασμένο μονίμως, που δεν αργεί να δείξει επιθετικά τους κυνόδοντες του και να επιτίθεται. Κι αυτό το σκυλί δεν είναι ποτέ πιστό και υπάκουο.
Από την άλλη “επαναστάτες” σε ρόλο Θεού της Παλαιάς Διαθήκης.Θεός- τιμωρός, Θεός- ζωχάδας που αφαιρεί χωρίς περιστροφές τις ζωές των “αμαρτωλών”. Και όποιος διαφωνεί θα βαφτιστεί αυτομάτως κι αυτός “αμαρτωλός” και θα πέσουν πάνω οι δέκα πληγές του σεχταριστή Φαραώ.
Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία. Αυτών που πιστεύουν ότι ο άνθρωπος ήταν πάντα ένα αγνό, φιλήσυχο πλάσμα που κάπου στο δρόμο ξεστράτισε και θα πρέπει να επιστρέψει σε έναν κόσμο γεμάτο χαμόγελα και λουλούδια, έναν κόσμο όπου όλοι θα αγκαλιάζονται και θα φιλιούνται, θύτες και θύματα, αδικοπραγούντες και αδικημένοι μαζί, χέρι- χέρι, θα οδεύσουν προς το γαλήνιο τους μέλλον. Καλές οι προθέσεις, αλλά τέτοιο κλίμα δεν υπάρχει ούτε σε στοκατζίδικο πορτ μπεμπέ, πόσο μάλλον στην κανονική ζωή
Όση ανάγκη έχουμε από δημιουργία, τόση ανάγκη έχουμε και από στάχτη. Όση ανάγκη έχουμε από θεραπεία, τόση ανάγκη έχουμε από το τραύμα και από το αίμα που τρέχει απ' αυτό. Θα ήθελα να είναι αλλιώς. Αλλά μόνο 5-10 σελίδες να διαβάσω από την ιστορία του ανθρώπινου είδους θα δω να επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι η βία είναι ανεξίτηλα γραμμένη στο DNA μας.
Τι φταίει για όλα αυτά;
Δεν ξέρω. Δεν έχω καμία διάθεση να γράψω ένα νέο Ευαγγέλιο με έτοιμες απαντήσεις
Νομίζω ότι η ρίζα του κακού είναι αυτή η εμμονή του ανθρώπινου είδους να παραμείνει στη νηπιακή ηλικία, όπου ο κόσμος θα είναι χωρισμένος σε καλούς και κακούς, σε θεούς και δαίμονες, σε φίλους και εχθρούς. Έτσι είναι πιο εύκολο να συνεχίσεις το παιχνίδι σου, να πάρεις το πιστόλι- χριστουγεννιάτικο δώρο και να πυροβολήσεις τον κακό. Αλλά στα παιδικά παιχνίδια ο κακός πεθαίνει μόνο για μια μέρα. Την επόμενη ανασταίνεται και είναι έτοιμος να δεχτεί και πάλι τα παιδικά άσφαιρα
Ο δικός μας κόσμος όμως, ο ενήλικος δεν είναι ακριβώς ο ίδιος. Οι περισσότεροι εδώ και χρόνια έχουμε πάρει άδεια οπλοφορίας από τον προσωπικό μας Θεό πυροβολούμε αδιακρίτως τον δικό μας “εχθρό”. Σε λίγο στο πεδίο της μάχης θα ψάχνεις για θύμα και δεν θα βρίσκεις. Και τότε το μόνο διαθέσιμο θύμα θα είσαι εσύ ο ίδιος. Αλλά δεν θα στρέψεις το όπλο στον εαυτό σου. Γιατί θα δειλιάσεις. Γιατί ο Θεός που σου σύστησαν στο σχολείο θεωρεί την αυτοκτονία αμάρτημα. Και τότε θα ψάξεις τους θεούς σου για να ζητήσεις συγχώρεση (πάλι σαν μετανιωμένο παιδί) και δεν θα τους βρίσκεις. Γιατί οι θεοί σου ενηλικιώθηκαν... και αυτοκτονούν χωρίς τύψεις....

Ο αναπτήρας, η φωτιά και ο ξηρός πάγος

2010-07-19T13:19:00.004+03:00

Δεν θυμάμαι καν χρονιά. Κάπου μεταξύ του '88 και του ΄90. Στο κέντρο της πόλης. Στην Ομόνοια. Το καφενείο “Το Νέον” μετρούσε τις τελευταίες του μέρες πριν γίνει εστιατόριο self-service και στη συνέχεια ένα άδειο κουφάρι, μια κενή υπενθύμιση για το παρελθόν της πόλης. Ο χειμώνας δίσταζε να μπει, Δεκέμβρης μήνας και τα μπουφάν παρέμεναν στα χέρια των περαστικών σαν χρυσή εφεδρεία για το χειμωνιάτικο αυτονόητο.
Είχα ξεκινήσει με τα πόδια από τη σχολή. Πάντοτε το Βικτώρια – Ομόνοια το έκανα με τα πόδια. Ποτέ με τον ηλεκτρικό. Βρήκα τον τότε συμφοιτητή μου Κώστα καθισμένο σε ένα τραπέζι που έβλεπε στην οδό Δώρου. Δίπλα του ένας γκριζομάλλης, γύρω στα 40 με σκληρά χαρακτηριστικά χαμογελούσε κοιτώντας έξω από το τζάμι. Τους καλημέρισα και κάθησα αφήνοντας στο τραπέζι το βιβλίο της Μακροοικονομικής που είχα πάρει με καθυστέρηση- πάντα με καθυστέρηση- από το βιβλιοπωλείο “Το οικονομικόν”. Ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες, ο Κώστας μας άφησε για λίγο. Περίμενε το οικογενειακό έμβασμα στην Εθνική. Δεν θα αργούσε, είπε. Βέβαια, αν έχεις σκοπό να κάτσεις στην ουρά της Εθνικής δεν μπορείς να δώσεις με βεβαιότητα τέτοια υπόσχεση
Η αμηχανία δύο αγνώστων που μοιράζονται στο ίδιο τραπέζι. Πήρε το βιβλίο της Μακροοικονομικής και το έβαλε πάνω στην “Ελευθεροτυπία” που υπήρχε πάνω στο τραπέζι καλύπτοντας το πρωτοσέλιδο με τους τεράστιους τίτλους. Τότε τα πρωτοσέλιδα έκραζαν την πραμάτεια τους με τεράστιους τίτλους. Εποχή των σκανδάλων Κοσκωτά, του καλαμποκιού, του αυριανικού παρακράτους, της πρώτης μπόχας που ανέδυε η “Αλλαγή”
- ΑΣΟΕΕ; με ρώτησε κοιτώντας ακόμα το βιβλίο
- Ναι, του απάντησα
- Εσύ; έκανα την αφελή ερώτηση, λες και περίμενα στην ηλικία του να ασχολείται με εξεταστικές
- Εγώ δεν σπούδασα... από μαλακία μου... δεν ήξερα και τι ήθελα... μουσικός ήθελα να γίνω
- Και;
- και.... τίποτα
Ξαναγύρισε το βλέμμα έξω στο δρόμο.
- Τους βλέπεις; μου λέει χαμογελώντας.
Δεν περίμενε απάντηση
- Σε λίγα χρόνια, σε 5, σε 10, σε 20 θα χρωστάνε τα μαλλιά της κεφαλής τους, θα πηδάνε από τα παράθυρα γιατί δεν έχουν να πληρώσουν, αλλά θα βγάζουν τον σκασμό γιατί θα αισθάνονται ένοχοι.
- Ποιοι; ρώτησα έτσι για να ρωτήσω κάτι
- Όλοι αυτοί που αποφάσισαν να γίνουν κοπάδι γιατί ο τσοπάνης σφύριζε όμορφα
Δεν ξαναμίλησα. Ήταν μάλλον περιττό να κάνω άλλη μια ερώτηση τη στιγμή που ο συνομιλητής δεν την χρειαζόταν. Η σιωπή κράτησε κάποια λεπτά. Στη διάρκεια της έπιασε στα χέρια έναν αναπτήρα. Τα δάχτυλα κιτιρινισμένα μαρτυρούσαν χρόνιο καπνιστή. Κρατούσε τον αναπτήρα με τον δείκτη και τον αντίχειρα, τον χτυπούσε ξαφνικά με τον μέσο, έφερνε μια γρήγορη στροφή, σταματούσε για λίγο, τον χτυπούσε στο μαρμάρινο τραπέζι και ύστερα πάλι απ' την αρχή. Σαν ένας δικός του μετρητής του χρόνου ή καλύτερα ένας μετρονόμος, αφού τα όνειρα του ανήκαν στη μουσική.
- Έχεις πάει Αμερική; με ρώτησε συνεχίζοντας το “παιχνίδι” του
- Όχι, του απάντησα κοφτά
- Έκανα 4 χρόνια στην Αμερική. Στο Σαν Φρανσίσκο. Μη ρωτάς πώς. Ένας έρωτας... αρχίδια έρωτας... τέλος πάντων. Εκεί κηνυγάς το όνειρο, δανείζεσαι για να το κάνεις πραγματικότητα και στη συνέχεια βουτάς. Έτοιμοι είναι για μακροβούτια σου λέω.
- Για να το λες, απάντησα ψάχνοντας να βρω συνοχή στα λόγια. Εσείς οι μεγαλύτεροι έχετε ζήσει περισσότερα, είπα για να τον κολακεύσω, κάτι όμως που μάλλον δεν κατάφερα, αφού το βλέμμα του έγινε πιο σκοτεινό και καρφώθηκε πάνω μου
- Μαλακίες, μικρέ! Αυτό μας βολεύει να πιστεύετε εσείς οι πιτσιρικάδες. Εγώ ξέρεις που ήμουνα όλα αυτά τα χρόνια; Πουθενά! Στο τίποτα. Πάντα είχα ένα άλλοθι. Στον πόλεμο ήμουν αγέννητος, στο Πολυτεχνείο πολύ μεγάλος, στη μεταπολίτευση πολύ κουρασμένος. Έχουμε κολλήσει σαν τις βδέλες στις στιγμές κάποιων που έτυχε να βρεθούν στη ρωγμή του χρόνου και ρουφάμε “παράσημα”
Προσπάθησα να σταματήσω το παραλήρημα, περισσότερο γιατί με φόβησε, παρά γιατί διαφωνούσα λέγοντας διάφορα ασυνάρτητα για εξεγέρσεις και για τη “φωτιά” που είχαν κάποια χρόνια...
- Ρε μικρέ, σταμάτα να λες μαλακίες. Άκου, σε έχουν πείσει ότι όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά... Πίπες! Έχεις πάει σε συναυλίες έτσι; Ξηρός πάγος είναι, φίλε. - Τρελλή κάπνα, ροκιά και φωτιά πουθενά... Ξηρός πάγος. Μούφα καπνός δηλαδή...-
Ναι, είπα και ήταν η μόνη λέξη που μπορούσα να βγάλω από το στόμα μου. Σκέφτηκα να του πω ότι πάω μέχρι την Εθνική να δω τι κάνει ο Κώστας, αλλά σε λίγο σηκώθηκε από την καρέκλα του
- Εγώ την κάνω. Να πάρω ένα; με ρώτησε δείχνονας με το βλέμμα του τα τσιγάρα μου
- Βέβαια
- Το έχω κόψει, δεν θα το ανάψω
- ΟΚ
Έβαλε το τσιγάρο στο στόμα και άφησε τον αναπτήρα στο τραπέζι
- Κράτα τον, μου είπε.
- Ευχαριστώ
- Και πού 'σαι μικρέ. Όπου βλέπεις καπνό μην ψάχνεις να βρεις φωτιά. Κάπου αλλού μπορεί να σιγοκαίει... κι αν δεν τη βρεις βάλτην εσύ, μου είπε σχεδόν ψυθιριστά κλείνοντας μου το μάτι
Με το που βγήκε απο το καφενείο άναψα τσιγάρο. Πάντα μου ήταν δύσκολο να διαχειριστώ την ιδιορυθμία των άλλων. Πέρασαν από τότε πάνω από 20χρόνια. Τον θυμήθηκα χθες βλέποντας έναν εξηντάρη στα “ορεινά” των Εξαρχείων με ένα σβηστό τσιγάρο στο στόμα να ψάχνει σ' ένα ψυγείο ανάμεσα σε πολύχρωμα μπουκάλια. Δίπλα του μια χειρόγραφη ταμπέλα συνέχιζε να ξεθωριάζει από τον ήλιο: “Πωλείται πάγος”

Take a walk 2

2010-06-22T01:41:00.008+03:00

Τα παιδιά παίζουν. Με τον ήλιο στα πόδια τους. Έναν ήλιο ζωγραφισμένο μαύρο με τις μπογιές που περίσσεψαν από τις φλύαρες σκέψεις των γονιών τους

Οι γονείς τους είναι βέβαιοι. Τα παιδιά θα φτάσουν ψηλά. Αλλά θα χρειαστεί να σκαρφαλώσουν. Και θα κρατάνε τσίλιες μην τυχόν και έρθουμε, πάλι εμείς, να προσθέσουμε το σύμβολο της παύσης στα τραγούδια του μέλλοντος τους

Το φανάρι ανάβει πράσινο. Μπορείς να περάσεις απέναντι. Εκεί όπου το κεφάλι είναι σκυμμένο, αδιάφορο για την όμορη οργή

Οι δρόμοι πάντως είναι τόσο σιωπηροί για να κατοικούνται από τους εν δυνάμει οργισμένους. Μόνο στα ατσάλινα ρολά των τραπεζών έχουν μείνει κάποια σημάδια, που ασφυκτιούν στις μεταλλικές παγίδες και κινούνται βίαια προς το δρόμο

Κάποιες φορές πάλι το χαμόγελο ενός κοριτσιού που κρατά τον τηλεβόα μπορεί να ακυρώσει τον σκυθρωπό μινιμαλισμό των συνθημάτων

Οι μικροαστοί αυτόν τον καιρό ονειρεύονται διακοπές. Να αφήσουν τα σπίτια τους απαλλαγμένα από την παρουσία τους να ξεκουραστούν από τις χειμερινές τους εμμονές. Ίσως κατά τη διάρκεια της απουσίας τους κάποια απ' αυτά να αρχίσουν να παρουσιάζουν παράδοξες συμπεριφορές. Μερικές φορές τα λουλούδια μπορεί να ανθίσουν ακόμα κι αν ξεχάσεις να τα ποτίσεις

Εκεί στην παραλία θα μας περιμένει ένα περίγραμμα. Μια βάρκα ακίνητη θα περιμένει να την γεμίσεις περιεχόμενο για να αρχίσει το ταξίδι στα ανοιχτά...

Ου ραδιοφονεύσεις!

2010-06-15T10:39:00.002+03:00

Η απόλυση μου από τον RED δεν ήταν προφανώς κάτι που θα αλλάξει το ρου της ιστορίας του ραδιοφώνου, επιβεβαίωσε όμως ότι η δημοσιογραφική ιδιότητα, στς μέρες μας, μπορεί να αποτελέσει από μόνη της λόγω απόλύσης. Και είναι το μόνο επάγγελμα στο οποίο μπορεί να συμβεί αυτό, καθώς είναι μάλλον απίθανο να απολυθεί κανείς ως πολύ γιατρός, πολύ υδραυλικός ή πολύ μηχανικός.
Ο κήπος της ραδιοφωνικής παραδοξότητας ανθίζει εδώ και χρόνια στο μέγαρο του Νέου Φαλήρου, όπου 4 ραδιόφωνα χτίζουν το προφίλ ενός “σοβαρού” συγκροτήματος ΜΜΕ.
Η σοβαρότητα αυτή χτίστηκε από το 2004 και με το “ροκ παιδί” του συγκροτήματος τον RED, που έκανε θεαματικά νούμερα από τους πρώτους μήνες της ζωής του.
Το παράδοξο όμως ήταν πάντα εκεί, πανταχού παρόν και εκφραζόταν με διάφορους τρόπους. Έπρεπε δε, να υπηρετείται πιστά από ολίγον παραγωγούς μέχρι πολύ δημοσιογράφους. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:
Ως προς το μουσικό μέρος για τον RED δεν γεννήθηκε ποτέ ο Nick Cave, η Patti Smith έκανε δειλά την εμφάνιση της γύρω στο 2006, οι Pearl Jam δεν δημιουργήθηκαν ποτέ, οι Beatles έγραψαν συνολικά 3 κομμάτια και από το 2008 και μετά στην Αγγλία δεν παρήχθη ποτέ μουσική
Για τις εκπομπές του σταθμού δεν παίζονταν ποτέ τρέιλερ. Αντιθέτως πριν ξεκινήσεις την εκπομπή σου άκουγες τρέιλερ της εκπομπής που ακολουθούσε ...στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ!
Απαγορευόταν δια ροπάλου να μεταβληθεί η λίστα των τραγουδιών. Ακόμα κι αν μιλούσες για το θάνατο ενός σημαντικού καλλιτέχνη ή για τη συναυλία στην οποία ο σταθμός ήταν χορηγός επικοινωνίας δεν εθεωρείτο απαραίτητο να συνοδευτεί η πληροφορία από το ανάλογο τραγούδι. Έτσι μπορεί κάποιος να μιλά για τη συναυλία των Metallica και το κομμάτι που ακολουθεί να είναι Pink!
Δεν αναφέρω αυτά τα παραδείγματα για να πλήξω το κύρος του σταθμού και να επιτεθώ κατά της λογικής του playlist. Θέλω απλώς να σημειώσω ότι όλες αυτές οι παραδοξότητες, που δεν έχουν βάση σε καμία “γνώση” του μέσου, αποτελούν τον άξονα πάνω στον οποίον κρίνεται η επαγγελματική επάρκεια ενός επαγγελματία του χώρου
Στη διάρκεια των τεσσάρων και πλέον χρόνων που βρέθηκα στα μικρόφωνα του σταθμού προσπάθησα, κυρίως με άξονα το χιούμορ, να μιλήσω και για τη μουσική και για την κοινωνία (από την οποία γεννιέται άλλωστε η μουσική) και για την πολιτική (για την οποία καθόλου δεν αδιαφόρησε η ροκ στην ιστορία της). Το αν το έκανα επιτυχώς ή όχι θα το κρίνουν οι ακροατές.
Αν έπρεπε να είμαι λιγότερο δημοσιογράφος για να κάνω “λιγότερο” ραδιόφωνο, με λιγότερη άποψη και λιγότερο σεβασμό προς τον ακροατή, τότε καλώς απολύθηκα.
Στόχος τελικά δεν είναι οι “πολύ” δημοσιογράφοι. Είναι να παραμείνει “ζωντανός” ο “λιγότερο” ακροατής και ο “περισσότερο” καταναλωτής του ραδιοφώνου.
Είμαι βέβαιος ότι κάποιοι θα σχολιάσουν: “Και καλά εσύ τι έκανες για όλα αυτά τόσα χρόνια:”. Ομολογώ, ελάχιστα. Άλλωστε και με το σημερινό κείμενο δεν ισχυρίζομαι ότι προσπάθησα να κάνω κάποια τομή στη λειτουργία του ραδιοφώνου. Για να γίνει κάτι τέτοιο πρέπει οι παραγωγοί να έχουν σύμμαχο το μεγαλύτερο μέρος του κοινού. Και προς το παρόν δεν το έχουν...
(Δημοσιεύτηκε στο www.e-tetradio.gr στις 14 Ιουνίου 2010)

Take a walk...

2010-06-04T10:26:00.010+03:00

Κάποτε ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία. Κάποιοι την είχαν γράψει στον τοίχο με μπογιά. Η ιστορία άρχισε σιγά- σιγά να ξεθωριάζει. Όπως και η μπογιά. Το σπρέι που ήρθε να φρεσκάρει την ιστορία ήταν πιο αμήχανο. Ήθελε να διηγηθεί κάτι καινούργιο, αλλά είχε ανοιχτούς λογαριασμούς και με το παρελθόν. Δεν ήξερε ποιούς τόνους να επιλέξει για την ιστορία του, δεν ήξερε σε ποιό χρόνο. Στους δρόμους άλλωστε ο χρόνος συστέλλεται και διαστέλλεται μέσα σε δευτερόλεπτα. Όσο διαρκούν τα βλέμματα των περαστικών

Ο χρόνος που μπήκε ως συνδετικό υλικό στην άσφαλτο των λεωφόρων για να ταπεινωνεται καθημερινά από τις ρόδες των αυτοκινήτων. Γέφυρες, ανισόπεδοι κόμβοι, που μου θυμίζουν τις πρώτες σελίδες από το “Πλήθος” του Ανδρέα Φραγκιά. Ανισόπεδες ζωές, κουρελιασμένα συνθήματα που γαντζώνονται απελπισμένα σε μεταλλικές πεζογέφυρες

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο κέντρο. Χωρίς λόγο. Έτσι για να επιβεβαιωθεί το αξίωμα ότι οι βόλτες δεν είναι ποτέ φυγόκεντρες. Εκεί όπου υπάρχουν τα “ιερά” της πόλης για να τα περιγελούν τα “σύμβολα” των παιδικών μας καλοκαιριών

Ένα χέρι απλωμένο, στην Κοραή ανάμεσα στον κόσμο. Ένα χέρι ακίνητο και κυρίως αόρατο για τους περαστικούς. Ένα χέρι που προεκτείνει την “κυριαρχία” τού επίσης ακίνητου σώματος στο τσιμεντένιο παγκάκι. Ένα χέρι που δεν βρήκε χώρο στη σακούλα σκουπιδιών που καλύπτει το υπόλοιπο σώμα. Αυτή η πόλη ποτέ δεν είχε πρόβλημα να επιδεικνύει τα “σκουπίδια” της, ακόμα κι όταν έκανε ότι δεν τα βλέπει

Ένα κορίτσι ανάμεσα στους νομάδες της Ερμού πλένει το πιάτο της. Το πλένει μεθοδικά και επίμονα. Καθρεφτίζεται για λίγο στη μεταλλική κοιλότητα, χαμογελάει και έπειτα παίρνει και πάλι το σοβαρό βλέμμα της μεθοδικότητας για να ξεκινήσει η μαγική τελετουργία του παιδικού παιχνιδιού, που μιμείται δημιουργικά τη ρουτίνα των ενηλίκων.

Η εξαντλητική επαιτεία. Η γονιμότητα ως βάρος. Παιδιά που γεννιούνται για να γίνουν από τους πρώτους μήνες της ζωής τους αξεσουάρ φτώχειας. Ενοχλητικό ντεκόρ στον δρόμο του πιο χλιδάτου εμπορίου. Οι πύλες της επιδεικτικής ευμάρειας φρουρούνται εδώ και καιρό από τους λάθρα βιώσαντες

Μια βόλτα σε ενεστώτα χρόνο. Στο παρόν της πόλης. Μην το ψάχνεις. Το μέλλον έχει πουληθεί ήδη σε πολύ φιλική τιμή...

Οδηγίες για σεμνούς διαδηλωτές

2010-06-03T14:14:00.006+03:00

Έχεις κάποιες μικρές αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα των μέτρων; Είσαι οργισμένος; Νοιώθεις αδικημένος; Έχεις τη διάθεση να διαμαρτυρηθείς; Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, φίλε μου! Είναι σεβαστή η διαμαρτυρία σου, είναι ιερή η άποψη σου αρκεί να υπάρχουν κάποιοι στοιχειώδεις κανόνες ευγένειας. Δεν μπορείς να διαμαρτύρεσαι ωσάν τον νεατερνταλ, να θυμίζεις το αποκρουστικό “ταγάρι” των 70's.
Στην προσπάθεια να συμβάλλουμε στο δικαίωμα στη διαμαρτυρία, αλλά με ευπρέπεια και αίσθημα ευθύνης προτείνουμε στους διαμαρτυρόμενους εναλλακτικούς τρόπους διαμαρτυρίας, που θα προάγουν το πολιτικό ήθος και δεν θα δυναμιτίσουν την κοινωνική ζωή, όπως πολύ σωστά αναφέρουν πλείστοι όσοι αρθρογράφοι!
Πρώτον, το καλύτερο είναι να μην κατέβεις σε καμία διαδήλωση. Σκέψου ότι η πράξη σου αυτή θα σταματήσει την κυκλοφορία των οχημάτων, θα μειώσει την εμπορική κίνηση, θα διώξει τους τουρίστες. Σκέψου ότι και οικολογικώς δεν είναι πρέπον να συναθροιστείς με κάποιες χιλιάδες άλλους, αφού τόσες ιδρωμένους αγωνιστικές μασχάλες είναι βέβαιο ότι θα δημιουργήσουν μια δυσάρεστη οσμή, που μυρίζοντας την οι δειρχόμενοι τουρίστες θα δημιουργήσουν τις χειρότερες των εντυπώσεων και έτσι θα πληγεί η εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό. Έπειτα με τόσες μαζεμένες αναπνοές, σε τόσο λίγα τετραγωνικά, είναι βέβαιο ότι η μέση θερμοκρασία θα ανεβεί τουλάχιστον 8 βαθμούς και θα μαραθούν τα λουλουδάκια που σου έχει βάλει ο Δήμος στις ζαρντινιέρες για να καλωσορίσει την άνοιξη!
Τα πανο σου να μην περιέχουν επιθετικά συνθήματα. Πρότιμησε τα μετριοπαθή: “Όλοι το ίδιο είμαστε Λαός και Κολωνάκι”, “Ουάου, τι ωραία μέτρα!”, “Σας αγαπώ”, “Σφάξε με αγά μου, ν' αγιάσω”!
Αφού θα κρατάς τα πανό με τα ενωτικά συνθήματα, απορώ σε τι αποσκοπεί το να φωνασκείς ασκόπως. Οι καλύτερες διαδηλώσεις είναι οι βουβές. Έτσι και δεν θα ηχορυπαίνεις και θα κρατήσεις σε άριστη κατάσταση της φωνητικές σου χορδές!
Όταν περνάς από το Σύνταγμα μπροστά από το μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη μην χρησιμοποιείς εμπρηστικά συνθήματα που θέτουν σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή. Θυμήσου εθνεγερτικά συνθήματα που μας ένωσαν όλους τις στιγμές των εθνικών θριάμβων. Θυμήσου το EURO, το 2004 και φώναξε δυνατά “Ειναι βαριά, βαριά η πούτσα του τσολιά”, ένα σύνθημα που μας ένωσε όλους στις μεγάλες στιγμές, που χαμογελούσαμε με ικανοποίηση ακόμα κι όταν βλέπαμε να το φωνάζουν 5χρονα.
Ειδικώς όταν απεργούν οι ναυτεργάτες καλό θα ήτο, αντί διαφόρων αντιαισθητικών παλαιοκομμουνιστικών συνθημάτων να φωνάζουν “καλέ κορίτσια ο στόλος!”
Δείξε λίγο παραγωγικός, λίγο αγωνιστικά ευφυής! Βρες έναν σπόνσορα για την κινητοποίηση σου!
Τόσες επιχειρήσεις υιοθέτησαν επαναστατικά συνθήματα, έχουν γίνει επαναστάσεις στις σερβιέτες, στα κινητά κι εσύ έχεις ακόμα την ιδεολογική ακαμψία να μην συνεργάζεσαι μαζί τους. Σκέψου ότι αυτές οι εταιρείες διαθέτουν υψηλό διαφημιστικό μπάτζετ και έτσι το μήνυμα σου είναι πιο εύκολο να παίξει στο prime- time της τηλεόρασης.
Μην αντιδράς όταν τα ΜΑΤ σου ρίχνουν δακρυγόνα! Αντιθέτως καλό θα ήτο να πάρεις μια βαθιά εισπνοή, ώστε να ερεθιστούν επάρκως οι διακρυγόνοι αδένες και να καθαρίσει ο οργανισμός από τις τοξίνες. Αν είσαι φρόνιμος το υπουργείο ΠΡΟ-ΠΟ σκέφτεται να αντικαταστήσει τα δακρυγόνα με διάφορες κολώνιες για να καταπολεμείται και η αγωνιστική ιδρωτίλα
Μην πετάς μπουκάλια, νεράτζια και πέτρες κατά των δυνάμεων της τάξης. Βρες μια μεγάλη πέτρα, πλησίασε με χαμόγελο τον ΜΑΤατζή, καθήστε μαζι στην πέτρα και μοιραστείτε αδελφωμένα το νερό και το νεράτζι.
Μην καταλαμβάνεις το οδόστρωμα! Ακόμα και αν μαζευτείτε ένα εκατομμύριο κόσμος, διαδηλώστε στο πεζοδρόμιο. Έτσι κι αλλιώς στο πεζόδρομιο θα βγεις σε λίγο καιρό για να ζήσεις, οπότε είναι καλό να το συνηθίζεις

Ο νοικοκύρης – λαμόγιο ζει, αυτός μας οδηγεί

2010-06-03T11:58:00.004+03:00

Χθες αποφασίσαμε (αποφάσισαν) να πουλήσουμε κι άλλα “ασημικά”, δημόσια “ασημικά”, ώστε το σπάταλο κράτος να μειωθεί, να εξοικονομηθούν λεφτά και πριν προλάβουν να μπουν στο Δημόσιο Ταμείο να πακεταριστούν, ώστε να ταξιδέψουν one way ticket για τις τράπεζες- δανειστές των φιλεύσπλαχνων συμμάχων. Ενδέχεται δε αγοραστής (έστω και δια της τεθλασμένης) να είναι ο ίδιος ο δανειστής, οπότε θα έχουμε το εξαιρετικό “αναπτυξιακό”: Σου δίνω κάποια εκατομμύρια για να αγοράσω τη δημόσια επιχείρηση και αμέσως μου τα δίνεις πίσω, γιατί μου τα χρωστάς!!!
Είναι η συνέχεια στο νεοφιλελεύθερο παραμύθι περί νοικοκυρέματος που πλασάρεται με αρκετή επιτυχία εδώ και χρόνια. Το κράτος σου είναι διεφθαρμένο, θα έρθουν κάποιοι καλοί κύριοι θα στο αγοράσουν, θα στο εξυγιάνουν και θα σου προσφέρουν υπηρεσίες φτηνές και αξιόπιστες. Δεν είναι δύσκολο να πειστείς όταν έχεις ζήσει ένα όντως διεφθαρμένο κράτος, του οποίου όμως το βασικό θύμα ήσουν εσύ.
Σου λένε ότι τώρα με την εφαρμογή των όρων του μνημονίνου είναι η ευκαιρία να εκσυχρονιστείς, να σταματήσουν οι λαμογιές του Δημοσίου, να απαλλαγείς επιτέλους από έξοδα περιττά και σκανδαλώδη. Και στην συνέχεια χρησιμοποιώντας ως όπλο την περιπτωσιολογία σου αραδιάζουν μαϊμού αναπηρικές συντάξεις, επιδόματα- σκάνδαλα, έξοδα για δημόσιες χλιδές, υπερβάσεις και λαδώματα. Ε, δεν μπορεί, θα συμφωνήσεις. Όλα αυτά τα, μικρά ή μεγάλα, λαμόγια τα έχεις ζήσει επί χρόνια στην καθημερινότητα σου, θα κουνήσεις συνκαταβατικά το κεφάλι σου και θα πεις το μεγάλο ΝΑΙ! Για να συμπληρωθεί το πακέτο πρέπει να νοιώθεις και λίγο συνένοχος. Δεν μπορεί. Κάποια παγαποντιά έκανες κι εσύ τόσα χρόνια. Μήπως έχεις θείο- μαϊμού ανάπηρο; Γιατί δεν τον κατήγγειλες; Μήπως έβαλες βίσμα για μετάθεση; Μήπως τα έχωσες σε εφοριακό; Μήπως, ακόμα κι δεν έκανες τίποτα απ' όλα αυτά, για μια στιγμή σκέφτηκες να τα κάνεις έστω; Είσαι λοιπόν συνένοχος! Και σου αξίζει μια γενναία απελευθέρωση (όχι δική σου, των αγορών)
Έτσι λοιπόν, με την πλύση εγκεφάλου από πολιτικούς, πολιτικάντηδες και “σοβαρούς” αρθρογράφους θα καταπιείς το χάπι της “αγίας ιδιωτικοποίησης”. Κάποτε το επιχείρημα ήταν ότι δεν μπορεί ο φορολογούμενος να πληρώνει χρέη δημόσιων υπηρεσιών. Σωστό. Πολλές όμως από τις επιχειρήσεις που πουλήθηκαν ή πωλούνται είναι κερδοφόρες. Με ποια λογική παραχωρώ το συλλογικό κέρδος στο ατομικό του επενδυτή; Κάποιες άλλες είναι επιδοτούμενες γιατί έτσι προστατεύεται το πιο φτωχό κομμάτι της κοινωνίας. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι οι συγκοινωνίες. Αν λειτουργήσουν με απόλυτα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια το εισιτήριο θα πρέπει να εκτοξευθεί στα 3-4 ευρώ. Η επιδότηση του προστατεύει τους ασθενέστερους. Αν μέσα σ' αυτούς τους οργανισμούς υπάρχουν λαμόγια να τα στείλετε στην ψειρού να μετράνε τους καημούς και τους αναστεναγμούς.
Αν λειτουργήσουν όλα για την “αγία” αγορά, χωρίς κρατική στήριξη, ο κάτοικος του μικρού νησιού θα βλέπει καράβι μόνο στις αφίσες του ΕΟΤ, ο κάτοικος του ορεινού χωριού θα κατεβάινει στην πόλη με τα πόδια, γιατί δεν θα “συμφέρει” να περνάει ούτε παπί από το χωριό του.
Ωραία, θα σου πουν, αλλά κερδίζεις από την πτώση των τιμών λόγω του ανταγωνισμού. Ε, βέβαια! Αυτό κι αν είναι επιχείρημα. Τα περισσότερα σουπερ- μαρκετ πέρασαν σε ξένους επενδυτές την τελευταία δεκαετία κι αυτό που συνέβη είναι να σου πουλάνε μέχρι και 200% ακριβότερα από το ακριβότερο μπακάλικο στη Βαυαρία. Ή θέλεις να θυμηθούμε την απελευθέρωση των τηλεπικοινωνιών, όταν χιλιάδες πλήρωναν λογαριασμούς σε ιδιωτικές εταιρείες και έκαναν τις κλήσεις τους απο το περίπτερο, γιατί το τηλέφωνο στο σπίτι δεν λειτουργούσε;
Θέλεις να βγεις και μια βόλτα στις εθνικές οδούς, που υποτίθεται ότι είναι δημόσια έργα παραχωρούμενα σε ιδιώτες; Ξεκινάς για Θεσσαλονίκη και στην επιστροφή έχουν φυτρώσει κι άλλα (και ακριβότερα) διόδια. Αλλά αυτά είναι ιδιωτών, όχι του κακού δημοσίου. Οπότε κανένα πρόβλημα. Πληρώνω και μ' αρέσει!
Θέλεις να θυμηθούμε τις χιλιάδες υπερβάσεις στο κόστος των δημοσίων έργων, τα δις που πήγαν στις τσέπες των εργολάβων και όχι φυσικά στο Δημόσιο Ταμείο;
Ο ελεγκτής με το παγωμένο βλέμμα που ξεσκονίζει τα οικονομικά της χώρας δεν είναι μέλος ομάδας αδελφότητας για τη σωτηρία φτωχών χωρών. Είναι εκπρόσωπος συμφερόντων. Δεν ενδιαφέρεται για την πάταξη της διαφθοράς. Ενδιαφέρεται να εκβιάσει για λιγότερο κράτος, στοχεύοντας κυρίως στον κοινωνικό του ρόλο και όχι στη διαφθορά. Ενδιαφέρεται για φθηνή εργασία. Αλλιώς δεν θα ήταν τόσο λυσσαλέα η επιμονή του να μειώσει βασικούς μισθούς και συντάξεις πείνας στα όρια του μηδενισμού τους. Οι προνομιακοί συζητητές του είναι αυτοί που τζογάρησαν με τη φούσκα των ακινήτων, που τζογάρησαν πριν από 2 χρόνια με τις διεθνείς τιμές των τροφίμων στέλνοντας στον υποσιτισμό άλλα 80 εκατομμύρια ανθρώπους στον Τρίτο Κόσμο, που συνεχίζουν να τζογάρουν με το χρέος των χωρών δένοντας τες με τοκογλυφικά επιτόκια. Είναι τα αθεράπευτα παγκόσμια λαμόγια, που μπροστά τους τα λαμόγια του ελληνικού Δημοσίου μοιάζουν με αειπάρθενες κορασίδες.
Αυτοι που αντιδρούν στο ξεπούλημα της χώρας δεν είναι απολογητές των απατεώνων του Δημοσίου. Δεν είναι ευτυχείς με το γεγονός ότι κάποιοι αραχτοί βύζαιναν αμέριμνοι τη γελάδα του Δημοσίου. Δεν είναι σύμμαχοι κανενός λαμόγιου. Δεν νοιώθουν ανακούφιση που το μικρολαμόγιο του Ελληνικού Δημοσίου θα αντικατασταθεί από το μεγαλολαμόγιο των διεθνών αγορών. Όσο κι αν είναι δύσκολο να το πιστέψουν κάποιοι αναλυτές- απολογητές του ξεπουλήματος υπάρχουν άνθρωποι σ' αυτή τη χώρα που ο ηθικός τους κώδικας δεν τους επιτρέπει να γίνουν σύμμαχοι κανενός λαμόγιου. Είτε φορά τη φθαρμένη στολή του Δημοσίου, είτε το απαστράπτον κοστούμι των αγορών...

Οι άεργοι σωτήρες

2010-06-01T10:32:00.001+03:00

Το είδος εκκολάπτεται στα χρόνια της μεταπολίτευσης, ίσως και λίγο νωρίτερα για ορισμένους, στις “επώδυνες αυτοεξορίες” στα χρόνια της Χούντας. Είναι τα “προοδευτικά” παιδιά που βίωναν με πόνο το έλλειμμα δημοκρατίας στη χώρα τους, με το σύνθημα, “μακριά και πονεμένοι”. Άλλοι ήταν πιο μπαρουτοκαπνισμένοι! Βρίσκονταν εδώ, πέρασαν ενδεχομένως και κάποια μαύρα βράδια στα κρατητήρια, βγήκαν στον δημοκρατικό αέρα της μεταπολίτευσης με λαμπερά παράσημα αγωνιστικότητας. Η πολιτική δεν ήταν απλώς επιλογή. Ήταν μονόδρομος. Έγιναν αυτό που τα κόμματα ονόμασαν “επαγγελματικά στελέχη” και έταξαν τον εαυτό τους στη “μεγάλη ιδέα” της οικοδόμησης του νέου πολιτικού σκηνικού της μεταπολίτευσης
Η μόνη δυσκολία αυτών των λαμπρών- τότε- νέων ήταν η απάντηση στο κρατικό όργανο, όταν έβγαζαν αστυνομική ταυτότητα “Επάγγελμα;”. Εκεί η απάντηση ήταν δύσκολη. Δεν μπορούσες να δηλώσεις “εργάτης της Δημοκρατίας”, δεν μπορούσες να δηλώσεις “επαγγελματικό στέλεχος”. Δήλωνες συνήθως αυτό που έγραφε το πτυχίο κι ας μην είχες κολλήσει ούτε ένα ένσημο, ασκώντας το επάγγελμα. Κι αν μες τη φούρια της πολιτικής αλλαγής δεν είχες καταφέρει να πάρεις το “χαρτί” στο χέρι, όπως ονειρευόταν η μάνα σου, υπήρχαν εναλλακτικές. Δημοσιογράφος π.χ. Το κόμμα διέθετε έντυπα, όπου έγραφες συχνά το “ποίημα”. Το “ποίημα” μπορεί να μην σε έκανε ποιητή, δημοσιογράφο όμως σε έκανε σίγουρα.
Παπαρολογούσες επί ώρες, μέρες, χρόνια στις κομματικές συνεδριάσεις την ώρα που ο κόσμος ζούσε την – οδυνηρή πολλές φορές- πραγματικότητα. Ο κόσμος έχτιζε το μέλλον του με μεροκάματα, εσύ τα έχτιζες με “εισηγήσεις”. “παρεμβάσεις”, “αναλύσεις” για τον “κόσμο της εργασίας”, για “μετασχηματισμούς”, για “αλλαγές”, για “τομές”.
Για κάποιους ήρθε και η ώρα της εξουσίας. Ήταν άλλωστε και το εφηβικό όνειρο. Ήταν και η νοστιμότατη σως από το Μάη του '68 που είχαν βάλει στην πολιτική τους σαλάτα: “Η φαντασία στην εξουσία”. Δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά στην ιστορία που οι μικρόνοες δήλωναν εκφραστές της φαντασίας. Εκεί το “επαγγελματικό στέλεχος” πληρωνόταν πλέον ως βουλευτής ή υπουργός. Η μάνα σου θα χαμογελούσε: “Χαλάλι! Μπορεί να ανησυχούσα που μπλέχτηκε με τα πολιτικά, αλλά το παιδί πέτυχε”.Σίγουρα κάποια λαμπάδα στο ύψος σου θα υπήρχε σε κάποιο ξωκλήσι.
Το μοντέλο σχεδόν πανομοιότυπο για όλους: Πειθήνια όργανα των αρχηγών, εκπαιδευμένοι να γίνουν μετρ στην ίντριγκα, αφού είχαν πειστεί ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να επιβιώσεις πολιτικά
Το επάγγελμα “πολιτικός” εξασφάλισε σε όλους αυτούς τους ανεπάγγελτους λαμπρή καριέρα. Και οπαδούς. Και θαυμαστές. Και συνεχιστές. Και μια καλή σύνταξη.
Στα 20 αρκετοί δεν είχαν δεύτερο βρακί. Στα 50, στα 60, στα 70 βρέθηκαν με περιουσίες. Αν υποθέσουμε ότι ήταν σφιχτοί στα οικονομικά και 2 χιλιάρικα να έβαζαν στην άκρη το μήνα μετά από 20 χρόνια στην πολιτική, θα μπορούσαν περήφανα να έχουν για τις κόρες τους, δύο ευρύχωρα τριάρια στα Πατήσια. Αλλά η “περιουσία” ήταν μεζονέτες και εξοχικά. Αλλά και σ' αυτό δεν υπήρχε πρόβλημα. Ο “προοδευτικός” που ανακαλύπτει τις χαρές του καπιταλισμού είναι το ευπροσάρμοστο ον στον πλανήτη. Αν και κανένα πολιτικό κείμενο που παπαγάλιζε στα χρόνια του “αγώνα” δεν περιελάμβανε τον όρο off shore, η ανακάλυψη του τού προσέφερε ηρεμία, τάξη και ασφάλεια.
Για χρόνια κανείς δεν ανησύχησε. Το πολιτικό, δικαστικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο ανήκε στον κύκλο του και έτσι η “περιουσία” ήταν μια αδιόρατη υποσημείωση στην προσπάθεια για την “πρόοδο” και τον “εκσυχρονισμό” της χώρας.
Τώρα κάποιοι (όχι όλοι, ούτε καν οι περισσότεροι) μπορεί να βγουν στη σέντρα. Θα ανησυχήσουν. Αλλά θα θυμηθούν τα σοφά λόγια του αρχηγού: “Όταν κυνδινεύει να ξεκληριστεί όλη η οικογένεια, θυσιάζεις ένα από παιδιά σου”. Άλλωστε υπάρχουν νεότεροι άεργοι για να “καθαρίσουν” και να στήσουν τις offshore του μέλλοντος μας...

Παραδεισένια μίζα

2010-05-27T12:29:00.005+03:00

Εχθές καθώς σαβούρωνα ένα βουνό γαρίδες
με ρώτησε ομοτράπεζος “ειδήσεις μήπως είδες;”
Κι ανοίγω αμέσως την TV με κάποια αγωνία
πίνοντας μια γερή γουλιά, λευκό από Μαντινεία

Ευθύς εις την οθόνη μου βλέπω χοντρή κεφάλα
να ομολογεί στο χαλαρό πως ήτανε κουφάλα
τα πήρε από τους Γερμανούς αλλά ως χορηγία
διότι τότε η κυβέρνησις ήταν παντού αγία

Ήτανε πριν από καιρό, στην εποχή Σημίτη
που αν και βρώμαγε πολύ είχαν κλειστή τη μύτη
η χώρα εκσυχρονίζετο είχε μεγάλους στόχους
δεν έψαχνε για σκάνδαλα, δεν έψαχνε για ενόχους

Από τη θλίψη την πολλή και το βαρύ στομάχι
ύπνος βαθύς με τύλιξε κι ένα μικρό συνάχι
Παρόλα αυτά εμύριζα, ήταν μεγάλη η μπόχα
έφτανε μέχρι το Μπακού έφτανε και στην Ντόχα

Στον ύπνο εμφανίστηκαν τρεις άγγελοι Κυρίου
κρατούσαν μια επιταγή ενός εκατομμυρίου
“Γιατί κοιμάσαι τέκνον μου και χάνεις επεισόδια
την ώρα που γιορτάζονται της μίζας τα εισόδια;”

Ολίγον αιφνιδιάστηκα που είδα τους αγγέλους
ήμουν σχεδόν βέβαιος: ήτο η αρχή του τέλους.
Μ΄ αυτοί με καθυσήχασαν με χτύπησαν στην πλάτη
μ' ενα πλατύ χαμόγελο, μου έκλεισαν το μάτι.

“Έχουμε νέα τέκνον μου, που θα σε συγκινήσουν
στη Siemens επωλήθηκε μέρος του Παραδείσου
εμείς που είμασταν κοντά στον Άγιο Πατέρα
χορηγηθήκαμε αδρώς, θα κάνουμε καριέρα”

Κι όταν τους ρώτησα ευθύς τί θέλουν από μένα
μου απαντήσαν αυστηρά: “Μη βιάζεσαι, ένα- ένα”
Πρώτον θα κράταγα κρυφή την αποκάλυψη τους
έπρεπε να έχουνε κι αυτοί την κάποια κάλυψη τους.

Δεύτερον το αντίτιμο της άγιας χορηγίας
θα το επλήρωνα εγώ, “δε θέλω μαλακίας”
Τρίτον θα έλεγα παντού σε Ανατολή και Δύση
ότι η πώληση αυτή ήταν η μόνη λύση.

Αν δεν τα έκανα αυτά και έκανα την πάπια
θα μπαινα στα κατάστοιχα, τα μαύρα τα κοιτάπια
Ολημερίς κι ολονυχτίς θα έβραζα στον Άδη
θα με βασάνιζαν πολύ, θα μού βγαζαν το λάδι

Πετάχτηκα απ' τον ύπνο μου λουσμένος στον ιδρώτα
η τηλεόραση στη ΝΕΤ, έπαιζε Νίνο Ρότα
απ' όλο αυτό το όνειρο τι να πιστέψω πρώτα
από την παραζάλη μου χτύπησα και στην πόρτα

Μου πέρασε απ' το μυαλό να τους γαμοσταυρίσω
ψύχραιμα σκέφτηκα μετά, τις ταρζανιές ν' αφήσω
μπορούσα να εναντιωθώ, να πάρω το καλέμι
αλλά με τέτοιες απειλές μέχρι κι η Όλγα Τρέμη

Η φοροδιαφυγή και το βερύκοκο

2010-05-18T13:18:00.001+03:00

Για να την πνίξω την οργή που διώξαν την Γκερέκου,
έτρωγα για να γλυκαθώ βερύκοκα Μπεμπέκου
μα από τη σαστιμάρα μου κατάπια το κουκούτσι,
είδα τον ίδιο τον Χριστό με έναν χιτώνα Gucci

Πριν η ανάσα μου κοπεί και φύγω για άλλα μέρη
έφτυσα το κουκούτσι ευθύς σαν είδα Πρετεντέρη
ήτανε και η δήλωση ότι θα σφίξουν κώλοι
θα έχει και συνέχεια, η αρχή ήταν με τον Τόλη

Είμαι τόσο χαρούμενος με όλες τις εξελίξεις
φοροφυγάδες κυνηγούν χωρίς ήξεις – αφήξεις
Τραγουδιστάδες και γιατροί, λαμόγια, δικηγόροι
θα στίβωνται ενδελεχώς μέχρι να βγουν οι φόροι

Οι φοροκλέπτες θα ακούν τον Παπακωνσταντίνου
και θα ανάβουνε κερί στην Παναγιά της Τήνου
στην χώρα θα εμπεδωθεί το αίσθημα δικαίου
αυτά που γίνονταν παλιά δεν θα συμβούν εκ νέου

Και για να μην υπάρχει πια κενό εις τον Πολιτισμόν μας
και για να ενισχύσομεν τον δόλιον Τουρισμόν μας
γυναίκα θα ορκίσουμε και πάλι στη θεσάρα
σύζυγον του δημοφιλούς του Γιώργου του Νταλάρα

Ο Τσε και η μύγα τσε- τσε!

2010-05-17T10:55:00.001+03:00

Είναι δύσκολο στις μέρες μας να δηλώνεις σοσιαλιστής και ειδικά όταν έχεις πιάσει πρώτο τραπέζι- πίστα στα κυβερνητικά έδρανα
Όταν είσαι προ των πυλών της εξουσίας δείχνεις τη συνήθη αγάπη προς το μπαλκόνι, όχι απαραιτήτως γιατί το θέλεις, αλλά γιατί το έκαναν επιτυχώς ο παππούς σου και μπαμπάς σου. Από εκεί πετάς στον λαό σου τα σοσιαλιστικά SOS για κάθε υποψήφιο σοσιαλιστή πρωθυπουργό: Διασφάλιση του εισοδήματος των μισθωτών, όχι στους άδικους έμμεσους φόρους, κρατικός έλεγχος στις αυθαιρεσίες των τραπεζών, δημόσιες επενδύσεις που θα τονώσουν την οικονομία. Υπόσχεσαι μια επανάσταση στη λειτουργία του κράτους την ώρα που τα στελέχη σου χαμογελούν ικανοποιημένα για το επιτυχημένο concept, αναπολώντας το εφηβικό τους δωμάτιο με την αφίσα του Τσε Γκεβάρα να κατέχει την ίδια περίοπτη θέση μ' αυτή που κατείχε η εικόνα της Παναγιάς στο δωμάτιο των γονέων.
Ο λαός ψήνεται εύκολα. Άλλωστε το grill της μεταπολίτευσης λειτουργεί επιτυχώς για δεκαετίες. Και τότε έρχεται η αποκάλυψη! Λεφτά δεν υπάρχουν, ενώ είσαι βέβαιος ότι κάπου τα είχε πάρει το μάτι σου! Κάνεις μια βόλτα σε υπηρεσίες του Δημοσίου και διαπιστώνεις έκπληκτος ότι το Δημόσιο νοσεί, ενώ εσύ το είχες παραδώσει μπουμπούκι πριν από έξι χρόνια. Και επειδή ταξιδεύεις συχνά στο εξωτερικό έρχεται η μεγάλη αποκάλυψη: Υπάρχουν κερδοσκόποι!
Μέσα σε όλα αυτά, είναι και η κλιματική αλλαγή που σου 'χει στοιχειώσει την ψυχή... Οι βόρειοι θερμαίνονται, οι νότιοι ψυχραίνονται, βροχές, τέφρες, καταστροφές αναγκάζουν πολλά είδη να μεταναστεύσουν σε άλλη γη σε άλλα μέρη. Προφανώς μέσα σ' αυτό το κλιματικό αδιέξοδο, σε ένα από τα ταξίδια σου βρέθηκες αντιμέτωπος (χωρίς να το γνωρίζεις) με τη μύγα τσε- τσε. Τα συμπτώματα είναι εμφανή: Το τσίμπημα προκαλεί δερματικά εξανθήματα ( ο έρπης στο κάτω χείλος), μερική απώλεια της μνήμης (μέσα σε λίγες μέρες ξέχασες τι έλεγες στο προεκλογικό μπαλκόνι), διαταραχές στο λόγο ( σ' αυτόν τον τομέα θα μπορούσες να θεωρηθείς πρύτανης), συμπτώματα κατάθλιψης (είναι όλο συχνότερο το κουρασμένο σου βλέμμα). Το επόμενο σύμπτωμα είναι τα παραληρήματα και η συνεχής διάθεση για ύπνο. Στο παραλήρημα μάλλον έχεις φτάσει (μαζί και οι υπουργοί σου, οι οποίοι κόλλησαν πιθανώς τη νόσο στα συνεχή υπουργικά συμβούλια) αφού διαβεβαιώνεις ότι στόχος σου είναι η προστασία των αδυνάτων τη στιγμή που κόβεις ακόμα και συντάξεις των 500 ευρώ. Μέσα στο παραλήρημα και πριν πέσεις στον βαθύ ύπνο, βλέπεις τους σύντροφους σου και είσαι βέβαιος ότι κάτω από το γαλάζιο πουκάμισο κρύβεται το t-shirt με τη μορφή του Τσε! Τότε αποφασίζεις να κάνεις το άλμα προς τον σοσιαλισμό: Δηλώνεις ότι σκέφτεσαι να μηνύσεις τους κερδοσκόπους, τις μεγάλες τράπεζες που πίνουν, με τα παιχνίδια τους, το αίμα του λαού!
Πρόεδρε, οι περισσότεροι θα πουν: “Μύγα τον τσίμπησε;”. Μην ανησυχείς. Αγνόησε τους και συνέχισε τον ύπνο σου...

Η εργατική τάξη και η παλίρροια

2010-05-10T20:59:00.003+03:00

(Οποιοδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις δεν είναι καθόλου συμπτωματική)

Χέρια σκούρα, τραχιά, ψημένα, απ' αυτά που σου σφίγγουν το χέρι σαν τανάλια όταν σε χαιρετούν. Αυτά είναι τα χέρια των “μεγάλων” όταν μεγαλώνεις σε μια εργατοσυνοικία. Τα χέρια έχουν γραμμένα πάνω τους τα μεροκόματα και τα όνειρα έχουν κοντά πόδια. Ένα ψυγείο, μια τηλεόραση, ένα αυτοκίνητο μεταχειρισμένο. Το μόνο όνειρο που σε κάνει να ψηλώνεις είναι να σπουδάσουν τα παιδιά. Το μεγάλο όνειρο. Για τους περισσότερους οι σπουδές σταματούσαν στο Δημοτικό ή στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου. Αν έκανες μια μικρή έρευνα στο σόι ο αριθμός των πτυχίων ήταν ή έτεινε προς το μηδέν.

Δεκαετία του '70. Δυτική Θεσσαλονίκη. Αμπελόκηποι. Ακόμα παίζαμε στις αλάνες, λίγο πριν τις καταπιεί η αντιπαροχή. Μελανιές, σημάδια στα πόδια, στα χέρια, στο πρόσωπο. Τα ρούχα μες το χώμα και τη βρώμα. Απελπισμένες μανάδες, κάποιες ακόμα έπλεναν στο χέρι. Βλέπεις στην εκπλήρωση των ονείρων κέρδισε η τηλεόραση. Άγνωστος πόλεμος- λευκότερα λευκά: 1-0.
Το περιβάλλον των παιδικών μου χρόνων ήταν οικοδόμοι, πλακάδες, επιπλοποιοί, ο σταμνάς στη γωνία προς την οδό Πέραν, η οικογένεια των “γύφτων” με τον πατέρα της οικογένειας να περνά τον χρόνο του ρωτώντας επί χρόνια τους περαστικούς από το παράθυρο του ημιυπόγειου: “Τι ώρα είναι;”. Τότε αυτό το σκηνικό δεν μου φαινόταν φτωχό. Εγώ άλλωστε αισθανόμουν σχεδόν πλούσιος. Ο πατέρας ήταν επιχειρηματίας. Βιοτεχνία Ετοίμων Ενδυμάτων. Ένα ημιυπόγειο δίπλα ακριβώς στο πατρικό μου. Το “εργοστάσιο”, όπως θα το έλεγε αργότερα η Σόφη κι εγώ θα χαμογελούσα. Είχαμε και αυτοκίνητο. “Καραβάν” τα έλεγαν τότε, “σεντάν” αργότερα. Ακόμα και τα εκπληρωμένα όνειρα τέλειωναν σε ένα “αν”.

Δύο από τα 4 σχολεία στα οποία φοίτησα είχαν θεμελειωθεί από την Χούντα. Η μαρμάρινη επιγραφή με το όνομα του Στυλιανού Παττακού έμενε για χρόνια, εκεί δίπλα στην είσοδο, για να δέχεται την πρέπουσα μεταπολιτευτική κακοποίηση από τους πιτσιρικάδες, δηλαδή από μας.
Τα βιογραφικά στο σχολείο πολύ συχνά είχαν “Τόπος γεννήσεως: Αμβούργο, Ντυσελντορφ ή Στουτγκάρδη”. Παιδιά μεταναστών, πολλά μεγαλωμένα απ' τις γιαγιάδες, οι γονείς εργάτες, επισκέπτες του ίδιου τους του σπιτιού για χρόνια. Ένα ακόμα επεισόδιο στην ιστορία αυτών των συνοκιών, δημιουργήματα προσφύγων. Πόντιοι, Μικρασιάτες, Θρακιώτες.
Δεν πεινάσαμε ποτέ! Το χαρτζηλίκι μπορεί να ήταν μικρό αλλά έφτανε. Το “έκτακτο” της γιαγιάς θα πήγαινε για το βινύλιο των “Sex pistols”. Της γιαγιάς από την πλευρά του πατέρα. Ο παππούς ήταν συνταξιούχος σιδηροδρομικός. Ο μόνος δημόσιος υπάλληλος της οικογένειας και μάλλον ο τελευταίος. Η άλλη γιαγιά έπαιρνε μια μικρή σύνταξη, ο παππούς έπαθε εγκαφαλικό από το 1971. Ευτυχώς ο πατέρας φρόντισε να του κολλήσει κάποια ένσημα, πριν γίνει το “κακό”. Τα λίγα λεφτά δεν επηρρέαζαν ποτέ την κουζίνα. Ζυμωτό ψωμί, λαλαγγίτες, λαχανοντολμάδες που σε οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε μια ευτυχή βαρυστομαχιά.

Το μαγαζί πήγαινε καλά. Αγοράστηκε και το εξοχικό στην Νέα Καλλικράτεια. Αν και εκεί βρισκόταν το βασίλειο των αυθαιρέτων το δικό μας ήταν νόμιμο, ένα διαμέρισμα 50 τετραγωνικών σε πολυκατοικία. Τιμήσαμε αρκετά το παράδοξο να ζούμε σε μονοκατοικία στην πόλη και σε πολυκατοικία στις διακοπές. Εκεί, στις διακοπές γνώρισα για πρώτη φορά παιδιά που πήγαιναν σε ιδιωτικό σχολείο. Στον δικό μου κύκλο δεν υπήρχε ούτε ένας. Καλά παιδιά, αν και η πιθανότητα να βρεις κάποιον ξενέρωτο ανάμεσα τους ήταν θεαματικά μεγαλύτερη. Όχι ότι εμείς είμασταν οι μεγαλύτερες αλήτρες της υφηλίου. Κανένα χούφτωμα στα σκοτεινά δίπλα στις γραμμές του τρένου, κοπάνημα μέχρι αφυδατώσεως με Black Sabbath και Ramones σε ντίσκο με ροκ πρωινά(!!!), Αισθανόμασταν ασφαλείς. Τα πράγματα έδειχναν να πηγαίνουν καλύτερα, αν και γι αυτό το “καλύτερα” δεν είμασταν απολύτως σίγουρα όταν αρχίσαμε να αναμασάμε τσιτάτα από Μάρξ, Ένγκελς, Μπακούνιν, Γκράμσι ανακατεμένα σε σιγανή φωτιά με Σαββόπουλο, Σιδηρόπουλο και ισχυρές δόσεις από “Power to the people” και “God save the queen”. Ασυνάρτητο μείγμα, σούρεαλ κουβέντες, παρέες που ονειρεύονταν, πέντε ακόρντα στην κιθάρα η μουσική μας παιδεία, αλλά έφταναν και για τα όνειρα και για τα αυτιά της κοπέλας, η οποία θα μας χάριζε περήφανες στύσεις.
Απολυτήριο με 13,8, η Ανώτατη εκπαίδευση μπορεί να περιμένει. Μεροκάματα σε βιοτεχνία παιδικών ενδυμάτων, στα Goody's στην έκθεση, σε ξυλουργείο να κουβαλάς κορμούς δέντρων και να πέφτεις με 40 πυρετό μέσα σε 15 μέρες.

Όλα αυτά μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν το μηχανογαφικό “κλήρωσε” ΑΣΟΕΕ. Κακός βαθμός στο απολυτήριο, επιτυχών της κατηγορίας “κι ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα”. Ο πατέρας υπερήφανος ήταν έτοιμος να ενισχύσει. Νέος τόπος διαμονής πλατεία Βικτωρίας. Γείτονας με συνταξιούχο μπάτσο. Συνταξιούχος γύρω στα 40 κάτι, με παιδί 2 χρονών. Πρώτη φορά θα το έβλεπες μα όχι τελευταία.

Εκείνο που έψαχνες όμως ήταν μία δημοσίευση. Μία έστω. Και ήρθε. “Νέα Οικολογία”. Απρίλιος 1987. Αμοιβή 10.000 δραχμές. Οι πύλες της δημοσιογραφίας είχαν ανοίξει πλέον, έστω και ως χαραμάδα. Θα περίμενες περίπου δύο χρόνια για δουλειά σε καθημερινή βάση. Νέα καθημερινή εφημερίδα, χτύπησες την πόρτα, σε πήραν. Μήνες απλήρωτος. Ακόμα και τις μετακινήσεις πολλές φορές τις πλήρωνες εσύ. Μετά το 6μηνο κάποια “χαρζιλίκια” από το λογιστήριο. Ξενύχτια, τρέξιμο από το πρωί μέχρι το βράδυ. Η γονική βοήθεια σπάνια έφτανε πλέον. Πάλευες για να συνεχίσεις, πάλευες για να μην γαμοσταυρίσεις έμπειρους απατεωνίσκους δημοσιογράφους, που γελούσαν βροντερά, όταν διηγούνταν τρόπους για να εξαπατήσεις τον αναγνώστη. Έκλαιγες από τα νεύρα σου. Μόνο στα ασανσέρ και τις τουαλέτες. Εκεί και μόνο εκεί, λένε, πρέπει να κλαίνε οι άντρες. Η εφημερίδα άλλαξε αφεντικό. Πήγε σε πλούσια χέρια. Και αφού αυτά τα χέρια θέλουν να γίνουν πάντα πλουσιότερα, το '91 η εφημερίδα κλείνει και μαζί της κλείνει και μια συμφωνία μαμούθ στον ΟΤΕ. Όλοι άνεργοι. Η πρώτη μου φορά

Ευτυχώς τα πλούσια χέρια διέθεταν και ραδιοσταθμό. Εκεί συνέχισες. Εκ των υστέρων θα μάθαινες ότι σύμβαση εργασίας δεν υπήρξε ποτέ. Δεκέμβρης του '91. Ατύχημα στην Κηφισίας. Συντριπτικό κάταγμα κνήμης και νεκρώσεις του δέρματος. Εξάμηνη ταλαιπωρία. Ο διευθυντής σε διαβεβαιώνει ότι “δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τη δουλειά”. Την ώρα που κάνεις πλαστική στο δέρμα η διεύθυνση αλλάζει. Φιλόδοξη διευθύντρια, μετέπειτα γνωστή παρουσιάστρια. Με μία πατερίτσα στο χέρι ανεβοκατεβαίνεις Μαρούσι- Βικτώρια. Η “φιλόδοξη” σου λέει: “Δεν το ήξερα ότι θα γυρίσεις, είχα την εντύπωση ότι θα μείνεις στη Θεσσαλονίκη” Προφανώς είχε βγάλει το συμπέρασμα διαβάζοντας τα άστρα. Την τελευταία φορά που συναντήθηκες σε αποπήρε λέγοντας ότι έχει πολύ δουλειά. Το σκέφτηκες, αλλά δεν της έφερες την πατερίτσα στην περιποιημένη ξινή της μούρη. Άνεργος, κουτσαίνοντας, μήνες επαγγελματικής σιωπής. Τοτε αν δούλευες σε ραδιόφωνο ή τηλεόραση δεν ήσουν δημοσιογράφος για την ΕΣΗΕΑ. Το “συνδικαλιστικό” όργανο ανακαλύπτει το καινούργιο με την ταχύτητα που το Βατικανό αναγνωρίζει το ότι η γη γυρίζει.

Η επαφή με τη Θεσσαλονίκη είναι πλέον κυρίως τηλεφωνική. Και κυρίως με τη μάνα σου. “Ο μπαμπάς που είναι;”, “στο μαγαζί ακόμα, χάλασε μια μηχανή”.15ωρα δουλειάς. Και ο αδελφός εκεί δούλευε. Και έριχνε τα περισσότερα λεφτά του στα ντράμς. Αυτό ήταν το απόλυτο όνειρο του.
Θα περάσουν χρόνια στο ρεπορτάζ, θα περάσεις και από το πολιτικό. Θα σιχαθείς την τόσο ξεδιάντροπη συναλλαγή. Όχι απ' όλους. Αλλά από ενοχλητικά αρκετούς. Θα το παρατούσες με την επόμενη απόλυση από “αριστερό” διευθυντή, που θα σου πει ανακοινώντας σου την απόλυση λόγω περικοπών: “Δεν ήταν δική μου απόφαση. Το τηλέφωνο μου είναι πάντα ανοιχτό. Πάρε με για ότι χρειαστείς”. Εργοδότης μεταμφιεσμένος σε μητέρα Τερέζα. Άνοιξα την πόρτα και έφυγα.

Στη Θεσσαλονίκη οι περισσότεροι διορίστηκαν, δάσκαλοι κατά κανόνα. Άλλοι πάντα ανήσυχοι, άλλοι βολεμένοι. Κανένας πλούσιος. Στην καλύτερη περίπτωση να “κλήρωνε” κανένα διαμερισματάκι από αντιπαροχή. “Την Κατερίνα την έβαλαν στην Τράπεζα. Βολεύτηκε αυτή” θα σου έλεγε η μάνα σου. Στην τράπεζα και στο Δημόσιο ποτέ δεν “έμπαινες”. Πάντα σε έβαζαν.
Η ευημερία του μικρομεσαίου πατέρα άρχισε να κλονίζεται. Βιοτεχνίες στήνονταν στη Βουλγαρία και στα Σκόπια, εκεί απ' όπου κάποτε τα εκδρομικά γύριζαν γεμάτα σαλάμια, τυριά και βαριά αρώματα. Ο τζίρος έπεφτε, οι εισφορές ανέβαιναν. Η οικογένεια θα βίωνε μέσα στην επόμενη δεκαετία τον “Τιτανικό” της. Το ΙΚΑ θα καταπιεί το πατρικό σπίτι, το εξοχικό, την ψυχραιμία μας.
Μετά την τελευταία απόλυση, η έξοδος από τις δουλειές θα λεγόταν πλέον “αποχώρηση”. Δουλειά μόνο με μπλοκάκι. Ποτέ δώρα, ποτέ αποζημίωση. Και το ΤΕΒΕ να τρέχει. Κάποτε δούλεψες (7ωρο) για 500 ευρώ το μήνα, μείον τα 300 του ΤΕΒΕ, 200 ευρώ. Εξευτελιστικό ακόμα και για μετανάστη χωρίς χαρτιά.
Το “λαμπερό” 2004 το πέρασες άνεργος. Τα δις σφύριζαν πάνω απ' το κεφάλι σου. Φούσκωναν όλοι από περηφάνεια. Για σένα το μόνο που φούσκωνε ήταν το υπόλοιπο των καρτών σου.
Όταν χάθηκε το πατρικό δεν πήγες στη Θεσσαλονίκη. Δεν ήθελες να είσαι μπροστά. Μερικά χρόνια μετά ακόμα δεν έχεις περάσει από το πεζοδρόμιο μπροστά στο σπίτι. Πάντα από απέναντι.
Έφτασε το 2008 για να ξαναπάρεις μισθολόγιο. Με κρατήσεις για 4 ταμεία(!!!!). Τέσσερα. Αλλά δε βαριέσαι τα λεφτά ήταν καλά. Ευτυχώς. Γιατί οι γονείς περίμεναν 8 μήνες για τη σύνταξη (μετά από 42 χρόνια ασφάλισης) και η περιουσία τους πλέον ήταν ένα εκκωφαντικό τίποτα. Έπρεπε να στείλεις κι εκεί. Χαλάλι ήταν καλή η σύνταξη. Ευτυχώς βρήκε δουλειά κι ο αδελφός. 800 ευρώ, 60 ώρες τη βδομάδα, ούτε ένα ευρώ από υπερωρίες.

Τώρα η σύνταξη θα μειωθεί. Το δικό μου χρέος το ΤΕΒΕ είναι πενταψήφιο. Ευτυχώς υπάρχει δουλειά... Η δουλειά που λέει ότι πρέπει να είσαι ειλικρινής απέναντι στον κόσμο, πρέπει να είσαι πάντα με τον πιο αδύναμο κρίκο και απέναντι στην εξουσία. Έτσι τουλάχιστον έλεγε το ρομαντικό μας μυαλό αρκετά χρόνια πριν, όταν μπαίναμε σ΄αυτό τον χώρο Αλλά τελευταίως έχω ένα έντονο σφύξιμο στο στομάχι και ένα “άι σιχτίρ” κάτω απ' τη γλώσσα όταν διαβάζω άρθρα, αναλύσεις, σχόλια για τις “ευθύνες που έχουμε όλοι μας”, εκτιμήσεις για το μέλλον της εργατικής τάξης από ανθρώπους που για να έχουν μια ιδέα του τι είναι αυτό κάνουν αναζήτηση στο Google πληκτρολογώντας working class.
Αγαπητοί μου “σωτήρες”, “αναλυτές”, “σοφοί” και “λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις” καλό θα είναι να σταματήσετε να μιλάτε έτσι αψήφιστα για την εργατική τάξη, ζητώντας απ' αυτήν να σας πετάξει το σωσίβιο. Πάρτε τώρα τα κουβαδάκια σας και πηγαίνετε να παίξετε σε άλλη παραλία. Γιατί στη δική μας παραλία όταν θα έρθει η παλίρροια το πιθανότητερο είναι να πνιγείτε! Εμείς έχουμε μάθει κολύμπι από παλιά! Ο κανόνας για μας ήταν να κολυμπάμε στα βαθιά και χωρίς ναυαγοσώστες...

Ω, Σύνταγμα, Σύνταγμα πόσο σε αγαπώ!

2010-05-06T01:25:00.007+03:00

Μετά τα γεγονότα της 5ης Μαϊου, οι πένες πήραν φωτιά. Οι υπερασπιστές της νομιμότητας, πατώντας, χωρίς καμία αιδώ, στην τραγική δολοφονία των συμπολιτών μας, άρχισαν να “αναλύουν”, με αμφίβολη πειστικότητα, το “ρόλο” των διαδηλωτών με σαφείς υπαινιγμούς ότι κάποιες στάσεις, κάποια συνθήματα, ακόμα και κάποιες πολιτικές θέσεις έχουν ως μόνο στόχο της κατάλυση του Συντάγματος. Για να δούμε όμως ποιός είναι αυτός που ζητάει ουσιαστικά κατάλυση του Συντάγματος - όχι σήμερα, εδώ χρόνια – με μερικά χειροποιαστά παραδείγματα:

Το “να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή” δεν το φώναζαν στην πορεία 50- 100 άτομα. Το φώναζαν χιλιάδες, που απ' όσο με βοηθά να καταλάβω το φτωχό μου μυαλό και η μικρή πείρα μου στο ρεπορτάζ δεν είχαν στο μυαλό τους έναν λοχία που θα κατεβάσει στους δρόμους τα τεθωρακισμένα να μας σώσει. Δεν ήταν αυτοί που τον Δεκέμβρη του 2008 πρότειναν οργισμένοι να αναλάβει την κατάσταση ο στρατός. Ήταν έλληνες πολιτικοί που ζέσταναν για χρόνια τα έδρανα του Κοινοβουλίου, ήταν “έγκριτοι” δημοσιογράφοι, ήταν γλιφτρόνια της πρασινογαλάζιας μεταπολιτευτικής διαφθοράς. Ήταν η οργή για το σάπιο σύστημα που βιώνουν εδώ και δεκαετίες που τους οδήγησε σ' αυτό το “τραβηγμένο” σύνθημα, ενώ για τους λάτρεις της “λυτρωτικής” επέμβασης του στρατού δεν ισχύει το ίδιο. Αυτους τους οδηγεί η επιθυμία να διασφαλίσουν με κάθε τρόπο την εξουσία τους, έστω και με την αναστολή 3-4 άρθρων του Συντάγματος.

Ποιός είναι αυτός που ζητά κατάλυση του συντάγματος; Ο διαδηλωτής - έστω ο βίαιος - ή αυτός που ζητά απέξω- απέξω κατάργηση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι - που αποτελεί ρητή διάταξη του Συντάγματος- ώστε να οδηγηθεί η χώρα χωρίς πολλές διαμαρτυρίες (λόγω του φόβου προφανώς) στον μονόδρομο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Ποιός καταλύει το Σύνταγμα; Ο πιτσιρικάς που πετάει την πέτρα (και θυμείστε μου ΜΙΑ οργισμένη διαδήλωση στην ιστορία του 20ου αιώνα που να μην έπεσε έστω μία πέτρα. Ή θέλετε να σας θυμίσω την ανησυχία του πρωθυπουργού: “Θα μας πάρουν με τις πέτρες!” ) ή οι μαζικές προσαγωγές που εφαρμόζουν το εξώθφαλμα αντισυνταγματικό δόγμα της συλλογικής ευθύνης, σύμφωνα με το οποίο θεωρούνται κάποιοι ύποπτοι, απλώς και μόνο γιατί επιλέγουν να βρίσκονται σε μια συγκεκριμένη συνοικία. Ή πρέπει να είσαι διακεκριμένος επιστήμονας αφού χρησιμοποιώντας απλώς την κοινή λογική είναι εύκολο να καταλάβεις ότι αυτή η στάση της “Αρχής” παράγει με την ταχύτητα του φωτός ακόμα περισσότερους πιτσιρικάδες ταγμένους στην τυφλή βία.

Το “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη” δεν είναι εφέρευση του ΚΚΕ. Είναι σύνθημα που γεννήθηκε στους εργατικούς αγώνες (εδώ και έναν αιώνα περίπου), στους αγώνες που διεκδικούσαν ανθρώπινες συνθήκες εργασίας, πενθήμερη εργασία, 8ωρο, κοινωνική ασφάλιση. Και διατυπώθηκε ως απάντηση στους νόμους που προστάτευαν μόνο τα συμφέροντα των εργοδοτών (ναι,ναι ομοτράπεζε των τραπεζιτών, τέτοιοι ήταν και παραμένουν, εν πολλοίς, οι νόμοι). Μήπως θα πρέπει να το αντικαταστήσουμε με το “Νόμος είναι το δίκιο του θεσμικού επενδυτή”; Μα το έχουμε κάνει ήδη. Όταν επί της ουσίας καταργείς τον βασικό μισθό, τις συλλογικές διαπραγματεύσεις την ώρα που το Σύνταγμα προβλέπει ρητώς στο άρθρο 22 ότι είναι υποχρέωση της πολιτείας να διασφαλίζει το ΔΙΚΑΙΩΜΑ στην εργασία και ότι πρέπει να φροντίζει για τη ΒΕΛΤΙΩΣΗ του εισοδήματος του, μέσω των συλλογικών συμβάσεων, είναι ή δεν είναι παραβίαση του Συντάγματος η πρόβλεψη στο μνημόνιο του ΔΝΤ ότι οι κλαδικές συμβάσεις μπορούν να μεταβάλουν το βασικό μισθό “επί τα χείρω”, όπως γλαφυρά περιέγραψε ο υπουργός Εργασίας; Είναι ή δεν είναι, εδώ και χρόνια, κουρέλιασμα του Συντάγματος το καθεστώς της ενοικίασης εργαζομένων; Ή μήπως υπάρχει στο Σύνταγμα διάταξη που προβλέπει ότι μπορείς να συμπεριφέρεσαι στον εργαζομένο σαν να είναι έπιπλο και μου διαφεύγει;

Να θίξουμε και το “καυτό” ζήτημα της ενημέρωσης; Εδώ κι αν σε λούζει κρύος ιδρώτας! Η πληροφόρηση, η είδηση είναι δημόσια αγαθά, όπως και η συχνότητα στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Αυτά δεν ανήκουν σε κανένα, ανήκουν σε όλους. Παραχωρούνται λοιπόν οι συχνότητες στους επιχειρηματίες με την υποχρέωση να ενημερώνουν και να προάγουν τον πολιτισμό (καλό ε; το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;) Πεστε μου τώρα, ω υπερασπιστές του Συντάγματος τι σχέση έχει όλος αυτός ο καραγκιόζ μπερντές των δελτίων, όπου παίζει ένα λεπτό ρεπορτάζ και ακουλουθεί καφενές με γιαλατζί opinion leaders που έχουν ως μόνο στόχο τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, με την ενημέρωση και την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών; (Ναι, ναι κι αυτά τα προβλέπει το Σύνταγμα!)

Μην ψάχνετε λοιπόν σε ανεγκέφαλους πιτσιρικάδες, σε τελειωμένους χουλιγκάνους, σε ιδεολογικές τάσεις της αριστεράς, σε παρεκλίνουσες συμπεριφορές και στα οργισμένα συνθήματα όσους ζητούν να καταλυθεί το Σύνταγμα. Κάθε μέρα αποδεικνύεται με όλο και πιο έντονο τρόπο ότι αυτοί που φλερτάρουν επικίνδυνα με την ιδέα του Συντάγματος ως κουρελόχαρτου, ως προσχήματος και όχι ουσιαστικού μοχλού δημοκρατικής λειτουργίας της κοινωνίας είναι οι λάβροι υπερασπιστές του!

Μαζί σου θα 'μαι αύριο κι ας μη σε γούσταρα ποτέ...

2010-05-04T23:07:00.001+03:00

Αύριο ετοιμάζονται πολλοί- έτσι δηλώνουν τουλάχιστον- να βγουν στο δρόμο. Παρήγορο, θα πεις. Περίεργα ευχάριστο να βλέπεις, ακόμα κι απ' αυτούς που δεν το περιμένεις, να αφυπνίζονται, να έχουν διάθεση να συγκρουστούν με τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Αισθάνεσαι όμως με όλους το ίδιο; Έχεις την ίδια αφετηρία; Είχες πάντα τα ίδια όνειρα; Όχι. Αλλά θα είμαστε μαζί όσο κι αν κάποιους απ' αυτούς δεν τους γούσταρα ποτέ.
Ναι λοιπόν φιλαράκο και αυριανέ συνδιαδηλωτή!
Δεν σε γούσταρα όταν προσπαθούσες να φανείς τόσο φτωχός, όσο και οι φίλοι σου ιδιωτικοί υπάλληλοι, παρουσιάζοντας τον μισθό σου χωρίς τα επιδόματα, που σε έκαναν 3 φορές “πλουσιότερο”.
Δεν σε γούσταρα όταν σε συναντούσα στην αγορά, μέρα μεσημέρι την ώρα που έπρεπε να είσαι στη δουλειά σου και να εξυπηρετείς εμένα ή κάποιον σαν κι εμένα.
Δεν σε γούσταρα όταν έκλεινες τα 30 και μετρούσες συντάξιμα.
Δεν σε γούσταρα όταν έκλεινες τα 40 και έλεγες: “του χρόνου θα κάνω τα χαρτιά μου για σύνταξη”.
Δεν σε γούσταρα όταν έκλεινες με μισό μεροκάματο Αλβανούς για να σηκώσουν το αυθαίρετο.
Δεν σε γούσταρα όταν θα έδινες για δίπλωμα και έλεγες: “με 300 ευρώπουλα, το έχω”
Δεν σε γούσταρα όταν παπαγάλιζες αριστερά τσιτάτα σε χασαποταβέρνες και ήταν εμφανές ότι το μόνο αριστερό που είχε μείνει πάνω σου ήταν ότι ήσουν αριστερόχειρας
Δεν σε γούσταρα όταν γαμοσταύριζες 4 χρόνια τους δύο μεγάλους, αλλά στις εκλογές τους ψήφιζες λέγοντας: “ας διορίσουν την αδελφή μου και μετά θα τους γράψω στ' αρχίδια μου”.
Δεν σε γούσταρα όταν τζογάριζες το '99 και αγόραζες πούρα απο περίπτερα του Κολωνακίου για να γιορτάσεις τα limit up.
Δεν σε γούσταρα όταν το 2000 έκλαιγες γιατί έχασες τα μαλλιά της κεφαλής σου από τα limit down και το μόνο που μπορούσες να κάνει πλέον ήταν να βάλεις τα πούρα στον κώλο σου.
Δεν σε γούσταρα όταν έπαιζες λουλουδοπόλεμο στα σκυλάδικα “έτσι για πλάκα”
Δεν σε γούσταρα όταν μου πλασαριζόσουν ως ανεξάρτητος δημοσιογράφος κι ας ήξερα ότι τα έπαιρνες από 100 μεριές
Δεν σε γούσταρα όταν μου αράδιασες τα διάφορα “προβλήματα” στη δουλειά, στην “υπηρεσία”, που για μένα έμοιαζαν λύσεις.
Δεν σε γούσταρα όταν προσπαθούσες να “χωθείς” και να πάρεις κι εσύ ένα ψιχουλάκι από τις χρυσές προμήθειες των Ολυμπιακών Αγώνων.

Αύριο στην συγκέντρωση να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και να κοιτάς στα μάτια τους ανθρώπους δίπλα σου. Γιατί εκεί θα είναι ο απόμαχος των 600 ευρώ,εκεί θα είναι αυτός που έζησε στο πετσί του τι θα πει ανεργία, εκεί θα είναι κι αυτός που δουλεύει με “μπλοκάκι” και έχει ξεχάσει, εδώ και χρόνια, τι θα πει δώρο, εκεί θα είναι και η μάνα που μεγαλώνει φτύνοντας αίμα τρία παιδιά και το “πρόωρη συνταξιοδότηση” το έχει ακούσει μόνο στις ειδήσεις, εκεί θα είναι κι αυτός που δούλευε εκβιαζόμενος και ανασφάλιστος κάτω από συλλογική σύμβαση, πριν ακόμα μάθεις τι σημαίνουν τα αρχικά ΔΝΤ

Ρίξε μια ματιά γύρω σου να δεις – ίσως για πρώτη φορά- ποια είναι η πραγματική κοινωνία και όχι ο θλιβερός μικρόκοσμος, όπου είχες στεγάσει τις μικροαστικές σου ψευδαισθήσεις

Μαζί θα είμαστε αυτή τη μέρα. Γιατί ο κοινός μας εχθρός είναι και δυνατός και σαρωτικός για όλους μας. Αλλά να το ξέρεις, δεν ξέχασα. Απλώς, αν έχει αλλάξει η ματιά σου – επιτέλους- μπορώ να κάνω, από δω και πέρα, ότι δε θυμάμαι...

Εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει η οικονομική ανάλυση!

2010-04-30T02:57:00.000+03:00

Εντάξει λοιπόν το λύσαμε το πρόβλημα! Κάναμε τους πάντες φτωχότερους, θα τους πετάξουμε κι ένα “για την Ελλάδα ρε γαμώτο” και θα τους καλέσουμε να φανούν παραγωγικοί (αν συνεχίσουν να έχουν δουλειά) και να μη βγάλουν κιχ για τη νέα νηστεία, όμοια με αυτή μοναχού στηλίτη, που το πιο γκουρμέ πιάτο του είναι άψητη ακρίδα ερήμου.
Θα ήτο ανώριμον, θα πουν, να αρχίσουμε να φωνασκούμε και να διαδηλώνουμε ασκόπως αφού οι δανεισταί μπορεί να είναι σκληροί και απαιτητικοί, αλλά είναι η μόνη λύσις. Επίσης όλαι αυταί αι φωνασκίαι διαταράσσουν την κοινωνικήν ειρήνην και αμαυρώνουν το πρόσωπο της χώρας εις το εξωτερικόν (όπου εξωτερικόν είναι οι ίδιοι οι δανειστές και τα λαμόγια των αγορών, τα οποία μπορεί να έχουμε καταγγείλλει ως λαμόγια και αδηφάγους κερδοσκόπους, αλλά σεβόμεθα την επιθυμία των δια τουμπεκί ψιλοκομμένον)
Για να γίνουν όμως όλα αυτά εφικτά θα πρέπει να αναλάβουν το τιτάνιο έργο της ενημερώσεως του λαού έγκριτοι πολιτικοί και οικονομικοί αναλυταί, πολλοί εκ των οποίων καταγράφουν ως εμπειρία επί των οικονομικών στο βιογραφικό τους ότι το 1986 είχαν δώσει ραντεβού μετά γκομενίσκης στο πεζοδρόμιο έξω ακριβώς από την ΑΣΟΕΕ. Ορισμένες επαίρονται ότι – επιπροσθέτως- είχαν χειριστεί με τεραστία επιτυχία το 1989, επί τρίωρον, την ταμειακή μηχανή του καταστήματος ειδών προικός του θείου Ευάγγελου στο ωραιτότατον Αμαρούσιον. Με τέτοιες περγαμηνές στα οικονομικά προφανώς αξίζουν της προσοχής μας.

Το πρώτο που θα σου πουν είναι ότι είναι ανώριμο, φαιδρό και επικίνδυνο να πιστεύεις οτιδήποτε άλλο εκτός από τη δική τους άποψη. Ότι το πακέτο των 120 (ίσως και 150) δις είναι αναγκαίο και ως εκ τούτου η νηστεία στην οποία υποβάλεσαι είναι περίπου θεϊκή εντολή. Δεν θα σου πουν ότι αν δανειστείς όλα αυτά σε 2-3 χρονάκια το χρέος (με τα τοκογλυφικά επιτόκια που σου προσφέρουν οι “σύμμαχοι”) μπορεί να ξεπεράσει τα 400 δις και τότε ο μόνος τρόπος να ξεχρεώσουμε είναι να αναβλύζει πετρέλαιο ακόμα και από τα καπάκια των αποχετεύσεων στις λεωφόρους και να ανακαλυφθούν πλούσια κοιτάσματα χρυσού και ουρανίου ακόμα και στα Τουρκοβούνια.

Θα σου πουν ότι για να έρθει η ανάπτυξη θα πρέπει να μειωθεί το κόστος εργασίας (γιατί δεν μετριέσαι ως ανθρώπινη ύπαρξη αλλά ως κόστος). Δεν θα σου πουν ότι αν αυτός ήταν ο απόλυτος κανόνας, στις χώρες του βορρά όπου οι μισθοί είναι ορισμένες φορές υπερδιπλασιοι των ελληνικών δεν θα υπήρχε όχι βιομηχανία, αλλά ούτε μικρομάγαζο επιδιόρθωσης υποδημάτων.
Θα σου πουν ότι όσο αντιπαθής και να σου είναι ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί είναι άστοχο και εθνικά επικίνδυνο να διαμαρτύρεσαι την ώρα της διαπραγμάτευσης. Της ποιάς; Διαπραγμάτευση σημαίνει βάζω κάποιους όρους στο τραπέζι. Δεν μπορείς, θα σου πουν. Είσαι ο αδύναμος. Δε θα σου πουν ότι το χρέος είναι δικό μας βάσανο, αλλά δικό τους πρόβλημα. Και μόνο να αφήσεις ανοιχτό το ενδεχόμενο της στάσης πληρωμών (χωρίς απαραιτήτως να το κάνεις) θα φέρει μια κάποια συχνοουρία στον Γερμανό και το Γάλλο τραπεζίτη που έχει αγοράσει το χρέος σου. Όταν διαπραγματεύεσαι είναι σαν να παίζεις με μια τράπουλα στα χέρια. Και κλειστά χαρτιά έχεις και μπλοφάρεις. Όχι δεν είναι αφελές. Είναι ο κανόνας αυτού που λέμε διαπραγμάτευση. Ευτυχώς πάντως που δεν είχαμε τέτοιους διαπραγματευτές στη δεκαετία του 20 όταν οριστικοποιήθηκαν τα σύνορα της χώρας γιατί τώρα στο Σχηματάρι δεν θα ήταν τα διόδια αλλά το τριεθνές Ελλάδας- Τουρκίας- Βουλγαρίας. (Για να μη θυμηθώ το “διαπραγματευτικό όπλο” που ακούει στο όνομα ΔΝΤ και παρουσιάστηκε ως το γεμάτο όπλο στο τραπέζι!!!)

Θα σου πουν ότι θα υποφέρεις αλλά σε κάποια χρόνια θα έχεις ένα κράτος απαλαγμένο από τα κρατικά βαρίδια του παρελθόντος και τη διαφθορά. Ορίστε; Στα μέτρα που αναμένεται να ανακοινωθούν υπάρχει έστω και ένα, ΕΝΑ που να έχει να κάνει με την πάταξη της διαφθοράς (που οι ίδιοι – και αρκετοί πρόθυμοι δημόσιοι υπάλληλοι έστησαν επί δεκαετίες). Που είναι τα λεφτά από την υπερτιμολόγηση των φαρμάκων, που είναι τα 32 δις που έλεγες προεκλογικά ότι οφείλονται, αλλά δεν έχουν εισπραχθεί ποτέ από το Δημόσιο. Γιατί ο ευφυής και ευτραφής στρατηγός Μπένι αγοράζει στραβά γερμανικά υποβρύχια στην εξευτελιστική τιμή των 300 εκ. ευρώ με την ελπίδα “κάποιον μαλάκα θα βρούμε στον Τρίτο Κόσμο να το πουλήσουμε;” Που είναι τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων που οι μεν τα έπαιξαν (και τα έχασαν) στο Χρηματιστήριο και οι δε τα σκότωσαν στα δομημένα ομόλογα. Μια πρόχειρη σούμα μου βγάζει εύκολα κάποιες δεκάδες δις, αν το “αναγεννημένο” ελληνικό κράτος θέλει στα σοβαρά να ασχοληθεί με τη διαφθορά. Πάντως το επιχείρημα ότι η δραστική περιστολή μσθών και συντάξεων μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα ένα λιγότερο διεφθαρμένο κράτος δεν το ισχυρίζεται ούτε πρωτοετής φοιτητής Οικονομικών εθισμένος στο LSD.

Αυτός ο “διάλογος” θα μπορούσε να συνεχιστεί με δεκάδες άλλα “ατράνταχατα” επιχειρήματα, αλλά η κοινωνικά ευαίσθητη ψυχή μου με οδηγεί στο να συνδράμω στην επανένταξη των αναλυτών στην κοινωνία και να τους προσφέρω (αφιλοκερδώς) κάποιες συμβουλές:

Συμβουλή 1η: Άνοιξε κανένα βιβλίο οικονομικών, έστω και εκλαϊκευσμένο. Κάτι θα σου μείνει.
Συμβουλή 2η: Σταμάτα – έστω για μια βδομάδα- να πηγαίνεις σε δείπνα με κυβερνητικούς γιατί νομίζεις ότι έγινες σοφός, απλώς γιατί το πιστεύει ο ομοτράπεζος σου.
Συμβουλή 3η: Σταμάτα να θαυμάζεις λαμόγια μόνο και μόνο γιατί σου συστήνονται ως “παραγωγικές δυνάμεις”
Συμβουλή 4η: Αγόρασε όποια ερμηνευτικά λεξικά βρεις στην αγορά. Εκεί θα διαπιστώσεις ότι η λέξη “κόστος” δεν αποτιμάται μόνο σε ευρώ.

Η Αγία Αγορά και οι απολογητές της

2010-04-26T09:46:00.004+03:00

Ο πιο ασφαλής τρόπος να χάσεις έναν πόλεμο είναι να υπογράψεις άνευ όρων παράδοση πριν ακόμα πολεμήσεις. Δεν χρειάζεται να έχεις αποφοιτήσει με άριστα από στρατιωτική ακαδημία για να διαπιστώσεις το προφανές αυτής της παραδοχής,εκτός... Εκτός κι αν ο “πόλεμος” διεξάγεται σε κοινωνικό επίπεδο.
Διαβάζω εδώ και μήνες άρθρα, αναλύσεις και αστείους αφορισμούς τα περί μονοδρόμου της προσφυγής στο ΔΝΤ, το οποίο, ως άλλος μάγος, θα έρθει και θα βάλει τάξη σ' ένα διεφθαρμένο τρικοσμικό κράτος, το οποίο ενδύθηκε δια της λαμογιάς, το ευρωπαϊκό κοστούμι και ως εκ τούτου πρέπει να τιμωρηθεί ή αν θέλουμε να είμαστε πολιτικά ορθοί να σωφρονιστεί
Να τιμωρηθεί ποιός όμως; Το διεφθαρμένο δημόσιο είναι η απάντηση. Του οποίου τα εκγλήματα είναι προφανώς τόσο μεγάλα, ώστε αυτό που του αξίζει είναι η θανατική ποινή. Το αιτούμενο λοιπόν για τους χαρτογιακάδες του ΔΝΤ (και όλους τους απολογητές του) δεν είναι να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα στο Δημόσιο, αλλά να το καταργήσουμε.
Η λογική της “μόνης λύσης” και του “νοικοκυρέματος” προωθείται με ένταση και με πρόθυμους “στρατιώτες” να υπηρετήσουν την απόπειρα να βρει η κοινωνία απολύτως φυσιολογική την τιμωρία της. Και τα επιχειρήματα είναι τα γνωστά νεοφιλελεύθερα. Θεωρείσαι περίπου υποστηρικτής των θηρωδιών των σταλινικών γκούλακ αν τολμήσεις να πεις ότι η μόνη λύση για τον κόσμο είναι να βγει στο δρόμο. Θεωρείσαι υπερασπιστής των διεφθαρμένων καστών που θεωρούσαν το Δημόσιο ιδιοκτησία τους (και δυστυχώς στηρίζονται από την Αριστερά που λαϊκίζει υποστηρίζοντας πολλά αμφιλεγόμενα “δικαιώματα” τους) αν τολμήσεις να υποστηρίξεις ότι η Παιδεία και η Υγεία πρέπει να παρέχονται δωρεάν και να αφορούν τους πάντες. Το ότι το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα δημιούργησε ένα δυσλειτουργικό, πολυέξοδο και αδιέξοδο σύστημα δεν σημαίνει ότι “ενοχοποιείται” ο δημόσιος χαρατήρας τους. Η λύση είναι η θεραπεία όχι ο θάνατος. Όλοι αυτοί που υποστηρίζουν την ιδιωτικοποίηση των πάντων ή την απελπιστική συρρίκνωση του δημοσίου με τις προτάσεις τους μου θυμίζουν τη θέση των βαθύτατα θρησκόληπτων που λένε ότι ο μόνος βέβαιος τρόπος για να μην μολυνθείς από το AIDS είναι να απέχεις πλέον δια βίου από το σεξ.
Η επίκληση των νοσηρών μηχανισμών του Δημοσίου που δημιούργησαν όντως κηφήνες- ευνοούμενους τους είναι προφανώς στάχτη στα μάτια του κόσμου για να αποδεχτεί το βασικό στόχο ΔΝΤ και των προστατών του: ΝΑ ΜΕΙΩΘΕΙ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ. Γιατί όλα τα προτεινόμενα μέτρα στοχεύουν στον πιο αδύναμο κρίκο του συστήματος. Τα κοράκια του ΔΝΤ δεν ζητούν μόνο κατάργηση προνομίων. Ζητούν κατάργηση της ύπαρξης βασικού μισθού, απελευθέρωση απολύσεων, δραστική μείωση του εισοδήματος ακόμα και γι αυτόν που βρίσκεται στα όρια της επιβίωσης. Και σε όλα αυτά οι απολογητές της νέας οικονομικής τάξης προτείνουν ένα γόνιμο διάλογο μεταξύ των κοινωνικών εταίρων ώστε να συμφωνήσουν, χέρι- χέρι, ο Βαρδινογιάννης με τον υπάλληλο των 750 ευρώ ότι είναι αναγκαίο να φτωχύνει ο δεύτερος για να δημιουργηθούν “αναπτυξιακές ευκαιρίες” για τον πρώτο. Η παράνοια ως ιδεολογική θέση.
Όταν υπάρχει ένα πόδι που μου πατάει το κεφάλι στο χώμα, θα δαγκώσω το πόδι κι αν συνεχίσει θα το κόψω από τη ρίζα. Αυτή είναι η αντίδραση μου, γιατί αυτή η πληροφορία, αυτή η “εντολή” υπάρχει στο DNA μου. Έτσι αντιδρώ όταν απειλείται η επίβιωση μου. Κανείς δεν μπορεί να μου αποδείξει ότι όταν μου πατούν το κεφάλι στο χώμα η “υγιής” αντίδραση μου είναι να αρχίσω έναν “γόνιμο και επικοδομητικό διάλογο”
Μα αυτοί οι μισθωτοί δεν έχουν καμία ευθύνη γι αυτό το χάλι, θα ρωτήσει ο απολογητής; Βέβαια. Έχουν ευθύνη για το ότι δεν άνοιξαν ποτέ ομπρέλα στην καταιγίδα που ώθησε εκατομμύρια ανθρώπους (εδώ και σε όλο τον κόσμο) στην κατάκτηση μιας ψευδούς ευημερίας μέσω του αχαλίνωτου δανεισμού τους. Και η τιμωρία τους ήταν ο ίδιος ο δανεισμός τους. Ζώντας το ψευδές όνειρο της καταναλωτικής ευημερίας υποθήκευσαν το μέλλον τους και το μέλλον των παιδιών τους. Είναι θύματα μιας κολοσιαίας προπαγάνδας για έναν τρόπο ζωής που έκανε πλουσιότερους, όχι τους ίδιους, αλλά αυτούς τα συμφέροντα των οποίων εκπροσωπούν οργανισμοί, όπως το ΔΝΤ. Και τώρα; Τώρα αυτό που ζητείται γι αυτό το απίστευτο κοινωνικό έγκλημα είναι να τιμωρηθεί παραδειγματικά ...το θύμα!
Οι υπερασπιστές του “αναγκαίου κακού” αδυνατούν να μας προσφέρουν ένα, έστω ΕΝΑ παράδειγμα της δράσης του ΔΝΤ, που ενώ εφάρμοσε τις “περιοριστικές πολιτικές” παρέδωσε ένα υγιές κράτος και οδήγησε στην κοινωνική ευημερία Διότι αν ο στόχος δεν είναι η ευημερία των πολλών ποιος ο λόγος της σκλαβιάς; Αν το βέβαιο αποτέλεσμα είναι η εξαθλιώση των πολλών, γιατί αυτό το κακό είναι και απολύτως “αναγκαίο”;
Η απάντηση είναι προφανής. Αφού επί δεκαετίες δανείστηκες επαρκώς, έγινες υπόδουλος δια βίου μέσω των δανεικών, τώρα φοβισμένος θα πρέπει να ανάψεις κεράκι στην Αγία Αγορά, να προσευχηθείς στο όνομα της, να της ζητήσεις να δείξει μεγαλόκαρδη και να σου αφήσει κι εσένα ένα ψιχουλάκι όταν τελειώσει το πάρτυ της “ευγενούς” και “αναπτυξιακής” κερδοσκοπίας....

Μια 36άρα αγνώστου πατρός

2010-04-26T09:39:00.000+03:00

Μετά από 36 χρόνια αυτού που ονομάσαμε μεταπολίτευση, όλοι (ακόμα κι αυτοί που έχτισαν το εξάμβλωμα) είναι έτοιμοι να πάρουν το φτυάρι και να θάψουν το πτώμα της. Αυτή η 36άρα γεννήθηκε ως η αγαπημένη όλων. Επάνω της επενδύθηκαν όνειρα και ελπίδες, αν και όλοι παραδεχόταν ότι δεν ήταν όμορφη, ήταν και λίγο διεφθαρμένη, ήταν και λίγο αργοκίνητη, ήταν και αρκετά εγωίστρια, ήταν και εκνευριστικά ανώριμη. Κι ενώ είχε πολλές μητέρες, φαίνεται ότι ήταν αγνώστου πατρός.
Αλλιώς πώς να εξηγήσει κανείς ότι ενώ μιλάμε για το άρρωστο κράτος της μεταπολίτευσης οι θεράποντες ιατροί- πρωθυπουργοί αποθεώνονται ως άλλοι ημίθεοι χωρίς καμία ευθύνη για τις αναπηρίες της 36άρας.
Η αρχή έγινε το 1974 όταν γεννήθηκε το παιδί. Τότε το πήρε στην αγκαλιά ο Κωνστανίνος Καραμανλής, ο “εθνάρχης”, αυτός που εγγυήθηκε ότι δεν κινδυνεύει από τους στρατιωτικούς και το έβαλε στα ευρωπαϊκά σαλόνια. Αποθέωση! Ο φωτισμένος εθνάρχης όμως έχασε τις εκλογές ( ή μάλλον έβαλε τον Ράλλη να χάσει, γιατί το θεωρούσε αδιανόητο να κάτσει να χάσει ο ίδιος εκλογές). Τότε, το 1981, ήρθε ο “μεγάλος ηγέτης” Ανδρέας Παπανδρέου για να μας απαλλάξει από το διεφθαρμένο παλαιοκομματικό κράτος, το κράτος της δεξιάς του εμφυλίου και να δώσει ελπίδα στον μισό ελληνικό πληθυσμό που ήταν αποκλεισμένος από το πολιτικό παιχνίδι. Αποθέωση! Οκτώ χρόνια μετά ο “μεγάλος ηγέτης” χάνει για να έρθει να μας σώσει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης από το διεφθαρμένο ΠΑΣΟΚ, από τους πρασινοφρουρούς, από τα βρωμερά σοσιαλιστικά σκάνδαλα, να εγγυηθεί τη διαφάνεια στην πολιτική ζωή. Αποθέωση! Το 1993 ο “μεγάλος ηγέτης” έρχεται να μας ξανασώσει από τον “εφιάλτη Μητσοτάκη” τον αποστάτη, το όνειδος της μεταπολεμικής πολιτικής ιστορίας. Αποθέωση! Επειδή όμως καλά είναι τα μεγάλα πολιτικά οράματα αλλά χρειαζόμαστε έναν καλό “νοικοκύρη” το 1996 εμπιστευτήκαμε τις τύχες μας στον “αδιάφθορο” Κώστα Σημίτη για να μας απαλλάξει από τους βερμπαλισμούς των μεγάλων ηγετών, να μας κάνει ευρωπαίους, παγκόσμιο παράδειγμα μεγαλείου, να μας κάνει να φουσκώσουμε από περηφάνεια με Ολυμπιακούς Αγώνες, να μας βάλει στην ΟΝΕ. Αποθέωση! Το 2004 ήρθε η σειρά του “σεμνού και ταπεινού” Κώστα Καραμανλή για να μας σώσει από την εκσυχρονιστική διαφθορά, να μας βάλει σε μια τάξη, να στρώσει τα οικονομικά με ειλικρινείς απογραφές. Αποθέωση! Πριν από 6 μήνες ο υιός του “μεγάλου ηγέτη” Γιώργος Παπανδρέου έρχεται για να μας δώσει ελπίδα μέσα στο σκοτάδι, να μας σώσει από την ανεύθυνη και εθνικά επικίνδυνη οικονομική πολιτική της δεξιάς, να μας πάρει στα στιβαρά του χέρια ώστε να μην πέσουμε αμαχητί στον καιάδα της πτώχευσης. Αποθέωση!
Οι πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης υπάρχουν στα δαφνοστεφανωμένα τους κάδρα αμέτοχοι στα εγκλήματα του κράτους που οι ίδιοι δημούργησαν. Δικαιωμένοι πριν ακόμα αποφασίσει η Ιστορία. Ο τρόπος ανάγνωσης της δράσης τους κανονικά θα έπρεπε να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι πρόκειται ή για επηρμένους μεγαλομανείς ή για ανίκανους χαλβάδες που δεν καταλάβαιναν τι συμβαίνει μέσα στα πόδια του.
Υπάρχει βέβαια και η άλλη δημοφιλής στάση: Αποθεωνείς μόνο τη γαλάζια ή την πράσινη πλευρά της ιστορίας, οπαδός όμοιος του χουλιγάνου σε ντέρμπι των “αιωνίων”, όπου το ζητούμενο είναι να διαλέξεις με φανατισμό “πλευρά”, το δικό του “Θεό”, αδιαφορώντας αν το “πρωτάθλημα” είναι ένα παιχνίδι και ανεμπνευστο και στημένο...

Συνταγή της επιτυχίας

2010-03-11T02:10:00.001+02:00

Χιλαρώνουμε τις Ομπάμιες και προσθέτουμε Σαρκορύζι. Ρίχνουμε μικρές μπουκίτσες sbread και ανακατεύουμε μέχρι να δέσει. Το πιάτο προσφέρεται καυτό και συνδυάζεται τέλεια με παγωμένο μισθό...

Aπό νέο σουπερ γκρουπ "Γιωργάκης και δυό Τρύπες στο νερό")!

2010-03-05T11:34:00.001+02:00

Παρίσι, Ουάσιγκτον ή Βερολίνο
έχεις ξεχάσει πού ακριβώς θέλεις να πας.
Όσα κι αν έχουν δανεικά πια δεν σου δίνουν,
να κάνεις στο χρέος σου το μπαι- πας

Το νέο reality της Εθνικής Τράπεζας!

2010-02-25T13:09:00.001+02:00

Πριν από πολλά πολλά χρόνια ήμουν φοιτητής. Με το έφτασα στην Αθήνα άνοιξα – χωρίς πολλές διατυπώσεις- έναν λογαριασμό στην Εθνική Τράπεζα, ώστε όταν παρίστατο ανάγκη, να μπορεί να κατατεθεί από τη γενέτειρα η γονική βοήθεια. Πέρασαν χρόνια και καιροί, έγινα ευυπόληπτο μέλος της κοινωνίας με δική μου δουλειά και δικά μου εισοδήματα. Η Εθνική Τράπεζα έμεινε μια ανάμνηση παλιά (κίτρινο γράμμα στο συρτάρι που λέει και ο ποιητής), καθώς οι κατά καιρούς εργοδότες μου προτιμούσαν να με πληρώνουν (όταν έμπαιναν στον κόπο) μέσω άλλων τραπεζών.
Όλ' αυτά μέχρι το σωτήριον έτος 2010 όταν η επιχείρηση με την οποία συνεργάζομαι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τον γιγάντιο οργανισμο της Εθνικής Τράπεζας για να με πληρώνει. Εκεί, στον ίδιο λογαιασμό, μπήκαν και τα λεφτά από το ολιγόμηνο ταμείο ανεργίας, μετά το λουκέτο του City. Την πρώτη ανάληψη την έκανα χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα πριν από ενάμισυ μήνα περίπου. Η δεύτερη φορά όμως με έφερε μπροστά στην άρνηση του ταμία (όχι από βίτσιο, εντολές εκτελούσε) να μου δώσει έστω και ένα ευρώ. Μου είπε δε ότι ο λογαριασμός δεν έχει επαρκή στοιχεία. Του απάντησα “ωραία, να τα συμπληρώσουμε”, αλλά εισέπραξα το ύφος “μικρέ μου αφελή καταθέτη, πόσα δεν ξέρεις!”. Με πληροφόρησε λοιπόν ότι η καταχώρηση των στοιχείων έπρεπε να γίνει από το κατάστημα στο οποίο έχει ανοίξει ο λογαριασμός, δηλαδή στην πλατεία Βικτωρίας, όπου πέρασα τα φοιτητικά μου χρόνια. Υποτίθεται ότι εδώ και χρόνια έχει εγκατασταθεί ένα σύστημα μέσω του οποίου μπορείς να κάνεις e-banking, να μεταφέρειες ποσά, να πληρώσεις λογαριασμούς, να κάνεις ότι φανταστεί το μυαλό σου σε τραπεζική συναλλαγή! Το μόνο που δεν μπορείς να κάνεις είναι να επιβεβαιώσεις σε οποιοδήποτε κατάστημα τα στοιχεία της ταυτότητας σου, έσύ ο ίδιος, με την ταυτότητα στο χέρι.
Δίνω τόπο στην οργή και λέω “δε βαριέσαι, πάλι καλά που δεν είμαι από το Δυδιμότειχο, να πρέπει να πάρω 4ημερη άδεια από τη δουλειά για επιβεβαιώσω τα στοιχεία μου!” Να ενημερώσω τους αδαείς ότι μπαίνεις σ' αυτή τη διαδικασία μετά από απόφαση της Τράπεζας της Ελλάδος που αποφάσισε λέει να χτυπήσει, μέχρι εξοντώσεως, το μαύρο χρήμα!!!
Σήμερα το πρωί βρέθηκα στις 8.10 στο κατάστημα της πλατείας Βικτωρίας και ως φύσει αισιόδοξος άνθρωπος πίστεψα ότι το πολύ σε ένα τεταρτάκι θα είχα καθαρίσει. Αμ δε! Μέσα στην τράπεζα ήδη 20 συνταξιούχοι είχαν πάρει αριθμό προτεραιότητας. Φυσικό θα μου πεις. Ευτυχώς η “ενημέρωση” γινόταν από άλλο σημείο της τράπεζας, όπου υπήρχαν δύο γραφεία με ισάριθμους φιλότιμους υπαλλήλους. Πριν μπω στη διαδικασία, πονηρά σκεπτόμενος (που να 'ξερα) θεώρησα ότι θα ήταν καλύτερο να κλείσω το λογαριασμό στο συγκεκριμένο κατάστημα και να ανοίξω έναν νέο στου Γκύζη, όπου διαμένω, για να αποφεύγω στο μέλλον τα πήγαιν' έλα αν χρειαστεί νέα “ενημέρωση”. Μέχρι τις 9 και 10 περίμενα την ουρά των γραφείων γιατί μπροστά μου βρέθηκε α) ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, που βριζόταν ακατάπαυστα, ο κύριος τσαντισμένος την εγκατέλειψε για να κάνει τσιγάρο, έξω από το κατάστημα, η κυρία αρνείτο να υπογράψει το χαρτί με τα στοιχεία της αν δεν ερχόταν ο άνδρας, βγήκε να τον αναζητήσει, την ώρα που 4 γριες είχαν σφινωθεί στις νέες πόρτες ασφαλείας με χρονοκαθυστέρηση. β) άλλη γηραιά κυρία με κινητικά προβλήματα που είχε ξεχάσει το εκκαθαριστικό, αλλά μουλάρωσε και δεν έφευγε, αφού η καημένη ήθελε να πάρει την σύνταξη της και δεν της την έδιναν χωρίς την “ενημέρωση” γ) άλλος ένας ηλικιωμένος που εκτός από το εκκαθαριστικό είχε ξεχάσει σπίτι και τη γυναίκα του, η οποία θα έπρεπε και αυτή να περάσει από “ενημέρωση” αφού είχαν κοινό λογαρισμό.
Αμέσως μετά ήταν η σειρά μου. Επειδή όμως έψαχνα την ταυτότητα μου και δεν την έβρισκα (μπορεί και να την έχω χάσει), πήγα με το διαβατήριο, το οποίο θεωρείται για οποιαδήποτε συναλλαγή ίδιας αξιοπιστίας με την ταυτότητα. Εκτός του ότι είχα την ατυχία να έρθει εκείνη την ώρα χρηματαποστολή και να καθυστερήσω άλλο ένα δεκάλεπτο (και να κολλήσουν άλλες δέκα γριες στην πόρτα ασφαλείας) ο λογαριασμός μου ενημρώθηκε και ευτυχής, μετά από ένα δίωρο, πήρα τα πόδια για το υποκατάστημα στου Γκύζη.
Εκεί συνάντησα έναν ευγενή κύριο ο οποίος πριν από μένα εξυπηρετούσε μια μεσήλικη κυρία από το εξωτερικό, μάλλον από τη Ρωσία, ενημερώνοντας την ότι πρέπει να φέρει το διαβατήριο για να διασταυρωθούν τα στοιχεία. Του λέω ότι θέλω να ανοίξω έναν νέο λογαριασμό και του δίνω το διαβατήριο και το εκκαθαριστικό της εφορίας και αμέσως αντιδρά: “Ταυτότητα δεν έχετε;”, “Μάλλον την έχω χάσει”, του λέω. “Θα έχουμε πρόβλημα”, μου λέει. “Γιατί;” ρωτώ ο αφελής. “Καλά τώρα μπορούμε να ανοίξουμε το λογαριασμό, αλλά αν θέλετε να βγάλετε και cash card το διαβατήριο δεν ισχύει”. Έτσι είναι, κυρίες και κύριοι. Με αυτά τα νέου τύπου διαβατήριο, με τις ειδικές φωτογραφίες και τα βιομετρικά στοιχεία μπορείς να ταξιδέψεις παντού στον κόσμο, ακόμα και στους φιλύποπτους Αμερικάνους, ακόμα και στο ίδιο το Γκουαντάναμο, μπορείς να κάνεις οποιαδήποτε συναλλαγή από τη Γροιλανδία μέχρι τη Γη του Πυρός, εκτός από το να βγάλεις cash card στην Εθνική Τράπεζα!!! Ή μάλλον λάθος. Μπορείς να κάνεις και στην Ελλάδα αυτή την αίτηση, εκτός ... αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι αλλοδαπός αντιθέτως υποχρεούσαι να προσκομίσεις το διαβατήριο σου.
Πριν αρχίσω τη φαρμακευτική αγωγή για να αντέξω το χτύπημα ο υπάλληλος αποφάσισε να με αποτελειώσει. Τα στοιχεία υπήρχαν και σε άλλο κατάστημα (αυτό της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, όπου δεν θυμάμαι να είχα ανοίξει ποτέ λογαριασμό) και με έστειλα και πάλι στο κατάστημα της Βικτωρίας “για να συμπτυχθούν τα στοιχεία” όπως μου είπε! Πριν ...“συμπτυχθούμε” όλοι μαζί στο κατάστημα από τα νεύρα που είχα από την πολλή “ενημέρωση” βγήκα στον καθαρό αέρα, αισιόδοξος πλέον ότι με τα νέα μέτρα δεν θα υπάρχουν πια μίζες σε τραπεζικούς λογαριασμούς, τα λαμόγια δεν θα κάνουν πλέον το μαύρο χρήμα κατάλευκο μέσω τραπεζικών λογαριασμών, η διαφάνεια θα κυριαρχήσει σε όλον τον τόπο, αφού σφάξουμε προηγούμενως στο βωμό της διαφάνειας μερικές χιλιάδες συνταξιούχους και άλλους “χασομέρηδες” για να εξευμενίσουμε τους ύπουλους θεούς της διαφθοράς. Βοήθεια μας!

Tax-ε μου!

2010-02-11T13:46:00.001+02:00

Οι φόροι δεν είναι νέα εφεύρεση. Είναι μια παλιά ιστορία που ξεκινά από αυταρχικούς άρχοντες που απλώς ήθελαν να κάνουν τα λούσα τους φορολογώντας τους πάντες, χωρίς φορολογικές κλίμακες, χωρίς δηλώσεις για κοινωνική ευαισθησία, χωρίς να ζητούν αποδείξεις για εκπτώσεις από το εισόδημα. Ήταν φυσιολογικό άλλωστε αφού η έκπτωση από το αξίωμα τους φαινόταν κάτι απίθανο, όσο απίθανο μοιάζει στις μέρες μας να κόψει ο Keith Richards τα ναρκωτικά.
Από τότε πολλά άλλαξαν... Οι άρχοντες είναι εκλεγμένοι και δεν μαζεύουν τους φόρους για την προσωπική τους καλοπέραση (έτσι διατείνονται τουλάχιστον). Τους φόρους τους μαζεύουν για να κλείσουν κάποια τρύπα που ο προηγούμενος αιρετός αφήσε πίσω του κι αυτή η μαύρη τρύπα δημουργήθηκε γιατί ο αμέσως προηγούμενος είχε αφήσει μιά άλλη μαύρη τρύπα. Ο δε αμέσως προηγούμενος τυχαίνει να είναι ο σημερινός άρχοντας.
Το concept της φορολόγησης έχει αλλάξει δραστικά. Πρώτ' απ' όλα οι παλαιοί αυταρχικοί άρχοντες πίστευαν ακράδαντα ότι κατέχουν όλη τη σοφία του κόσμου, είναι οι ίδιοι ο νόμος και δεν χρειάζονται συμβούλους, εκτός από κανένα γλυφτρόνι που μπορεί να είχαν στα πόδια, το οποίο τότε, στα παλιά τα χρόνια, δεν λεγόνταν κομματικό στέλεχος. Οι σημερινοί άρχοντες είναι πιο σεμνοί. Δεν πιστεύουν ότι κατέχουν όλη τη σοφία του κόσμου. Γι αυτό, συνεπείς στην εμμονή τους να δημιουργούν επιτροπές, συστήνουν επιτροπές “σοφών”, οι οποίες, κατά σατανική σύμπτωση, βλέπουν πάντα τη λύση στην μείωση του εισοδήματος των ασθενέστερων και την άμβλυνση έως την εξαφάνιση κάθε εργασιακού ή ασφαλιστικού δικαιώματος.
Οι άρχοντες όμως δεν είναι τόσο ανάλγητοι όσο οι επίτροποι! Ασκούν κοινωνική πολιτική. Αρχικώς εξαγγέλουν την απόδοση κάποιου ψίχουλου στους οικονομικά αισθανέστερους και στη συνέχεια αυξάνουν τους έμμεσους φόρους, με συνέπεια το ψίχουλο να κοστίσει στον αναξιοπαθούντα παντεσπάνι.
Αλλά η κοινωνική δικαιοσύνη δε σταματά εκεί. Οι άρχοντες εξαγγέλλουν ότι θα πατάξουν τη φοροδιαφυγή, θα την χτυπήσουν αλύπητα σαν το χταπόδι μέχρι να μαλακώσει! Αλλά επειδή δημοκρατία έχουμε και δεν μπορεί το κράτος να λειτουργεί αυθαίρετα από μόνο του, ο πολίτης καθίσταται συμμέτοχος στο κυνήγι των μυερών φοροφυγάδων! Δεν εκδίδουν αποδείξεις; Ο κάθε πολίτης είναι υπεύθυνος να τους επαναφέρει στην τάξη, να τους ζητά με στεντόρια φωνή και αυστηρό βλέμμα απόδειξη για κάθε προϊόν και υπηρεσία, ώστε να αυξηθεί η φορολογητέα ύλη. Έτσι το φιλάνθρωπο και δημοκρατικό κράτος θεσπίζει νέες φορολογικές κλίμακες όπου κάποιος που βγάζει το μυθώδες ποσό των 15.000 ευρώ το χρόνο θα πρέπει να μαζέψει 4.500 σε αποδείξεις για να πιάσει το αφορολόγητο. Κι επειδή το μόνο που πληρώνει ο συγκεκριμένος είναι λογαριασμούς και δάνεια (τα οποία δεν αναγνωρίζονται ως έξοδα από το σοφό κράτος,εκτός αν έχεις ανώνυμη εταιρεία- που δεν έχεις) στο τέλος θα φορολογηθεί περισσότερο μένοντας μόνο με την ηθική ικανοποίηση ότι οδήγησε τον φοροφυγά στο ταμείο του κράτους.
Μαθαίνω ότι με την ανακοίνωση και μόνο του μέτρου άρχιζε να μυρίζει μέντα στο Κολωνάκι και τα Βόρεια προάστια, όπου κατοικοεδρεύουν οι φοροφυγάδες, οι οποίοι άρχισαν να κλάνουν μέντες ακατάσχετα, με αποτέλεσμα το νεοϊδρυθέν υπουργείο Περιβάλλοντος να εκφράσει και αυτό την ικανοποίηση του γι αυτήν την απρόσμενη θετική περιβαλλοντική μεταβολή.
Το επόμενο χτύπημα, στο μαύρο χρήμα αυτή τη φορά, είναι ότι καμμία συναλλαγή πάνω από 1500 ευρώ δεν θα γίνεται με μετρητά. Μόνο με κάρτες και δίγραμμες επιταγές, για να δουλέψουν και λίγο οι τράπεζες που στενάζουν από την οικονομική κρίση. Εκεί επικράτησε πραγματικός πανικός στα λαμόγια και τους φοροφυγάδες. Υπάρχουν δε πληροφορίες ότι αυτή τη φορά, ήταν τέτοιος ο πανικός τους που έκλασαν μαλλί, τόσο που είναι αρκετό για να πλέξουν οι ανασφάλιστες μετανάστριες, που απασχολούν στα φτωχόσπιτά τους, την κάλτσα του φορολογούμενου για τον κρύο και δύσκολο χειμώνα του 2011...

Διαζύγιο με την ανοησία!

2010-02-03T13:06:00.002+02:00

Η ζωή σου συνεχίζει να κυλάει τόσο επίπεδη, όσο και η οθόνη των απείρων ιντσών που θα χρωστάς μέχρι (θεωρητικά) το έλλειμμα του κράτους να γίνει μικρό και ασήμαντο, σαν τα ανεκπλήρωτα μικροαστικά σου όνειρα. Οι σφαλιάρες που τρώνε οι άρχοντες σου στο εξωτερικό σου μεταβιβάζονται με πολλαπλάσια δύναμη, αλλά εσύ – φύσει μεσογειακός και αισιόδοξος- αντιλαμβάνεσαι το φτύσιμο, αλλά αντί διαμαρυρίας ανοίγεις ομπρέλα (κοψοχρονιά από τον μαυρούλη στην Ερμού)
Αντί να οργιστείς και με τους άρχοντες και με τον εαυτό σου, συμβαίνει ένα μυστήριο, μεγαλύτερο κι απ' αυτά που αναδεικνύει, χρόνια τώρα, ο Χαρδαβέλλας. Έχεις εντρυφήσει με σχολαστικότητα εμμονικού μκροβιολόγου στο διαζύγιο ξανθής αγαπημένης Παναγιάς, που διαπρέπει χρόνια με ατάκες και απορίες που παραπέμπουν σε ευφυία αμιβάδας και μελαχροινού τηλεστελέχους που προφανώς θα έχει μόνιμη απορία γιατί ασχολείσαι τόσο επίμονα μαζί του.
Ζούμε την αποθέωση του ασήμαντου, αυτό που συστήνεται σαν το αντίδοτο στους πόνους και τους στεναγμούς και στο τέλος σε καταντά κάτι σαν φυτό μη επιδοτούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έχεις δύο επιλογές: Ή ξεριζώνεις το φυτό κινδυνεύοντας να κατηγορηθείς ως αντιοικολόγος από τη μεσημβρινή κουτσουμπόλα ή το ποτίζεις κάθε μέρα για να φας σύντομα τους καρπούς του, που λόγω των ισχυρών παραισθησιογόνων που διαθέτουν, θα σε κάνουν να βλέπεις την ήττα σου ντυμένος παρανυφάκι στον λαμπερό γάμο της βλακείας με την παράνοια.

Θα πάθω κρίση!!!

2010-01-23T12:16:00.002+02:00

Κρίση (η), ουσιαστικό, συχνά άνευ ουσίας. Για τους θρησκευόμενους η μέρα που ο Θεός κάνει τη σούμα και στέλνει για παντός τους πάντες στον παράδεισο ή στην κόλαση. Για τα δικαστήρια, η απόφαση για ένα παράπτωμα που μπορεί να στείλει κάποιον στην κόλαση της φυλακής ή πίσω στην κανονική ζωή, που δεν είναι πάντα ο παράδεισος (εκτός αν συμμετέχει στη δίκη ο Κούγιας, οπότε δικάζεται και το θύμα, το οποίο μάλλον έχει ύποπτες διασυνδέσεις με την κόλαση). Για την οικονομία η ευκαιρία για τα λαμόγια (που στην οικονομική αργκό λέγονται “οίκοι”) να προσθέσουν στον παράδεισο τους κάποια εκατομμύρια, ανεξάρτητα αν η ζωή κάποιων άλλων εκατομμυρίων θα γίνει κόλαση. Για μένα, η κατάσταση στην οποία περιέρχομαι όταν συνειδητοποιώ ότι όλα τα παραπάνω ισχύουν...

Το κοινωνικό κράτος πέθανε, ζήτω το κοινωνικό κράτος!

2010-01-19T00:15:00.002+02:00

Τη στιγμή που οι φορολογικές σφαλιάρες ύπτανται πάνω από το κεφάλι σου, ψάχνοντας το ροδοκόκκινο μάγουλο σου για να προσγειωθούν, σκέφτεσαι ότι αφού δεν είσαι υδραυλικός, ηλεκτρολόγος, γιατρός, δικηγόρος, ταξιτζής πλήρωσες πέρσι κάποια χιλιάρικα προσδοκώντας να τα πάρεις πίσω από το “κοινωνικό” κράτος ή έστω το “ακοινώνητο” κράτος που σε φορολογεί για σου ανταποδώσει σε είδος τη θυσία (και μη βάζεις στο μυαλό σου το σεξ, γιατί μονίμως εκεί έχεις το μυαλό σου)
Λοιπόν:
Φορολογείσαι για να έχεις έναν εθνικό δρόμο της προκοπής, αλλά σας βγεις στον πηγαιμό για Σαλονίκη θα πληρώσεις τα μαλλιά της κεφαλής σου, γιατί τον δρόμο δεν τον φτιάχνει δημόσιο, αλλά μία κοινοπραξία που χτίζει διόδια (και εισπράττει με την ταχύτητα του φωτός). Στη διαδικασία της κατασκευής δε, πέφτουν και κάποια βράχια και για να μην πέφτουν είμαι βέβαιος ότι πάλι εσύ θα πληρώσεις, εκεί γύρω στο Μάη, που είναι παχιές οι φορολογικές μήγες.
Φορολογείσαι για να έχεις δωρεάν σχολείο, βιβλία για το σχολείο, καθηγητές ευσυνείδητους και μελετημένη διάρθωση του εκπαιδευτικού συστήματος (λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα). Αμ δε! Έχεις δώσει τα μαλλιά της κεφαλής σου στα φροντιστήρια (γι αυτό κάπου εκεί στα -ήντα έχεις ευρύ κούτελο) για να περάσει το καμάρι σου στην παγκόσμιου φήμης σχολή “Οχημάτων Κοζάνης”, σχολή που εξασφαλίζει,με μαθηματική ακρίβεια την 2ετή ή 3ετή πληρωμή ΙΕΚ για την απόκτηση πιο “μουράτου” πτυχίου.
Φορολογείσαι ( μέσω των δημοτικών τελών) για να σου μαζεύουν τα σκουπίδια και για να παρκάρεις το σαράβαλο σου, έστω 10 στενά μακριά από το σπίτι σου. Αλλά, περιέργως πώς, κάδο ανακύκλωσης έχεις δει μόνο στα δελτία του ΣΚΑΪ, ο κάδος στενάζει κάθε μέρα ανοιχτός και βρώμικος ωσάν συνοικία στη Βομβάη, ενώ στο παρκάρισμα σου έλαχε να μένεις στο κέντρο (το προικώο βλέπεις) και πληρώνεις χώρους ελεγχόμενης στάθμευσης καθ' εκάστην. Άσε που κρατώντας το σαράβαλο πλήρωσες φέτος τέλη κυκλοφορίας ίσα με δύο φορές την αξία του σαράβαλου.
Φορολογείσαι για να έχεις γιατρό, αν το ανοσιοποιητικό σου σύστημα βαρέσει διάλυση. Αλλά, από μικρός δεν είχες γερά δόντια, οι κουφάλες άρχισαν να γίνονται τόσο μεγάλες όσο οι προμηθευτές του δημοσίου, αλλά το ταμείο σου δεν προβλέπει οδοντιατρική περίθαλψη ή αν προβλέπει προτιμάς να εμπιστευτείς το δόντι σου στον σχιζοφρανή δολοφόνο με το πριόνι, παρά στον επιστήμονα! Έπειτα ο παπούς πλησιάζει τα 90 και επειδή την προηγούμενη φορά κόντεψε να σου μείνει στην ουρά του ΙΚΑ (άσε που δεν έχεις και χρόνο για ουρές) τον πηγαίνεις στον γνωστό πνευμονολόγο, που όταν την τελευταία φορά του ζήτησες απόδειξη, σου απάντησε με ένα χαμόγελο εφάμιλλης θερμότητας με αυτό πολιτικού συντάκτη που ακούει ανέκδοτο από συνάδελφο του!
Φορολογείσαι και πληρώνεις παράλληλα το γαμησιάτικο της ΕΡΤ για να μπορείς να ανοίξεις την τηλεόραση τα Σαββατοκύριακα και να πεις “χαλάλι βρε, κοίτα τι ωραία παιδικά προγράμματα φτιάχνουν οι ομοφιλοφιλοι (για να είμαι και πολιτικά ορθός). Αλλά και πάλι ατύχησες! Αυτές οι πολυτέλειες δεν χωράνε στην εποχή “έχω νταλγκά τι θα στείλω στη Eurovision”. Άσε που τελευταίως κάποιοι σύμβουλοι φτιάχνουν τζακούζι και το μεγάλο τηλεμαγαζί έχει έξοδα.
Φορολογείσαι αγρίως γιατί καπνίζεις,γιατί πίνεις κανένα ποτηράκι που και πού, γιατί το σαράβαλο σου θέλει βενζίνη, πληρώνεις τέλη ανανεώσιμων πηγών ενέργειας στη ΔΕΗ, αλλά στο χωριό σου που το βαράει ο ήλιος κι ο αγέρας ολημερίς και οληνυκτίς το φως έρχεται γιατί παραδίπλα καίνε τον λιγνίτη.
Φορολογείσαι γιατί είσαι μαλάκας, αγαπητέ μισθωτέ των 800 ευρώ ( άντε των 1000, αν είσαι φραγκάτος) και αν αύριο περάσει φόρος του μαλάκα, πάλι εσύ θα τον πληρώσεις!

Κινήσεις ΜΑΤ!

2009-11-19T01:23:00.003+02:00

Η παρτίδα της εβδομάδας παρουσιάζει ένα πρόβλημα στην εκκίνηση, αφού ο ευρωπαίος Χοακίν Αλμούνια ζητάει από τους παίκτες να τον ενημερώνουν ανελειπώς για την κάθε τους κίνηση. Επιπλέον ζητάει να του υποβληθεί πρόγραμμα για τις επόμενες δέκα κινήσεις, που μπορούν να γίνουν μόνο αφού τις εγκρίνει το ΕΚΟΦΙΝ.
Αυτός που ιδρώνει και διαμαρτύρεται ψυθιριστά είναι ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου γιατί δυσκολεύεται να κινηθεί αφού δεν έχει στη διάθεση του άλογο κούρσας και επιπροσθέτως έχει μπροστά του μονίμως 3 ευρωπαίους στρατιώτες.
Αντιθέτως εκείνος που ζητά περισσότερη ελευθερία κινήσεων είναι ο Θόδωρος Πάγκαλος, ο οποίος θεωρεί ότι ο αντιβασιλιάς πρέπει να έχει στη διάθεση του τουλάχιστον τέσσερα τετράγωνα και για να κινείται με την άνεση του και για να ελέγχει τις κινήσεις των άλλων.
Προς το παρόν πάντως έχει να αντιμετωπίσει την παρουσία των κινέζων αξιωματούχων, οι οποίοι, αν και κάπως εκνευρισμένοι που η παρτίδα δεν ξεκινά και γι αυτούς δηλώνουν με ένα κλασικό ανατολίτικο χαμόγελο: «Μην ανησυχείτε, θα σας έχουμε στα ΟΛΠΑ, ΟΛΠΑ»
Μέσα στην ακινησία αυτή παρεμβαίνει η Αλέκα Παπαρήγα και ζητά να χτιστεί τείχος στο μέσον της σκακιέρας ώστε να προσπατευτούν τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και για να είναι βέβαιη ότι οι εργάτες δεν θα δεχθούν κινήσεις ΜΑΤ από τον αντίπαλο καπιταλιστή βασιλιά.
Και αν η γραμματέας του ΚΚΕ ζητά χτισίματα η υπουργός Περιβάλλοντος Τίνα Μπιρμπίλη ανεβασμένη στο πράσινο της άλογο δηλώνει ότι θα επαναξεταστεί το καθεστώς κάτω από το οποίο χτίστηκαν οι πύργοι και δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να κατεδαφιστούν.
Η απάντηση έρχεται αμέσως από τον Νομάρχη Πσναγιώτη Ψωμιάδη που απαντά στην υπουργό: «Με τους υπόλοιπους πύργους ας κάνει ότι θέλει, τον Λευκό μην πειράξει γιατί θα έχει να κάνει μαζί του». Στη συνέχεια χαιρετά τον λαό του κόμματος και αποκαλύπτει ότι το κεντρικό του σύνθημα στην κούρσα της διαδοχής θα είναι: «Εν τούτω Πανίκα»
Αντιθέτως ο Αντώνης Σαμαράς δείχνει αρκετά ήρεμος μετά τη δήλωση Αβραμόπουλου ότι αποχωρεί από τη σκακιέρα. Πιστεύει ότι θα κερδίσει την παρτίδα αν παίξει πιο δυνατά από τα δεξιά, όπου έχει σοβαρές αδυναμίες ο πράσινος αντίπαλος.
Η Ντόρα Μπακογιάννη τώρα λέει ότι είναι δικαίωμα του κάθε αξιωματικού να συντάσσεται με όποιον υποψήφιο βασιλιά και ότι η ίδια δεν έχει ανάγκη από αξιωματικούς, αφού έχει πολλούς στρατιώτες της παράταξης να την υποστηρίζουν.
Εν όψει της δύσκολης παρτίδας της 17ης Νοεμβρίου ο Χρυσοχοίδης φιλοδοξεί να κάνει τα περισσότερα ΜΑΤ με τα ΜΑΤ στα μαύρα στρατιωτάκια. Απλώς δηλώνει ότι το παιχνίδι μέχρι τώρα παιζόταν όπως στη δεκαετία του ’50 κι αυτός θα εκσυχρονίσει την παρτίδα. Υπόσχεται μάλιστα ότι σε καμία περίπτωση η σκακιέρα δεν θα γίνει κάρβουνο!
Η απρόσμενη απειλή πάντως έρχεται απο τον Γιούρι Γκέλερ που απειλεί ότι θα εξαφανίσει τη σκακιέρα! Μετά από την πρώτη ταραχή οι υπόλοιποι παίκτες του ζητούν να εξαφανίσει καλύτερα το έλλειμμα ή τουλάχιστον να το λυγίσει όπως κάνει με τα κουταλάκια, μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες!
Στον δικό του κόσμο ο προπονητής του Ολυμπιακού Ζίκο λέει ότι θα συμμετάσχει στο παιχνίδι μόνο αν ο πρόεδρος του ψωνίσει οργανωτή του παιχνιδιού...
Η παρτίδα συνεχίζεται...
(Δημοσιεύτηκε στις 15 Νοεμβρίου στον Ελεύθερο Τύπο της Κυριακής... και έπεται συνέχεια!)

Ο χρυσοχόος και "έννομη" σκούπα

2009-10-12T11:28:00.001+03:00

Παρακολουθώ με έκπληξη εδώ και μία εβδομάδα την ανακούφιση (αν όχι τη χαρά) πολλών για την ανάληψη της τύχης της χώρας από το Γιώργο Παπανδρέου, που έβαλε τέλος στην διακυβέρνηση της καταρρέουσας Ν.Δ. και παρουσίασε νέο, φρέσκο και ωραίο υπουργικό συμβούλιο, όλο νιάτα και φρεσκάδα.
Στην πρώτη του ομιλία ο ΓΑΠ όντως κέρδισε τις εντυπώσεις με την παρουσία του συνηγόρου του πολίτη και θα μπορούσε να κερδίσει και το βραβείο πολιτικού σουρεαλισμού με τη δήλωση του ότι «οι πολίτες περιμένουν από μας να είμαστε οι αντεξουσιαστές της εξουσίας»!!! Δεν είναι άλλωστε καινούργια η τάση του ΠΑΣΟΚ να «απαλλοτριώνει» όρους, έννοιες και ιδέες που δεν του ανήκουν και γεννήθηκαν για να περιγράψουν πολιτικές στάσεις που βρίσκονται στον αντίποδα της πολιτικής του. Είναι μια πρακτική που εγκαινίασε ο ιδρυτής του και από τότε αποτελεί «σχολή» στο κόμμα.
Ένας από τους λίγους παλιούς «αντεξουσιαστές» στο υπουργικό συμβούλιο είναι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, που επί χρόνια κυκλοφορεί πολιτικά δαφνοστεφανωμένος με την εξάρθρωση της 17Ν ( που κι αυτό σηκώνει πολύ συζήτηση, αφού δύο από τα κρίσιμα γεγονότα που οδήγησαν στην εξάρθρωση της οργάνωσης ήταν η έκρηξη της βόμβας στα χέρια του Ξηρού και η εθελουσία παράδοση του Κουφοντίνα που πήρε ταξί και παραδόθηκε μόνος του στη ΓΑΔΑ.)
Ο Χρυσοχοΐδης με το που ανέλαβε, σήκωσε τα μανίκια και αποφάσισε να οδηγήσει τη Δημόσια Τάξη, που τώρα λέγεται Προστασία του Πολίτη, με βήμα ταχύ στον 21ο αιώνα. Δυστυχώς με το που ανέλαβε κάποιοι αποφάσισαν να κάνουν τις γνωστές επιθέσεις στα Εξάρχεια σε διμοιρία των ΜΑΤ. Τότε ο σκληρός Μιχάλης τσαντίστηκε. Έγινε έξω φρενών που κάποιοι «ανόητοι, δήθεν αντεξουσιαστές» δεν έχουν την ίδια άποψη μ’ αυτόν για την Προστασία του Πολίτη. Ο ίδιος δήλωσε στα μέσα ότι έχει πολλούς φίλους αντεξουσιαστές και αναρχικούς με τους οποίους συμφωνούν σε πολλά. Ένα από τα «πολλά» είναι προφανώς και η ποινικοποίηση της παρουσίας των πολιτών σε συγκεκριμένη συνοικία, στα περιβόητα «άβατα» Εξάρχεια.
Έτσι έστειλε για τρεις μέρες εκατοντάδες αρματωμένους να εξεφτελίζουν με σωματικούς ελέγχους, προσβλητικά σχόλια, βίαιες συμπεριφορές πολίτες που είχαν το θράσος να πίνουν το ποτό τους στη συγκεκριμένη συνοικία. Πριν ακόμα η κυβέρνησή του κλείσει εβδομάδα, ο υπουργός έδωσε διαπιστευτήρια εκδικούμενος μια ολόκληρη συνοικία, μόνο και μόνο για να δώσει την αίσθηση στους «άλλους» πολίτες, που αντιλαμβάνονται τον κόσμο μόνο μέσα από την τηλεοπτική του εικόνα, ότι «κάνει δουλειά».
Αν επικρατήσει η λογική Χρυσοχοΐδη για την αντιμετώπιση οποιασδήποτε παράνομης ενέργειας με πρότυπο τις επιχειρήσεις σκούπα στα Εξάρχεια θα έχουμε προφανώς τα παρακάτω φαινόμενα:
- Σε οποιαδήποτε ληστεία, στην Κηφισιά, στο Χαλάνδρι, στη Γλυφάδα, ώρες μετά την εγκληματική ενέργεια, θα αποκλείεται όλος ο Δήμος από ΜΑΤατζήδες, Δελτάδες, Ζητάδες και άλλες «συμπαθείς» ομάδες και όποιος κυκλοφορεί εκεί θα υπόκειται σε σωματικό έλεγχο, θα οδηγείται στο τμήμα (ενδεχομένως μετά κλωτσοπατινάδας) ακόμα κι αν έχει επιδείξει την ταυτότητα του, θα ανέχεται να τον αποκαλούν «μαλάκα» ή «μαλακισμένο» χωρίς καμία διαμαρτυρία. Θα θεωρείται δε, ακόμα πιο ύποπτος αν αποπειραθεί να κάνει ανάληψη μετρητών, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα, από ΑΤΜ της περιοχής.
- Όταν κάποιος παρανοϊκός οδηγός περνάει με κόκκινο και κανένα όργανο της πολιτείας δεν έχει καταφέρει να καταγράψει το νούμερο, σε ακτίνα 2-3 χιλιομέτρων θα ακινητοποιούνται όλα τα οχήματα, θα «ξεσκονίζονται» από τα όργανα της τάξης και ο οδηγός (ανεξαρτήτως αν δεν πέρασε ποτέ με κόκκινο) θα δέχεται προσβολές του τύπου «γιατί πέρασες με κόκκινο, ρε μαλάκα;»
- Αν παρκάρω παράνομα, εμποδίζω την κίνηση πεζών και οχημάτων και η τροχαία δεν έχει προλάβει να μου κόψει κλήση, θα στέλνει δεκάδες περιπολικά μετά από 10 ώρες στο σημείο που πάρκαρα και θα κόβει κλήσεις σε όλα τα αυτοκίνητα της περιοχής, είτε είναι παρκαρισμένα παράνομα είτε όχι.
Υπερβολές, θα πει κανείς. Καμία υπερβολή αφού αυτό ακριβώς θα συμβεί αν επικρατήσει η λογική της συλλογικής ευθύνης για την παραβατικότητα του ενός ( ή των πέντε ή των δέκα). Αυτή η λογική της εφαρμογής του νόμου οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην κατάλυση κάθε έννοιας ατομικού δικαιώματος και του Συντάγματος. Κι αυτό ήταν το μόνο που κατάφερε, μόλις μέσα σε δύο μερόνυχτα, ο νέος (και ταυτόχρονα παλιός, που είναι αλλιώς) υπουργός «Προστασίας του Πολίτη» (σε πολλά εισαγωγικά)
Και οι δηλώσεις του υπουργού ότι γνωρίζει πολλούς αναρχικούς με τους οποίους συμφωνεί για να δικαιολογήσει τις επιχειρήσεις σκούπα, αγγίζουν, αν δεν ξεπερνούν, τα όρια της γελοιότητας. Θα πεις δηλαδή στον πιτσιρικά που ελέγχεις στο δρόμο ότι έχεις φίλους αναρχικούς και θα σου πει: «εντάξει, δε γαμιέται, αφού ο Χρυσοχοϊδης έχει κολλητούς αναρχικούς, ας περάσει και ολόκληρη διμοιρία από πάνω μου. Χαλάλι του!»
Ο υπουργός δικαιολογεί τις – κατάφωρα παράνομες- πράξεις του και μ’ ένα ακόμα επιχείρημα : «Δεν διώκω αναρχικούς, αλλά τους χούλιγκαν». Τα χουλιγκάνια αγαπητέ σύντροφε αντεξουσιαστή υπουργέ δεν θα τα πιάσεις ποτέ, όπως δεν τα έπιασες – πριν το 2004- όταν τα σπάγανε πριν και μετά τους αγώνες ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλει, πόλο, σκακιού κλπ, κλπ. Όπως δεν έπιασες διάφορες «θύρες» και οπαδικούς αρχηγούς που χρηματοδοτούνταν από «παράγοντες του τόπου», ανέγγιχτους από τη λαβίδα του νόμου, για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν πάντα ομοτράπεζοι του κόμματος σου, με στόχο κυρίως «την οικονομική ανάπτυξη της χώρας».
Οι επιχειρήσεις του υπουργού έχουν επικοινωνιακούς στόχους. Να καθησυχάσουν τον «μέσο» πολίτη ότι η πολιτική ηγεσία είναι αποφασισμένη να επιβάλει την τάξη με κάθε τίμημα. Χωρίς να περνάει από το «αντεξουσιαστικό» μυαλό του το πόσο επικίνδυνη είναι αυτή η πρακτική. Ποιος εγγυήθηκε στον υπουργό ότι μέσα στους εκατοντάδες αστυνομικούς που συμμετείχαν στις επιχειρήσεις δεν υπάρχουν πέντε ή δύο ή έστω ένας Κορκονέας που είναι έτοιμος (από υπερβάλλοντα ζήλο) να τινάξει τα μυαλά ενός 15χρονου στον αέρα; Ποιος του εγγυήθηκε ότι αυτές οι επιχειρήσεις εμπεδώνουν το αίσθημα ασφάλειας στους πολίτες και δεν προκαλούν μεγαλύτερη οργή στους νέους, που «βράζουν» εδώ και χρόνια μέσα σ’ ένα σαθρό σύστημα, που εσείς ( και εμείς όλοι) δημιουργήσατε;
Για τον υπουργό αυτό είναι ένα παιχνίδι που ποντάρει στον μικροαστό που αντιλαμβάνεται τον κόσμο μόνο μέσα από την τηλεόραση, η οποία στο μέγιστο βαθμό αποθεώνει τον υπουργό για το σθένος και την αποτελεσματικότητα του.
Η νέα ονομασία του υπουργείου άλλωστε παραπέμπει στον τζόγο. Λέγεται Προ.Πο (προστασία του πολίτη). Κι αν ο νέος (παλιός ) υπουργός νοιώθει ότι παίζει στην έδρα του, εγώ ποντάρω στάνταρ δύο, γιατί αυτοί που επένδυσαν στον τρόμο και τον εκφοβισμό έχασαν πάντα εκεί που νόμιζαν ότι κυριαρχούν.
(Η εικόνα που συνοδεύει το κείμενο είναι από το http://antieksousiastes-pasok.blogspot.com/

Συναλλαγή: Μια σταθερή ελληνική αξία.

2009-09-28T15:01:00.001+03:00

Μόλις λίγες μέρες πριν από τις εκλογές και ενώ υποτίθεται ότι το πρόσωπο μας πρέπει να παραμορφώνεται από την αγωνία για το ποιος θα μας κυβερνήσει, εμείς ατάραχοι περιμένουμε το αναμενόμενο, την κυβερνητική αλλαγή, οι περισσότεροι με τη βεβαιότητα ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, τουλάχιστον ως προς την ουσία του διεφθαρμένου ελληνικού κράτους.
Ο Έλληνας ψηφοφόρος είναι ίσως το πιο ανθεκτικό είδος και στο δικομματισμό και στη διαφθορά, αν και δεν παραλείπει, κατά τη διάρκεια της τετραετίας (της τριετίας, της διετίας) να τα καταγγέλλει ως την απόλυτη πηγή του κακού.
Επί 20 χρόνια το συγκεκριμένο είδος ψηφίζει τον έναν για να τον απαλλάξει από τον διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό του άλλου, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ο μηχανισμός είναι ο ίδιος, απλώς αλλάζει διαχειριστή. Σε λίγες μέρες ο «κυρίαρχος λαός» θα δώσει ένα γενναίο 80 κάτι τοις εκατό στους κομματικούς μηχανισμούς, οι οποίοι, κατά τον ίδιο ψηφοφόρο, είναι υπεύθυνοι για το μαύρο χάλι που ζει καθημερινά.
Και θα το κάνει βασικά για ένα λόγο: Γιατί αυτός ο «κυρίαρχος» αισθάνεται μέρος αυτού που καταγγέλλει. Θεωρεί αναπόσπαστο μέρος του συστήματος τη συναλλαγή, που τείνει να διαμορφωθεί στη βασική πολιτική αξία του. Από το δίπλωμα του μέχρι τη φορολογική του δήλωση, από το «μικρό και ταπεινό αυθαιρετάκι του» μέχρι την πλασματική του αναπηρία έχει κάνει μέρος της ζωής του τη συναλλαγή.
Αλλά ακόμα δεν ανήκει στους «αιμοδότες» των δύο μεγάλων, η λογική του δεν απομακρύνεται απολύτως από τη συνήθη. Στο πρόσφατο debate άκουσα εμβρόντητος την Αλέκα Παπαρήγα να λέει ότι η εξοχική κατοικία δεν είναι πολυτέλεια και ο αυθαιρετών δεν έχει την ευθύνη για την αυθαιρεσία του, η μόνη ευθύνη ανήκει στο διεφθαρμένο αστικό κράτος! Να λοιπόν και μια Αριστερά που κολακεύει τα «αυθαίρετα» μικροαστικά όνειρα του λαού.
Άλλωστε όσοι έχουν περάσει έστω και ένα εξάμηνο από τα εξαίρετα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα θα έχουν καταλάβει τι είναι συναλλαγή και παραταξιακό νταβατζιλίκι, όλων των παρατάξεων (συμπεριλαμβανομένων και των εξωκοινοβουλευτικών). Σ’ αυτά τα εκτροφεία των αυριανών πολιτικών στελεχών μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς τι καλλιεργείται ως πολιτικός πολιτισμός και για τα στελέχη και για τους «υπηκόους».
Άλλο ένα λαμπρό παράδειγμα συναλλαγής και νοοτροπίας νταβατζή ήταν και τα πρόσφατα debate. Οι κομματικοί φουσκωτοί μπήκαν για δύο μέρες στην ΕΡΤ σταμάτησαν τη λειτουργία της, ενώ προηγουμένως οι πρωτοκλασάτοι των κομμάτων συναλλάσσονταν σε σχέση με τους όρους που θα διεξαχθεί το …υπερθέαμα. Και συμφωνήθηκαν όλα, ερήμην των δημοσιογράφων. Οι οποίοι κατάφεραν, μετά κόπων και βασάνων να κερδίσουν άλλα 20 δευτερόλεπτα τηλεοπτικού χρόνου σε κάθε ερώτηση. Όπου σε κάθε debate το θέμα δεν είναι μόνο αν θα εκπροσωπηθούν οι πολιτικοί αρχηγοί, αλλά και τα μέσα. Κι όταν λέμε μέσα εννοούμε τα τηλεοπτικά κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας (με τις γνωστές «νόμιμες» άδειες). Έτσι αν αύριο η κυβέρνηση αποφασίσει να δώσει 20 άδειες πανελλαδικής εμβέλειας, το event θα πρέπει να γίνει σε γήπεδο για να χωράνε οι δημοσιογράφοι και η διαδικασία των ερωτήσεων (ποιος ρωτάει ποιόν και για πόση ώρα) θα πρέπει να βγει με αλγόριθμο από τη Μαθηματική Εταιρεία. Και μετά απ’ όλα αυτά έχουμε και διάφορες δηλώσεις στα όρια της γραφικότητας ότι απ’ όλη αυτή τη διαδικασία κέρδισε η Δημοκρατία!!!
Το μοντέλο του ψηφοφόρου που έχει κυριαρχήσει στη χώρα είναι αυτό του βολικού ψηφοφόρου, που επιβραβεύει αυτό που καταγγέλλει, αγωνιά να συμμετάσχει σ’ αυτό που αποστρέφεται, δίνει γη και ύδωρ για να γίνει παίκτης ενός παιχνιδιού, που ο βασικός του κανόνας είναι η παραβίαση των κανόνων. Του ψηφοφόρου που δεν έχει μάθει να διαλέγεται, δεν έχει μάθει να αντιπαρατίθεται, έχει μάθει να συναλλάσσεται και μάλιστα χωρίς συναλλακτικά ήθη! Και που όταν αποφασίζει να «αντισταθεί» η πιο δυναμική του ενέργεια την ημέρα των εκλογών είναι να λιάσει το – ταλαίπωρο απ’ τις φουρτούνες της ζωής- κορμί του σε κάποια παραλία. Για λίγο όμως… Γιατί είναι πάντα έτοιμος να επιστρέψει για την επόμενη συναλλαγή…

Μικρές αφελείς απορίες...

2009-09-06T20:49:00.003+03:00

Ο Κώστας Καραμανλής συστήνεται πλέον στο στενό του περιβάλλον ως ξάδελφος του Μιχάλη Λιάπη;

Είναι αλήθεια ότι ο Γιώργος Σουφλιάς μαθαίνοντας ότι ο πρωθυπουργός έκανε δεκτή την εισήγηση του για εκλογές αναφώνησε «την άκουσα»;

Με τον Ψινάκη στο πλευρό του το ΛΑΟΣ θα έχει σύνθημα το «Θεά, Θεά η ακροδεξιά»;

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ως εν δυνάμει πρωθυπουργός, εκτός από καινούργιο κοστούμι έχει παραγγείλει και καινούργιες κάλτσες;

Η Ντόρα Μπακογιάννη κάνει ή όχι ασκήσεις ελέγχου αυθόρμητου χαμόγελου για να το καταστείλει με επιτυχία όταν ο Καραμανλής χάσει τις εκλογές;

Είναι αλήθεια ότι το «Μένουμε Ελλάδα» εκτός από εκπομπή της ΕΡΤ θα γίνει και ένα από τα κεντρικά συνθήματα του υπουργείου Εσωτερικών ώστε να περιοριστεί η διάθεση των Ελλήνων να μεταναστεύσουν εν όψει εκλογών;

Η Όλγα Τρέμη θα κλείσει τα 18 πριν ή μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου;

Οι υποψήφιοι βουλευτές θα εμφανίζονται και στις εκπομπές μαγειρικής που έχουν κατακλείσει στα κανάλια ή θα στηθεί μόνο γι αυτούς εκπομπή με τον τίτλο «Μαγειρέματα»;

Ο Αλέξης Τσίπρας παραπονέθηκε ή όχι ότι μέχρι τις 4 Οκτωβρίου δεν προλαβαίνει να μετρήσει όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ;

Μήπως ο Προκόπης Παυλόπουλος βάφει τα μαλλιά του άσπρα;

Οι κινήσεις του Βασίλη Λέκκα όταν τραγουδάει Θεοδωράκη οφείλονται στο πάθος ή σε κάποια ανεπανόρθωτη βλάβη στο κεντρικό νευρικό σύστημα;

Τοίχο - τοίχο...

2009-08-28T14:06:00.003+03:00

Η πόλη μοιάζει ασφυκτική για τους "θαμώνες" της, αλλά οι περισσότεροι προτιμούν να μη μιλούν γι αυτό! Αντί γι αυτούς μιλούν οι τοίχοι της πόλης, που φαίνονται πιο φλύαροι από τους κατοίκους της. Άλλοτε με οργή, άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε άκομψα, άλλοτε ασυνάρτητα τα σχέδια και τα συνθήματα στους τοίχους της πόλης δημιουργούν τη δική τους ιστορία...
Μερικά δείγματα αυτής της "γλώσσας" από τις βόλτες των τελευταίων ημερών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Κωλό-μπαρα!!!

2009-08-28T09:29:00.003+03:00

Το ελληνικό κράτος αποφάσισε να εγκαταστήσει τουαλέτες στα πάρκινγκ της εθνικής Αθηνών- Θεσσαλονίκης. Σωστό! Γιατί όταν έρθει "εκείνη" η ώρα, δεν είναι σικ να τρέχεις μες τα σπαρτά! Φρόντισε όμως να τις εγκαταστήσει πίσω από μπάρες! Ακόμα κι αυτές για τα άτομα με ειδικές ανάγκες! Οπότε αν χρειαστείτε τουαλέτα στην Εθνική, έχετε μαζί σας κι ένα σιδεροπρίονο!
Όπως βλέπετε αριστερά οι άρρενες κατάφεραν να σπάσουν το "οδόφραγμα"! Ή μήπως προσπάθησε κάποιος να εισβάλει με το Καγιέν στην τουαλέτα???

Πεύκο: ο γνωστός- άγνωστος

2009-08-26T10:47:00.001+03:00

Επιτέλους μετά από δεκαετίες καταστροφικών πυρκαγιών μία κυβέρνηση έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε με τόλμη και χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος ότι ένας από τους βασικούς λόγους της ανεξέλεγκτης επέκτασης των πυρκαγιών είναι το πεύκο! Θα σας παρακαλέσω να μην χασκογελάτε και να δώσετε την πρέπουσα προσοχή σ’ αυτήν την δήλωση, η οποία νομίζω ότι θα δώσει οριστική λύση στο πρόβλημα των πυρκαγιών.
Θα ήθελα κι εγώ με τις μικρές μου δυνάμεις να συνδράμω στην αποκάλυψη του αγαπητού Ευάγγελου, καταγγέλλοντας ότι το πεύκο είναι άτιμο δέντρο. Ύπουλο και συχνότατα βρωμερό. Πρώτ’ απ’ όλα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ξερνάει πευκοβελόνες, τις οποίες δυσκολεύεσαι να απομακρύνεις με μια απλή σκούπα. Όσοι κάνουν κάμπινγκ επί χρόνια θα γνωρίζουν ότι οι ύπουλες πευκοβελόνες τρυπώνουν στα πιο απίθανα σημεία μιας σκηνής, χωρίς καμία διάθεση να απομακρυνθούν. Εμφανίζονται δε, και τσιμπούν ύπουλα τη στιγμή που δεν το περιμένεις.
Επιπλέον το πεύκο εκκρίνει διάφορα κολλώδη υγρά, όπως το γνωστό ρετσίνι, το οποίο σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες έχουν καταπιεί εκατοντάδες συμπαθείς αλκοολικοί, λόγω της συνωνυμίας του με τη ρετσίνα, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στο πεπτικό τους σύστημα.
Επίσης το πεύκο προσελκύει διάφορα αγενή και τεμπέλικα έντομα, όπως τα τζιτζίκια, που φωνασκούν αναιτίως στα κλαριά του, ακόμα και τις ώρες κοινής ησυχίας!
Κι αν όλ’ αυτά μπορείς να τα ανεχτείς, αυτό που πραγματικά σε βγάζει έξω από τα ρούχα σου είναι η αναρχίζουσα συμπεριφορά του πεύκου, που χρησιμοποιεί την ώρα της πυρκαγιάς το όπλο μαζικής καταστροφής, το γνωστό μας κουκουνάρι, για να πολλαπλασιάσει, χωρίς καμία αιδώ, την καταστροφή. Όπως ίσως γνωρίζετε, το κουκουνάρι, όταν πάρει φωτιά, δεν κάθεται να καεί ήσυχα πάνω στο μητρικό δέντρο, αλλά πετάγεται σαν οπλοβομβίδα δεκάδες μέτρα μακριά προκαλώντας τον όλεθρο σε άλλα δέντρα, σε αυτοκίνητα, σπίτια, αυθαίρετα και νόμιμα (δεν κάνει καμία διάκριση, σε αντίθεση με τις Πολεοδομίες της χώρας)
Γι αυτό η λύση είναι μία: Να κηρύξουμε ανηλεή πόλεμο στο πεύκο! Προτείνω στην κυβέρνηση να ξεκινήσει ΤΩΡΑ το ξερίζωμα όλων των πεύκων της Αττικής (σε πρώτη φάση) και στη θέση τους να χτίσει ωραιότατες μεζονέτες, αφού αυτή είναι η πρωταρχική ανάγκη του μέσου Έλληνα! Για να υπάρξει μάλιστα και σύνδεση με το παρελθόν καλό θα ήταν τα πυροσβεστικά αεροπλάνα (που έτσι κι αλλιώς δεν θα έχουν αντικείμενο, αφού δεν θα υπάρχει πλέον δάσος για να καεί) να ψεκάζουν το πρώην δάσος με κολώνια πακοραμπάν με άρωμα πεύκο. Έτσι και θα έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε πευκοδάσος και δεν θα έχεις τα ενοχλητικά πεύκα μέσα στα πόδια σου.
Για να μην εκλείψει όμως τελείως το πράσινο από τη χώρα θα πρότεινα το 1/3 των νέων μεζονετών να αφεθούν να ρημάξουν για κάποια χρόνια. Η πολύτιμη εμπειρία από τα Ολυμπιακά Ακίνητα που αφέθηκαν να ρημάζουν επί μία 5ετία μας δείχνει το δρόμο. Η εγκατάλειψη των κτιρίων δημιουργεί με το χρόνο χαμηλή βλάστηση που δεν χρειάζεται φροντίδα (αγριόχορτα, βρύα, λειχήνες κλπ). Επίσης εμπλουτίζεται και η πανίδα κυρίως με έντομα και τρωκτικά, τα οποία (όπως θα έχετε δει στα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ) παίζουν σημαντικότατο ρόλο στο οικοσύστημα και όχι μόνο τα αγαπημένα σας σκιουράκια και ελαφάκια, που μάθατε να συμπαθείτε από τις πολλές παραγωγές του Disney που έχετε δει στη ζωή σας.
Θα με ρωτήσετε ευλόγως: Και το διοξείδιο του άνθρακα; Το οξυγόνο που προσφέρουν τα δέντρα; Εδώ είναι που πρέπει να στηθεί το μεγάλο μελλοντικό project. Αφού ο μέσος πολίτης εδώ και χρόνια, με την πολύωρη παρακολούθηση τηλεοπτικών σκουπιδιών και με τη συνεχή συναλλαγή με την εξουσία κατέστη φυτό, γιατί να μην καλέσουμε τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου, ώστε με μια μικρή παρέμβαση στο DNA των πολιτών να τους «προικίσουν» με τις ιδιότητες των δέντρων: Να απορροφούν το διοξείδιο του άνθρακα και να προσφέρουν οξυγόνο!
Γιατί το μεγαλύτερο και σημαντικότερο φυτό στο δυτικό πολιτισμό είναι ο άνθρωπος! Και είναι ικανός για όλα…

Με το ένα πόδι στη θάλασσα!

2009-07-31T16:43:00.001+03:00

Περιμένω τις διακοπές με την ανυπομονησία ενός μικρού παιδιού. Και λίγο πριν φύγω αρχίζουν να περνάνε από το μυαλό μου δεκάδες καλοκαίρια, οι εικόνες τους, οι μυρωδιές τους… κάποια στιγμή νοιώθω και την ενόχληση της αρμύρας στην πλάτη χωρίς να έχω πλησιάσει ακόμα τη θάλασσα.
Δεν ξέρω αν τα καλοκαίρια έχεις πιο έντονη την επιθυμία να γίνεις παιδί, νομίζω όμως ότι οι μνήμες του καλοκαιριού «γράφουν» πιο έντονα, όπως τα παιδικά καλοκαίρια στη Χαλκιδική με τα γδαρμένα γόνατα απ’ τις βουτιές και τις κόντρες με τα ποδήλατα. Τα πανιασμένα δάχτυλα από τις ατέλειωτες ώρες στη θάλασσα.
.Τα αρώματα των αντηλιακών, ανάκατα με τη μυρωδιά από τις φλούδες του καρπουζιού και το ψήσιμο των γεμιστών που σε μισή ώρα θα είναι έτοιμα.
Η πρώτη σου ερωτική εμπειρία στα αγγλικά, με τους πιτσιρικάδες να παίρνουν μάτι ερήμην σου την ερωτική σου απειρία.
Το πρώτο ελεύθερο κάμπινγκ στη Σάρτη μαζί με τον πρώτο μεγάλο έρωτα. Πράσινα νερά και πράσινες παγωμένες μπύρες.
Το onerdose ξφία στη Μήλο, μόνοι οι δυο σας στη σπηλιά του Παπάφραγκα,
Τα τραγανά αγγλικά του σερβιτόρου- εραστή στη Σίφνο
Η όμορφη Μαρία στη Σέριφο να κοιτάει απορημένη να τη φωνάζουν από το καράβι. Κονσέρβα και ψωμί για να μείνεις μία ακόμα μέρα στη Σαντορίνη,
Ο μελαγχολικός γυμνισμός στη Βόρεια Εύβοια
«Γιώτινγκ» με τον Γιάννη στην Τζιά.
Τηγανιτά platanos και πιράνχας πριν το ηλιοβασίλεμα στον Αμαζόνιο. Ο Σταυρός του Νότου στα μάτια σου και όχι μόνο στα τραγούδια.
Τα κρουστά στο γλέντι του γάμου με θέα τη βραδινή Τύνιδα και το μυαλό σου καρφωμένο κάπου στη Φιλοθέη.
Ένα μαγικό βράδυ στην Αντίπαρο, όταν πίστεψες ότι φτάνει ένα βράδυ για να αλλάξουν τα πάντα
Μπάνιο στην παγωμένη Βαυαρική λίμνη και τελετή έναρξης των Ολυμπιακών στα γερμανικά.
Η εκκωφαντική σιωπή που συμμάχησε ανίερα με την επίμονη υγρασία του Νείλου ένα βράδυ στο Κάιρο.
Χαλάρωση, αλλά και παναντολ για τις ημικρανίες και κρέμες για εγκαύματα στο κάμπινγκ στο Κριαρίτσι.
Η μόνη μάλλον αταίριαστη μυρωδιά για την καλοκαιρινή μνήμη ήταν η περσινή, που πέρασε με σοβάδες και ασβέστες να ανακαινίζουν το σπίτι και να βγάζουν απαγορευτικό για οποιαδήποτε παραλία.
Φέτος επιστρέφω στη θάλασσα
Να μην ξεχάσω τον αφρό ξυρίσματος και τα γυαλιά ηλίου (όπως κάνω πάντα)
Καλές διακοπές!!!

Η εξόδιος επιταγή

2009-07-29T11:56:00.003+03:00

Το να κρατάς στα χέρια σου, τέλη Ιουλίου, λίγο πριν από τις διακοπές σου, μια επιταγή, όπου καταγράφεται ποσό ανάλογο του μηνιαίου μισθού ενός golden boy, κανονικά θα έπρεπε να θεωρείται ευλογία. Αν είναι, όμως, η τελευταία πράξη της ιδιότυπης αυτής «εθελουσίας απόλυσης» που επιλέξαμε κάποιοι από το δυναμικό του City, τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Είναι, ουσιαστικά, η τελευταία πράξη στο σύντομο δράμα που ζήσαμε όλοι μετά την κατραπακιά της 22ης Ιουνίου, όπου ένα ωραίο πρωινό μάθαμε ότι το παχυλό πορτοφόλι της οικογένειας Αγγελοπούλου θα σταματούσε να συμβάλει στην επιβίωση 460 ανθρώπων, οι οποίοι πριν από πολύ λίγο καιρό πίστεψαν ότι δούλευαν σε «σίγουρο» μαγαζί.

Δυστυχώς, δεν ήταν η μόνη κατραπακιά… Ακολούθησαν κι άλλες… Μέσα και έξω από τις συνελεύσεις, στα διαρκή και συνεχή τηλεφωνήματα από όλους προς όλους, στις διαβουλεύσεις.

Σε ανάλογες περιπτώσεις το πιο εύκολο που μπορείς να κάνεις είναι να καταγγείλεις την ανάλγητη εργοδοσία, τον καπιταλισμό, τους συνδικαλιστές, την κακοδαιμονία του κλάδου και ό,τι άλλο σου έρχεται πρόχειρο στο μυαλό και στη συνέχεια ξαλαφρωμένος να αποχωρήσεις για τις αγαπημένες σου παραλίες, όπου θα ενδοσκοπήσεις επαρκώς για το μέλλον των media. Αυτή ήταν ίσως η πιο ισχυρή τάση μέσα στο σώμα των εργαζομένων του City. Οι εργαζόμενοι οι οποίοι ξεκίνησαν εκλέγοντας μία επιτροπή, την οποία αμφισβήτησαν το επόμενο λεπτό της εκλογής της. Που συζήτησαν - με πολλές πινελιές γραφικότητας συνήθως - την πρόταση για την αυτοδιαχείριση του σταθμού.

Εκεί ήταν και το κομβικό σημείο: η αυτοδιαχείριση. Πολλοί από τους ακροατές είδαν σ’ αυτήν την πρόταση την άνοιξη στα media, την ευκαιρία για ένα ραδιόφωνο χωρίς επιχειρηματικά συμφέροντα, ελεύθερο από δεσμεύσεις. Οι ακροατές δικαιούνται να είναι ρομαντικοί, ίσως και αφελείς ορισμένες φορές. Εμείς, όμως, όχι.
Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για τα όσα διατυπώθηκαν περί αυτοδιαχείρισης και μου απέδειξαν για μία ακόμα φορά πόσο κακοί είναι οι δημοσιογράφοι, όταν καλούνται να παίξουν το ρόλο του επιχειρηματία. Η μεγάλη απογοήτευση όλου του εγχειρήματος ήταν η συμμετοχή. Και για την ακρίβεια η ΜΗ συμμετοχή. Φτάσαμε μετά από ένα μήνα να κάνουμε συνελεύσεις των 20 ατόμων, ακόμα και όταν το κύριο ζητούμενο ήταν το τι θα βάλουμε όλοι στην τσέπη τους ή αν θα διασφαλίσουμε το επαγγελματικό μας μέλλον.

Οι μόνοι που ήταν συνεπείς και με συνεχή παρουσία στις θέσεις τους ήταν οι τεχνικοί, αν και μπορεί βάσιμα κανείς να μέμφεται το σωματείο τους ότι ξεκίνησε την παρέμβαση του με μία απολύτως συντεχνιακή λογική. Αλλά δε βαριέσαι. Οι τεχνικοί έχουν τουλάχιστον σωματείο. Τι να αντιπαραθέσουμε εμείς; Τη μονίμως κοιμωμένη ΕΣΗΕΑ;

Και για να τελειώνουμε με τα περί αυτοδιαχείρισης. Όσοι υποστηρίξαμε αυτή την πρόταση το κάναμε για να δώσουμε μία παράταση ζωής στο σταθμό, να ξαναβάλουμε στο τραπέζι την επαναλειτουργία του σταθμού, κάτι που τελικά έγινε πραγματικότητα. Με ποιους και με ποιους όρους θα το δούμε στο άμεσο μέλλον.

Όταν αποφασίσαμε (λίγοι, λιγότεροι από 20) να ξανανοίξουμε τα μικρόφωνα, πιστέψαμε ότι ως δημοσιογράφοι (υπό απόλυση) δεν μπορούμε να απεμπολήσουμε το δικαίωμα μας να έχουμε λόγο και να κάνουμε χρήση του αέρα, που δεν είναι επιχειρηματικό ακίνητο, αλλά δημόσια περιουσία. Και το κάναμε με μεγάλο κόστος. Και με ορισμένους να σκάβουν υπογείως κάθε κίνηση που οδηγούσε στο άνοιγμα των μικροφώνων. Αυτό που κατάλαβα απ’ αυτή τη μικρή εμπειρία είναι ότι ορισμένοι με τον όρο «αυτοδιαχείριση» εννοούν τη διαχείριση όσων αφορούν τον εαυτό τους! Αλλά τελικά αυτό που έβλεπες από τα μηνύματα του κόσμου είναι ότι καταγράφει, με απόλυτη συνέπεια και ακρίβεια τις απουσίες. Και συνήθως το κοινό έχει και καλή μνήμη….

Οι ανασφάλειες, τα συναδελφικά μαχαιρώματα, η έπαρση, η ματαιοδοξία, η απάθεια, η εκνευριστική και ανεξήγητη ιδιώτευση όταν παίζεται το ίδιο σου το μέλλον ήταν δυστυχώς αυτά που κυριάρχησαν όλο αυτό το μήνα. Και απέδειξαν ότι όσο περισσότεροι είμαστε απέναντι σε ένα πρόβλημα τόσο λιγότεροι φροντίζουμε να φανούμε. Είχα γράψει στην αρχή αυτής της ιστορίας στο e-tetRadio.gr ότι αυτός ο σταθμός δεν πρόλαβε να δημιουργήσει ουσιαστικούς δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων του. Τα κίνητρα τους ήταν απολύτως ετερόκλητα, οι αφετηρίες και οι στοχεύσεις τους εκ διαμέτρου αντίθετες. Κι αυτό άρχισε να κραυγάζει με την πρώτη – και πολύ μεγάλη- δυσκολία.

Αρκετοί από μας θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε για τη νέα ραδιοφωνική μας στέγη. Και θα το κάνουμε κυρίως γιατί αγαπάμε αυτό το μέσο. Και είμαστε βέβαιοι ότι θα μας το ανταποδώσει παρά τις αντιφάσεις μας.

Άλλωστε στις αντιφάσεις έχουμε συνηθίσει.
Προχθές ο ιδιοκτήτης στην ΕΒΓΑ της γειτονιάς μου, όταν του είπα ότι υπέγραψα την απόλυση μου, με ρώτησε με ανησυχία και ειλικρινές ενδιαφέρον,: «Είσαι, δηλαδή, στον αέρα;». Και ενώ για οποιονδήποτε άλλον αυτή η ερώτηση είναι συνώνυμη του αβέβαιου μέλλοντος, εγώ ήμουν στο τσακ να του απαντήσω; «Δεν είμαι, αλλά ελπίζω σύντομα να βρεθώ!»

Δημοσιεύτηκε στο e-tetradio στις 28 Ιουλίου 2009

Λίγο μπαγιάτικο Soulta Ferta, γιατί φρέσκο δεν έχουμε (προς το παρόν τουλάχιστον)

2009-07-22T10:56:00.002+03:00

Επειδή κάποιοι "αμετανόητοι" ακροατές πατούν πάνω στη ματαιοδοξία του παρουσιαστή του Soulta Ferta και ζητούν να ανεβούν κάποιες εκπομπές, σήμερα προσφέρουμε (εντελώς δωρεάν) μία εξ αυτών, από τις ολίγες ημέρες που ο City 99.5 λειτούργησε με ευθύνη των εργαζομένων του ( ή κάποιων από τους εργαζομένους του για να είμαστε ακριβείς). Μέσα στις επόμενες μέρες θα ανεβούν και άλλες δύο εκπομπές έτσι για να αφήσουμε κάποιο στοκ στο blogοκατάστημα, λόγω των επικείμενων διακοπών. Για να ακούσετε δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα. Παίζει από μόνο του. Για να το σταματήσετε απλώς πατήστε pause στο player...

Ωδή στην α-City-α!

2009-07-06T08:49:00.001+03:00

Θυμάμαι σαν εκίνησα να εργαστώ στον Σίτυ
έκανα όνειρα πολλά, αγόρασα και σπίτι
τώρα στο στούντιο το νεκρό να τραγουδώ it’s a pity
ετούτο το εγχείρημα μου βγήκε από τη μύτη

Τώρα κλαυθμοί ακούγονται αλί, οϊμέ και τρισαλί
και όλοι ονειρεύονται να πιάσουν Γιάννα απ’ το μαλλί
μα αυτό τώρα αερίζεται στη βίλα της Μυκόνου
όπου η αυτοκράτειρα διάγει μετά πόνου.

Ο σύζυγος ο Θόδωρος βιάζεται να τελειώνει
τώρα να καθαρίσουνε, να μην περάσουν χρόνοι
Έβαλε εκκαθαριστή που τόνε λεν Μπιλλίνη
και για ν’ αντέξω το κακό χρειάζομαι ηρωίνη

Τώρα στο χώρο έρχεσαι μόνο για συνελεύσεις
κι απ’ την πολύ την σύμπνοια μάλλον θα καταρρεύσεις
που πήγαν όλα τα λεφτά, ποιος είναι golden boy
ο κάθε άνεργος στο εξής τι θάχει για να τρώει;

Πολλοί ζητούν με έμφαση να επέμβει η ΕΣΗΕΑ
η μόνιμη απουσία της ίσως να είν’ μοιραία
καμία η παρέμβαση του Πάνου του Σομπόλου
καθώς το σωματείο σου είναι εμφανώς του κώλου

Μια κάποια λύση θάτανε ν’ αρχίσεις τις δεήσεις
καθώς περιορίζονται και οι εύκολες οι λύσεις
Ή θα ανέβεις τα σκαλιά στην Παναγιά της Τήνου
ή θ’ αρχίσεις δίαιτα χωρίς να πας στου Πρίνου

Ίσως να δείξεις δουλικός να ξαναπάς στη Γιάννα
που ξέρει από δίαιτες ως φίλη του Γκαργκάνα
«Γιάννα μου παραδέξου το, με πήρες στο λαιμό σου
έλεγα μήπως μ’ έπαιρνες μούτσο στο κότερο σου»

Ίσως να βγεις και στα στενά να κάνεις σούρ(λ)τα φέρτα
να ψάχνεις για εκδίκηση με του Ζορό την μπέρτα
Γιατί η δική σου δύναμη τα πράγματα αλλάζει
γιατί η πέτρα που κυλά ποτέ δεν χορταριάζει

City End...

2009-06-24T05:48:00.003+03:00

(δημοσιεύτηκε στο e-tetradio.gr στις 23 Ιουνίου)

Το ξέρεις εδώ και χρόνια ότι έχεις το προνόμιο να ανήκεις στους λίγους που το πρωινό της Δευτέρας και η αυτονόητη επιστροφή στη δουλειά δεν σημαίνει αγγαρεία, αγκομαχητά και αντίστροφη μέτρηση προς την Παρασκευή. Το ραδιόφωνο είναι για πολλούς από μας ψυχοθεραπεία επί πληρωμή. Και γι αυτό το λόγο νοιώθεις ένοχα να έχεις τον τίτλο του προνομιούχου.
Ένα τέτοιο πρωινό Δευτέρας καταλαβαίνεις ότι αυτό το προνόμιο μπορεί εύκολα να καταρρεύσει μέσα στις λίγες γραμμές μιας ανακοίνωσης. Την ώρα που χαζολογάς ανενδοίαστα στο Facebook, η βόμβα σκάει στο προφίλ ορισμένων: Κλείνουν City και Ελεύθερος Τύπος. Στην αρχή μοιάζει σαν ανέκδοτο, αλλά οι συνεχείς κλήσεις στο κινητό σου από συναδέλφους και φίλους έρχονται να επιβεβαιώσουν το «ανέκδοτο».
Σηκώνεσαι άρον- άρον και μπαίνεις στο αυτοκίνητο. Καρφώνεις το ραδιόφωνο στους 99.5 που σου κάνει πλάκα παίζοντας το I don’t like Mondays. Το κομμάτι δεν παίζει όλο. Διακόπτεται από τις φωνές των διευθυντών σου. Η πρώτη φράση «Όλα τα όμορφα τελειώνουν μία μέρα» σε κάνει έξαλλο και φωνάζεις προς το δέκτη «Άσε τη σαπουνόπερα ρε Προβή και μπες στο ζουμί!», γιατί θεωρείς ότι δεν είναι ώρα να συγκινείσαι αλλά να οργίζεσαι. Διαβάζουν την ανακοίνωση της ιδιοκτησίας ευχαριστούν τους εργαζομένους και εκεί είναι που ακούς το απίθανο: «Θα πρέπει να πούμε ότι η στάση της ιδιοκτησίας είναι μια έντιμη στάση»!!! Ο μόνος λόγος που δε σπας το ραδιόφωνο είναι ότι είναι μόλις δύο μηνών και πλέον είσαι απολύτως άνεργος για να πληρώνεις κι άλλα σπασμένα. Φτάνοντας στο Blue Land Center (έτσι ονομάζεται το κτίριο του «μαγαζιού») βλέπεις Πακιστανούς εργάτες να σπάνε πυρετωδώς το πεζοδρόμιο στην είσοδο του πάρκινγκ προφανώς έτοιμοι για νέο έργο υποδομής… Άλλοι ποτίζουν και κλαδεύουν τα λουλούδια της εισόδου, σαν να μη συνέβη τίποτα. Μπαίνεις μέσα. Οι ηλεκτρονικές κάρτες εισόδου ευτυχώς λειτουργούν ακόμα (μέχρι την Παρασκευή όπως θα μάθεις αργότερα) Το κτίριο τόσο θορυβώδες, όσο ποτέ στον ενάμιση χρόνο που βρίσκεσαι εκεί. Πηγαδάκια, καφέδες σε όλα τα χέρια, ποτήρια με αλκοόλ σε λιγότερα, κάποιοι σε κάποια γωνιά αποφασίζουν να κάνουν μόνοι τους τον πρώτο απολογισμό, να μετρήσουν το κόστος της ανακοίνωσης που τους ανακηρύσσει με συμβολαιογραφικό τρόπο άνεργους.
«Παιδιά, γενική συνέλευση στις 5», ακούς από κάποια στόματα. Καμία αντίδραση. Το νέο είναι φρέσκο και έχουμε αρκετές ώρες μπροστά μας. Μπαίνεις στο μπαρ που ασφυκτιά απ’ τον κόσμο. Στο βάθος ο Τζιμάκος. «Το ήξερες ρε Τζίμη» «Όχι ,βέβαια». Ήταν άλλωστε στην ώρα του που αντί να αρχίσουν τα γκάζια της οργιώδους φαντασίας του, διαβάζονταν ανακοινώσεις.
Έχω φέρει μαζί μου σκληρό δίσκο και μπαίνω στα edit για να αντιγράψω τα αρχεία ενός χρόνου και κάτι… Απ’ έξω κάποια ψίθυροι στα πηγαδάκια, αλλά και τρανταχτά γέλια. Σε λίγο σε ένα «γελαστό» πηγαδάκι βρίσκομαι κι εγώ. Προσπαθούμε να αποφορτίσουμε. Διερευνούμε τις νέες επαγγελματικές προοπτικές. Μια συνάδελφος μας ενημερώνει ότι το γάλα της γαϊδάρας επιδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δίνοντας κτηνοτροφικό αέρα στο ενδεχόμενο μέλλον μας.
Επί 5 ώρες νοιώθεις ότι ο αριθμός των εργαζομένων στο χώρο έχει πενταπλασιαστεί. Όλος αυτός ο κόσμος συρρέει στις 5 στο χώρο που βρίσκεται μπροστά στα στούντιο του City. Οι εκπρόσωποι μιλούν πρώτοι και ζητούν να εκλεγεί προεδρείο για τον συντονισμό της συζήτησης. Μπροστά βρίσκονται κυρίως δημοσιογράφοι. Λίγοι τεχνικοί, πιο πίσω το διοικητικό προσωπικό, κάποιοι ηχολήπτες και οι τηλεφωνήτριες στο βάθος.
Κάποιοι ζητούν να ανοίξουν τα air- condition, αλλά τα air- condition είναι ανοιχτά, απλώς δεν έχουν συνηθίσει να διαχειρίζονται τις κάπως πιο θερμές ανάσες εκατοντάδων απολυμένων.
Ανάβουν και τα πρώτα τσιγάρα στο χώρο, όπου κανείς δεν είχε πριν καπνίσει. Όταν βρίσκεσαι υπό πίεση, μπορεί να αποκτήσεις εφηβική στάση απέναντι στις μέχρι τώρα απαγορεύσεις. Στη αρχή το κλίμα θυμίζει φοιτητική συνέλευση. Πολύς θόρυβος, οι πίσω δεν ακούν καθαρά, κάποια φωνή δυναμώνει, αλλά τελικά το προεδρείο εκλέγεται πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι περιμένεις.
Κοτρώτσος και Προβής καλούνται να συνεισφέρουν στην ενημέρωση μας για το τι έγινε. Λίγα λόγια, άχρωμα «Δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα». Η εποχή που οι διευθυντές καλούσαν τους υφισταμένους τους έχει περάσει ανεπιστρεπτί, Τώρα καλούνται από τις συνελεύσεις και καταθέτουν σαν μάρτυρες σε δικαστήριο, χωρίς να προσφέρουν το παραμικρό στη διαλεύκανση του «εγκλήματος».
Διαβάζεται το προσχέδιο της ανακοίνωσης των εργαζομένων, μικροαντάσεις, κάποιοι επιμένουν να τονιστούν οι πολιτικές ευθύνες για την κατάσταση στα ΜΜΕ, κάποιοι ζητάμε να λειτουργήσει άμεσα ο σταθμός, αλλά το αίτημα απορρίπτεται (προς το παρόν) γιατί θα είμασταν, λέει απεργοσπάστες. Μέλη του προεδρείου της ΕΣΗΕΑ μας ενημερώνουν απουσία του μέχρι πρότινος προέδρου και νικητή των εκλογών στην Ένωση, που προφανώς ήταν απασχολημένος με κάποια «Σέξτα» επαναστατών.
Ξαναδιαβάζεται η ανακοίνωση, άλλοι προσπαθούν να βρουν μια δροσερή γωνιά, άλλοι βγαίνουν στο καπνιστήριο. Νέα πηγαδάκια δημιουργούνται. Και μέσα στο χώρο και στο καπνιστήριο συνδικαλιστές δημοσιογράφοι λογομαχούν με συνδικαλιστές τεχνικούς. Πώς λέμε η ισχύς εν τη ενώσει; Καμία σχέση.
Βρισκόμαστε σε απεργία. Σήμερα πορεία και ενδεχομένως νέες αποφάσεις. Μερικοί σηκώνουν τα κινητά τους και βιντεοσκοπούν το χώρο. Αυτό το χώρο που για όλους ήταν χλιδάτος, όπως τα όνειρα της ιδιοκτησίας, για άλλους μοντέρνος, για μένα μάλλον απρόσωπος. Ένας χώρος που δεν πρόλαβε να γίνει το «σπίτι» μας. Ήταν καιρό τώρα που είχαμε αυτό το απροσδιόριστο αίσθημα ότι κατοικούμε επαγγελματικά σε κάτι που νοικιάζαμε με την ώρα.
Καθώς ο χώρος αδειάζει, δεν σκέφτομαι τα δάνεια μου, τη ΔΕΗ του Αυγούστου. Δεν ψάχνω ακόμα για το επόμενο βήμα.
Κοιτώντας το άδειο στούντιο, μένω με το παράπονο ότι δεν πρόλαβα να πω από το μικρόφωνο ένα «γεια σας ρε παιδιά, τα ξαναλέμε», αυτό που αυτονόητα λες στην καθημερινή σου παρέα. Αλλιώς θεωρείσαι αγενής. Αλλά ποιος κάθεται να μιλήσει για αγένειες και ευγένειες, όταν τα χρηματοοικονομικά μεγέθη σου βγάζουν κόκκινη κάρτα και πρέπει να βγεις εσπευσμένα από το γήπεδο…»

Οραματική ποίηση για το Μουσείο!

2009-06-22T11:03:00.001+03:00

Προχθές που έβλεπα στη ΝΕΤ τα εγκαίνια του Μουσείου
Φωνή βαθιά ακούστηκε, θαρρώ φωνή Κυρίου.
Μαζί με τη φωνή αυτή, άκουγ’ αγγέλων άσμα
δεν ήτανε ψευδαίσθηση από το surround της plasma

«Δημήτριε αμαρτωλέ, κάθεσαι και τα ξύνεις,
και στα λαμπρά εγκαίνια συ το παρόν δε δίνεις;
Μου είπε με αγανάκτηση ο Κύριος ο Θεός μου
κι απ’ τη μεγάλη ταραχή ίδρωσε ο λαιμός μου

«Μ’ αφού δεν είχα πρόσκληση Κύριε και Πατέρα
πώς να τιμήσω ο χαμερπής ετούτη εδώ τη μέρα;»
«Αφού δεν ήρθε ο Ερντογάν υπήρχε θέση άδεια
αν το ‘λεγες στον Σαμαρά, θα σου ‘χε δώσει άδεια»

Πάγωσα, έμεινα άγαλμα απ’ την οργή του θείου
ωσάν αυτά που πια κοσμούν τους χώρους του μουσείου
Μα πριν προλάβω απ’ το σοκ λιγάκι να ισιώσω
έπρεπε πάλι προσοχή στα λόγια Του να δώσω.

«Δημήτριε σε επέλεξα ανάμεσα στους άλλους
Να φέρεις πίσω μάρμαρα από Άγγλους κι από Γάλλους
Εσύ είσαι ο συνεχιστής του έργου της Μερκούρη
Κουνήσου ανεπρόκοπε, μην κάθεσαι σαν τ’αγγούρι!

Αύριο θα βρίσκεσαι εκεί, Λονδίνο ντάουν τάουν,
σου έχω κλείσει ραντεβού στου Γόρδωνα του Μπράουν.
Κοίτα να είναι επιτυχής αυτή η αποστολή σου
αλλιώς θα κάνω κόλαση την άχαρη ζωή σου»

Δεν ξέρω αν το όραμα υπήρξε στα αλήθεια
ή είναι μια παραίσθηση, μια σκέψη μου ηλίθια.
Ίσως να είν’ impossible ετούτο δω το mission
ίσως και να κοιμήθηκα με ανοιχτό air condition

Φρέσκο Soulta Ferta

2009-06-21T12:04:00.003+03:00

Αφού το φιλοθεάμον κοινό του blogoκαταστήματος είχε όλο το χρόνο να απομνημονεύσει τις εκπομπές του Soulta Ferta του Απριλίου, τώρα το παλαιό προϊόν αποσύρεται και στη θέση του, υπάρχουν στη διάθεση των αυτιών σας οι εκπομπές της 17ης και της 18ης Ιουνίου.
Το player βρίσκεται δεξιά κάτω από το ρολόι και ξεκινά αυτομάτως με το μπαίνετε στο blog. Αν δεν θέλετε ακρόαση εκπομπών απλώς πατάτε pause και συνεχίζετε την ανάγνωση (με την προϋπόθεση ότι ο ακαταμάτης blogger θα αποφασίσει να αναρτήσει κάτι καινούργιο)

OFF!

2009-06-19T01:09:00.002+03:00

Η ασπρόμαυρη τηλεόραση των παιδικών μου χρόνων, που «διασκέδαζε» τα απογεύματα και τα βράδια της δεκαετίας του ’70, ήταν URANYA, με έναν θορυβώδη μοχλό πάνω δεξιά, να περιμένει το θεατή να έρθει κοντά του κάθε φορά που αποφάσιζε να αλλάξει κανάλι… Για την ακρίβεια να επιλέξει ένα από τα δύο κανάλια της τότε κρατικής προπαγάνδας.

Η σημερινή SONY BRAVIA που κοσμεί το σαλόνι μου είναι –θεωρητικά- πιο αθόρυβη, διαθέτει τηλεκοντρόλ, με το οποίο επιλέγεις ανάμεσα στην φλύαρη ομοιομορφία των ισχυρών ιδιωτικών, την φλύαρη πλήξη των κρατικών και την φλύαρη ελαφρότητα των υπολοίπων. Στην κατηγορία «υπόλοιπα» περιλαμβάνονται πολιτικές εκπομπές με κιτς ή trash πινελιές, τα περισσότερα γηροκομεία πρώην δημοφιλών τηλεπαρουσιαστών ή εκτροφεία ματαιόδοξων μετριοτήτων που ονειρεύονται καριέρες Πρετεντέρη, εξ ευωνύμων της Όλγας που Τρέμη… περιλαμβάνονται επίσης πλούσια telemarketing με εμμονές στα όργανα γυμναστικής, ακατανόητης χρησιμότητας κόφτες που μπορούν να τεμαχίσουν το καρότο σε 42 σχήματα, σπρέι για τη φαλάκρα, κρέμες για τσιτωμένα δέρματα και συλλογές με καμπουρογαμόσαυρους της ροκ ή light εκδοχές κλασικών έργων κατάλληλα διασκευασμένων για σουπερμάρκετ ή ασανσέρ κτιρίων του Βωβού. Στα «ορεινά» των συχνοτήτων υπάρχουν μικρές τσοντο-γεύσεις με κυρίες που τρίβονται ηδυπαθώς για να σε οδηγήσουν στα υψηλής χρέωσης νούμερα που στριμώχνουν από κάθε πλευρά την «υγρανθείσα».

Όλο αυτό είναι αναμενόμενο όταν ζεις στην Ελλάδα του 2009. Αυτό που δεν είναι αναμενόμενο, κατά τη διάρκεια ενός απλού καθημερινού ζάπινγκ, είναι να σταματήσει να υπακούει στις εντολές του αντίχειρα σου το τηλεκοντρόλ και ειδικώς το κομβίον που περιγράφεται ως «μείωση ήχου». Όταν η κακιά στιγμή σε φέρει σε ένα από τα telemarketing, όπου εκστασιασμένος Βαυαρός αποθεώνει στην έκπληκτη Χέλγκα, που βρίσκεται δίπλα του, τις αρετές του γερμανικού κόφτη, ο ήχος βρίσκεται 100 ντεσιμπέλ πάνω από τη νηφάλια ΕΤ3 και το τηλεκοντρόλ αποφασίζει να μην υπακούσει. Και τότε συνειδητοποιείς πόσο όμηρος του τηλεκοντρόλ έχεις γίνει. Πριν από αρκετά χρόνια θα έτρεχες προς την τηλεόραση και θα μείωνες από κει τον ήχο. Όμως εσύ για να γλυτώσεις από τις φωνές του Βαυαρού, κάνεις ζάπινγκ, αλλάζεις κανάλια και έτσι προσφέρεις στους γείτονες τον Βαυαρό, την «υγρανθείσα», περιγραφή της τακτικής των αγριόσκυλων της νοτιοδυτικής Αυστραλίας όταν κατασπαράσσουν αθώο βοοειδές στον ΣΚΑΙ, τα «κοκοράκια» της ξανθιάς σε trash τηλεπαιχνίδι με άγνωστες λέξεις και το κουπλέ από το νέο σουξέ αναδυόμενης σκυλούς.

Θα σου πάρει αρκετά λεπτά μέχρι να σκεφτείς να κλείσεις την μπαλκονόπορτα για να μην καταρρεύσει εντελώς το κοινωνικό προφίλ που έχτιζες τόσα χρόνια. Και θα σου πάρει ακόμα περισσότερα λεπτά να σκεφτείς ότι το τηλεκοντρόλ, που δροσίζεται πλέον με τον κρύο ιδρώτα σου, έχει και επιλογή OFF.

Κλείνεις την Sony και σκέφτεσαι, από τη μία το σύνθημα του Δεκέμβρη στους τοίχους της πόλης (Δε σε Sony) και από την άλλη ότι σε λίγο καιρό η Sony θα ταξιδεύει στα τηλε-ουράνια για να βρει της URANYA των παιδικών σου χρόνων. Στο ενδιάμεσο θα βγαίνεις από το σπίτι χωρίς να κοιτάς τα μπαλκόνια των γειτόνων, φοβούμενος ότι σε έχουν κατατάξει πλέον στους αδηφάγους καταναλωτές του τηλεοπτικού trash κι όλα αυτά γιατί δεν σκέφτηκες να σηκωθείς από τον καναπέ σου για να πατήσεις το απολύτως ευδιάκριτο OFF…

Η «δημοφιλής» μου απουσία…

2009-06-08T09:45:00.002+03:00

Θρίαμβος! Νίκη! Ανάσταση!
Όλα αυτά θα μπορούσα να φωνάζω από χθες το βράδυ με τηλεβόα στους δρόμους της πόλης, αφού ανήκω σ’ αυτό το μεγαλειώδες 48% που αρνήθηκε τη συμμετοχή του στις ευρωεκλογές και τώρα θα ζει με την ψευδαίσθηση ότι ταρακούνησε το πολιτικό κατεστημένο, ότι είπε ένα μεγάλο όχι στην επίμονη, διαλυτική εμμηνόπαυση της μεταπολίτευσης.

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί από τους απόντες θα θεωρούν ότι ανήκουν στους συντελεστές ενός κοσμοϊστορικού γεγονότος που – σχεδόν μεταφυσικά- συντελέστηκε δια της απουσίας τους. Μόνο που σ’ αυτήν την περίπτωση δεν μπορείς να πεις «ήμουν κι εγώ εκεί», πολύ απλά γιατί εκεί που ήσουν ήταν μια παραλία, μια ταβέρνα ή το σαλόνι σου.

Από την άλλη έχεις ένα δυσάρεστο συναίσθημα: ότι θα πρέπει να συνηθίσεις στην ιδέα να «συγκατοικείς» στις αναλύσεις με τον – πολυπληθή είναι η αλήθεια- απολίτικο χυλό, που αναζητά την ευδαιμονία του με πολιτικές απόψεις που έχουν τη ζωντάνια εγκεφαλογραφήματος κλινικά νεκρού. Της μάζας που «διασκεδάζει» με ατάλαντες καψουροντίβες και «ξεδίνει» με Πετρούλες και τον ανάλαφρο κανιβαλισμό της ενημέρωσης από το Star, χωρίς να μπει στον κόπο να εντρυφήσει στις αναλύσεις του διευθυντή του καναλιού για το μέλλον της Κεντροαριστεράς (που αν κρίνουμε από τα πλάνα των «ρεπορτάζ», αλλά και από τα ποσοστά των σοσιαλιστών στην Ευρώπη, προβλέπεται, με απόλυτη βεβαιότητα, του κώλου).

Αν ψάξω να βρω άλλοθι, που να με διαφοροποιούν θα βρω πολλά. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι αναζητώντας αυτά άλλοθι θα πέσω στην ίδια ευκολία που χρησιμοποιεί το μεταπολιτευτικό σκηνικό ( από την ακροδεξιά μέχρι την εξωκοινοβουλευτική αριστερά) για να εξηγήσει τις ήττες του. Ότι δηλαδή κάποια κακόβουλα και ύποπτα κέντρα, ξένα και εγχώρια, κάποια άθλιοι προβοκάτορες προσπαθούν να διαβάλλουν την αγνή μου απουσία και να αποδυναμώσουν το πολιτικό της μήνυμα.

Όλοι εμείς οι απόντες πρέπει σιγά- σιγά να παραδεχτούμε ότι προσπαθούμε να ενώσουμε τις πολιτικές μας μοναξιές, αναζητώντας αυτό το «άλλο συλλογικό κάτι», χωρίς ίχνος συλλογικότητας.
Αναζητώ το απροσδιόριστο κάτι, χωρίς να κουνηθώ στιγμή από την πολυθρόνα που κατάφερα να συναρμολογήσω με εξαιρετική επιτυχία ακολουθώντας τις οδηγίες του φυλλαδίου του ΙΚΕΑ. Αρνούμαι ουσιαστικά να συνθέσω το κάτι νέο και φρέσκο, περιμένοντας τη μεταβολή, σαν μέλος παραθρησκευτικής οργάνωσης, να πέσει από τον ουρανό.

Μ’ αυτόν τον τρόπο εμφανίσω σημάδια έντονης γραφικότητας προσπαθώντας να επιβεβαιώσω τη διαφορετικότητα μου, το «σκεπτόμενο προφίλ μου», παρακολουθώντας αφιερώματα στον ανεξάρτητο τσεχικό κινηματογράφο ή βγάζοντας κραυγές μέθης όταν ακούω τον καινούργιο τζαζ – φανκ- εθνικ ήχο από το νεοδημιουργηθέν σχήμα με μουσικούς από την ανατολική Ολλανδία και το Νοτιοδυτικό Μπαλί με την προσθήκη Κούρδου βιρτουόζου στο σάζι.

Το παιχνίδι παραμένει στα χέρια των διαχειριστών της μεταπολίτευσης. Και εκεί, προς το παρόν, θα παραμείνει, όσο προσπαθώ να συνθέσω την μετα-μεταπολίτευση δίνοντας το βροντερό μου «απών», χωρίς να θεωρώ σκόπιμο να απολογηθώ, χωρίς να δίνω εξηγήσεις ούτε καν στον εαυτό μου, χωρίς να έχω έτοιμη την απάντηση, όταν μετά από δεκαετίες, στα βαθιά γεράματα, θα ρωτηθώ από τον τότε πιτσιρικά, γιατί απουσίασα τόσο προκλητικά από τον παρόν μου και κυρίως γιατί απουσίασα τόσο κυνικά από το μέλλον του…

Παπαγάλος Καστοριάδης: η νέα επιτομή του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού

2009-05-22T23:55:00.003+03:00

Αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες θεωρητικά αποκαλείται κλιμάκωση του προεκλογικού αγώνα. Όλα τα συμπτώματα της πολιτικής σύγκρουσης όμως δείχνουν ότι – τουλάχιστον- οι δύο μεγάλοι παραμένουν πιστοί οπαδοί του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού, τον οποίον έχουν υπηρετήσει με αυταπάρνηση σχεδόν σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.
Πρώτο λαμπρό πεδίο σύγκρουσης το δίλλημα που τόλμησε κάποια στιγμή να ξεστομίσει ο μακαρίτης ο Κορνήλιος Καστοριάδης: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα; Στο στόμα του Γιώργου Παπανδρέου έγινε προεκλογικό σύνθημα που κανονικά θα έπρεπε να προκαλέσει ένα ελαφρό μειδίαμα. Κι όμως! Σύμπασα η κοινοβουλευτική ομάδα το πήρε προσωπικά: Εμένα είπες βάρβαρο, βρε χαμερπή σοσιαλιστή, ήταν η φράση που είχε αποτυπωθεί στην έκφραση όλων ακόμα και του άτυπου αμπελοφιλόσοφου της κυβέρνησης Ευάγγελου Αντώναρου που ένοιωσε την ανάγκη να τοποθετηθεί με δήλωση της ίδιας ασημαντότητας που χαρακτηρίζει όλες του τις δηλώσεις. Εν τω μεταξύ οι πολίτες βλέπουν τη βαρβαρότητα να στήνει τρελό χορό δίπλα τους, ο σοσιαλισμός όμως παραμένει άφαντος, όσο και ο Χριστοφοράκος της Μίζενς.
Οι «σοσιαλιστές» όμως ένοιωσαν μειονεκτικά και αντεπιτέθηκαν με ομαδική επίθεση κενού λόγου στο διαφημιστικό σποτ των κυβερνώντων που εμφανίζει πράσινα παπαγαλάκια να τρομοκρατούν τον κόσμο με μοχθηρότητα που θα ζήλευαν και τα «Πουλιά» του Χίτσκοκ. Εκατοντάδες δηλώσεις για το «τι είπε ο παπαγάλος», αν ο παπαγάλος είναι πασόκος, η σημασία του παπαγάλου εν τω συγχρόνω βίω και άλλα φαιδρά.
Η φωνή δε του παπαγάλου μου έφερε στο μυαλό τον παπαγάλο της διαφήμισης της Bo mec όπου το μότο ήταν πιο σαφές απ’ αυτό της Ν.Δ. « Μπο μεκ, ξυρίζεσαι μαλακά»
Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, καλούμαστε όλοι να κάνουμε σιάτσου, τις αναπνοές του τοκετού, ορειβασία, ποδηλασία, κωπηλασία ή ότι άλλο, τέλος πάντων, θα μας κάνεις να αντέξουμε δύο ακόμα εβδομάδες προεκλογικής ασυναρτησίας με χαριτωμένες πινελιές πολιτικού παλιμπαιδισμού!

Καλή Ανάσταση!!!

2009-04-16T08:28:00.002+03:00

Το παρόν blogοκατάστημα εύχεται Καλή Ανάσταση (γενικότερα, όχι μόνο για το Πάσχα)και υπόσχεται ότι θα επιστρέψει χορτάτο και αχόρταγο αμέσως μετά το Πάσχα. Ο μαγαζάτορας σας αφήνει ολίγον Soulta Ferta της Μεγάλης Εβδομάδας στο player που βρίσκεται στην ΔΕΞΙΑ πλευρά της σελίδας. Να επαναλάβω ότι το δαιμονικό μηχανάκι λειτουργεί αυτοβούλως (auto-play στα ξενικά), οπότε αν θέλετε να ακούσετε δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα, εκτός από το να έχετε ανοιχτά τα αυτιά σας. Όσοι δεν θέλετε να ακούσετε μπορείτε να πατήσετε pause και περιοριστείτε στην ανάγνωση των παλαιότερων αναρτήσεων!

Το Πάσχα και οι μικρές ενοχές

2009-04-14T11:09:00.005+03:00

Το Πάσχα πάντα υστερούσε σε φωτογραφική φαντασία, σε σχέση τουλάχιστον με τα Χριστούγεννα, που έχουν χαρίσει στον καθένα δεκάδες (ίσως και εκατοντάδες λήψεις) δίπλα στο δέντρο με το χέρι να κρατά μία από τις μπάλες, λες και αυτή είναι ο αδύναμος κρίκος του στολισμού, αυτή είναι η μόνη που διέτρεχε τον κίνδυνο να τσακιστεί στο πάτωμα…
Το θείο δράμα και όλα όσα το συνοδεύουν δεν φωτογραφίζεται συνήθως. Τα ντοκουμέντα της συμμετοχής είναι ελάχιστα από τη Σταύρωση, τον Επιτάφιο ή ακόμα και από την Ανάσταση, εκτός αν έχουν συμβεί έξω από το αστικό περιβάλλον, που μπορεί να διαθέτει περισσότερες φωτογραφικές μηχανές, αλλά υστερεί σε αυθεντικότητα..
Είναι βέβαιο ότι έχω κάνει πάνω από 25 φορές Πάσχα στη γενέτειρα, αλλά αν θέλω να ανακαλέσω αναμνήσεις, αυτό με οδηγεί πάντα στη δεύτερη δεκαετία της ζωής μου, εκεί στα βόρεια, όταν η ταμπέλα του εσωτερικού μετανάστη δεν ήταν ακόμα ούτε καν ενδεχόμενο.
Η πιο θορυβώδης ημέρα ήταν πάντα η Μεγάλη Παρασκευή, κυρίως λόγω του Επιταφίου. Ανήκα τότε σε μπάντα προσκόπων, συμβάλλοντας με όλες μου τις δυνάμεις στο παράφωνο soundtrack της περιφοράς, που έσφυζε από κλάματα μικρών παιδιών, καινούργια ανοιξιάτικα φορέματα, κλεφτές ματιές εφήβων γεμάτες προσδοκία, γεροντικούς ψιθύρους που μιμούνταν ακατάληπτες ψαλμωδίες και έντονες ανοιξιάτικες μυρωδιές από τις λίγες ανάσες που είχε αφήσει στην εργατική Δυτική Θεσσαλονίκη η «λυτρωτική» για τους περισσότερους αντιπαροχή.
Αυτές οι περιφορές μου άφησαν ως ενθύμιο δύο- τρία ζευγάρια φθαρμένες σόλες παπουτσιών και τη στυφή γεύση από το επιστόμιο του πνευστού που υποκρινόμουν ότι έπαιζα.
…και η ανάμνηση της ενοχής. Όταν πια είχα εγκαταλείψει τα όνειρα να γίνω σολίστ πνευστού αραίωσα τις συμμετοχές μου στην περιφορά και μία απ’ αυτές τις «απουσίες» καταγράφηκε όταν γυμνός με ένα επίσης γυμνό κορμί δίπλα μου, μέσα σε γκαρσονιέρα με δανεικά κλειδιά, ανακάλυπτα πως μπορεί να γίνει πραγματικότητα η Ανάσταση μέσω του βασικού ενστίκτου, την ώρα που η παραφωνία της μπάντας οδηγούσε τον Επιτάφιο πίσω στην εκκλησία και χάριζε σε δύο ερασιτέχνες εφήβους εραστές πένθιμο ρυθμό στη γιορτή τους. Βγήκα στο δρόμο με το χαμόγελο μέχρι τ΄αυτιά, ευτυχής αλλά και με μία ενοχή, ότι το ευτυχές γεγονός έγινε σε λάθος χρόνο, τη στιγμή που όφειλα να πενθώ. Μάλλον γι αυτό επανέλαβα την «εμπειρία» και τη Δεύτερη μέρα του Πάσχα, αλλά δεν κατάφερα να διασκεδάσω την ενοχή μου, αφού ακόμα και τώρα η «εμπειρία» της Μεγάλης Παρασκευής παραμένει πιο ψηλά στο βάθρο.
Στην πορεία οι ενοχές υποχώρησαν, το Πάσχα μεταφράστηκε με μίνι 4ημερες διακοπές στην πατρίδα, όπου η άφιξη σου συνοδευόταν από ένα καλομαγειρεμένο, πλην σχετικά άγευστο, νηστίσιμο πιάτο. Και η επιστροφή στην πρωτεύουσα, πάντα με συμπτώματα δυσπεψίας και το «πένθιμο εμβατήριο» της επιστροφής στη δουλειά να ηχεί – πάντα παράφωνο- στ’ αυτιά σου!

Best of Soulta Ferta!

2009-03-31T00:48:00.003+03:00

Μετά από κοπιαστική δουλειά δεκάδων τεχνικών ήχου, με την θερμή υποστήριξη εκατοντάδων cheerleaders και τη βοήθεια του Θεού, έγινε δυνατή η διάθεση στο κοινό κάποιων χαρακτηριστικών στιγμών της υπεραπαραγωγής Soulta Ferta της προηγούμενης εβδομάδας! Το player που βρίσκεται στην ΔΕΞΙΑ πλευρά της σελίδας, λειτουργεί αυτοβούλως (auto-play στα ξενικά), οπότε αν θέλετε να ακούσετε δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα, εκτός από το να έχετε ανοιχτά τα αυτιά σας. Όσοι δεν θέλετε να ακούσετε μπορείτε να πατήσετε pause και περιοριστείτε στην ανάγνωση των παλαιότερων αναρτήσεων!
Αν αυτό το πείραμα γνωρίσει επιτυχία και ο microsoult (κατά κόσμο Δημήτρης Σούλτας) δεν δεχθεί πολλά υβριστικά μηνύματα η προστπάθεια θα επαναληφθεί με το ανέβασμα και άλλων εκπομπών του Soulta Ferta!
Καλή ακρόαση!!!

Κάτω τα χέρια από το μπότοξ!

2009-03-18T09:24:00.003+02:00

Ακούγοντας ανέμελα χθες το απόγευμα τις ειδήσεις, ταράχτηκα ακούγοντας ότι πλέον θα αντιμετωπίζεται σκληρά από το νόμο η παραποίηση των χαρακτηριστικών του προσώπου. Δεδομένης της τρικυμίας που επικρατεί στα κυβερνητικά κρανία εδώ και πολύ καιρό, οδηγήθηκα αυθορμήτως στο συμπέρασμα ότι το μπότοξ έγινε ιδιώνυμο. Ότι οι αισθητικές επεμβάσεις στο πρόσωπο (κυρίως μεσηλίκων) θα είναι πλέον παράνομες και θα γίνονται σε ανήλιαγα υπόγεια από Φουστάνους που θα καταζητούνται από την Αστυνομία ως άλλοι Παλαιοκώστες!
Ευτυχώς η σοφή κυβέρνηση δεν έθιξε αυτόν τον- νευραλγικό για την ελληνική οικονομία- τομέα και στόχευσε εκεί που υπάρχει το πρόβλημα του styling στην ελληνική κοινωνία: στην τρισκατάρατη κουκούλα!
Ο κορυφαίος στυλίστας κ. Δένδιας συμβουλεύτηκε τους συναδέλφους του (κοπτοράπτες νόμων, κομμωτές δημοσκοπήσεων που αφαιρούν την περιβόητη ψαλίδα εν ριπή οφθαλμού) και αποφάσισε ότι αν πετάξεις μία πέτρα φορώντας κουκούλα σε περιμένει επιπλέον ποινή, ενώ αν είσαι ξεσκέπαστος, με όπλο στο χέρι και αρχίζεις να ρίχνεις στο γάμο του Καραγκιόζη, δεν σε περιμένει κανένα μπόνους ποινής.
Θα ήθελα τέλος να συγχαρώ την κυβέρνηση για την πολιτική στήριξης των δικαιωμάτων των γυναικών, αφού εάν κάποια μουσουλμάνα αναγκαστεί στην Ελλάδα να φορέσει μπούρκα θα διωχθεί ως κουκουλοφόρα, κάτι που θα κάνει την ίδια και τον μουτζαχεντίν σύζυγο της να το σκεφτούν δεύτερη φορά.

Χορεύετε; Μέρα μεσημέρι;

2009-02-22T23:45:00.008+02:00

Από το μεσημέρι της Παρασκευής είναι αδύνατο να αποφύγω την πληροφορία ότι από το μεσημέρι της Κυριακής δεν αποκλείεται να έχουμε στην Αττική χιονόστρωση (επακόλουθο της έντονης χιονόπτωσης, σκέφτομαι με τα φτωχά μετεωρολογικά μου). Βγαίνω στο μπαλκόνι να δω με τα ίδια μου τα μάτια τα «φαινόμενα», αλλά εκτός του κρύου, μόνο κάποια σύννεφα προσπερνούν αθόρυβα τις ανενεργές πέργκολες των γύρω ταρατσών.

Από τις ίδιες αυτές ταράτσες το κέντρο της πόλης απέχει μόλις λίγα λεπτά με τα πόδια, όταν αποφασίσει κανείς να τα βάλει σε κίνηση για να ζεσταθούν και δεν εμπιστευτεί το σύστημα clima του νέου του αυτοκινήτου. Η Ιπποκράτους μοιάζει ακόμα και τα μεσημέρια της Κυριακής με έκθεση αυτοκινήτων και οι οδηγοί των λεωφορείων εκτελούν καταβάσεις ανάλογες μ’ αυτές των σκιέρ, προσπαθώντας να διεκδικήσουν ανά 10 μέτρα, λίγο από το λεωφορειόδρομο, που θεωρητικά τους ανήκει αποκλειστικά. Όταν έχεις φτάσει στην Ακαδημίας έχεις την αίσθηση ότι περνάς ένα αόρατο σύνορο, όπου μια μαγική δύναμη εξαφανίζει την μικροαστική αυτοκινούμενη έπαρση και παραδίδει τα ιστορικά κτίρια σε ρυθμούς που παραπέμπουν σε αυγουστιάτικες μέρες. Ακόμα και οι πινακίδες «Εκτελούνται έργα» ζουν τις πιο μοναχικές στιγμές τους χωρίς τους εργάτες που θα επιβεβαίωναν την τετριμμένη τους προειδοποίηση.

Ανάμεσα στο Πανεπιστήμιο και την Ακαδημία, ρωσίδες μετανάστριες έχουν στρώσει «τραπέζι» στα παγκάκια διασκεδάζοντας τη μέση ηλικία τους με σπιτικές τυρόπιτες, αδιάφορες αν λίγο πιο κάτω, στο σταθμό του Μετρό, το εμπόριο των πλανόδιων δεν ξέρει από αργίες και προσπαθεί να ψαρέψει επιβάτες- πελάτες προσφέροντας τσάντες, ομπρέλες και υπνόσακους σε τιμές ευκαιρίας.

Ο καιρός δεν δείχνει καμία διάθεση να κάνει τραγικά απαραίτητες τις ομπρέλες και έτσι κάποιοι από τους πωλητές τις ανοίγουν και κάνουν τον κύκλο του τετραγώνου, χωρίς όμως να χορεύουν όπως θα ήθελε το διεστραμμένο, καλλιτεχνίζον μυαλό μου. Άλλωστε ο αφρικανός μετανάστης να μην έχει καν ιδέα ότι απ’ αυτόν τον πλανήτη πέρασε ο Gene Kelly, αλλά κι αν ακόμα το ξέρει του λείπει το κατάλληλο σκηνικό, που δεν είναι πάντως δύσκολο να δημιουργηθεί σε μια πόλη που με την πρώτη ψιχάλα θρηνεί για τις φραγμένες της αποχετεύσεις…

Η Κοραή, από την άλλη, θρηνεί για τα λιγότερα ATM των τραπεζών της (άλλα σπασμένα, άλλα κρυμμένα πίσω μεταλλικά ρολά, κάτι που προφανώς φέρνει λιγότερους χρεωμένους «προσκυνητές» στον πεζόδρομο της. Τρεις- τέσσερις τιμούν περπατώντας τα fast-food. Ακόμα και η αφισοκόλληση βρίσκεται σε φθίνουσα πορεία. Σκόρπιες λίγες αφίσες στην μεταλλική περίφραξη ανακαινιζόμενης τράπεζας. Εκεί έχει στρώσει ένας άστεγος τη χαρτονένια ησυχία του ή τουλάχιστον προσπαθεί να την στρώσει…

Κάτι φαίνεται να τον ενοχλεί… Όχι φυσικά η οικονομική κρίση. Είμαι βέβαιος ότι αν τολμήσεις να του μιλήσεις γι αυτήν θα ξεσπάσει σ’ ένα βροντερό γέλιο που θα φτάσει μέχρι τ’ αυτιά των πλανόδιων που πωλούν υπνόσακους λίγο πιο πάνω και δεν πρόκειται ποτέ να τον κάνουν πελάτη τους, αν και αυτό το κυριακάτικο μεσημέρι μοιάζει να είναι σαν ο μόνος εν δυνάμει πελάτης τους.
Ψιθυρίζει ακατάληπτες βρισιές και σηκώνει το χέρι του γέροντας ελαφρά τον καρπό. Το σηκώνει και το ξανακατεβάζει… Σαν χορευτική φιγούρα… σαν μια βαθιά ριζωμένη ανάμνηση από κάποιον νεανικό χορό… ντυμένος με κοστούμι… εκείνη φορά ένα λιτό κολιέ και απλώνει το χέρι της… Χορεύετε;

Ευτυχισμένο το 2010!

2009-02-17T11:44:00.004+02:00

Με μια "ελαφρά" καθυστέρηση ολοκληρώνεται το έπος των προβλέψεων από το blogοκατάστημα για το δυσοίωνο έτος 2009!

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Η Ν.Δ γιορτάζει τα 35 της χρόνια με σεμνό και ταπεινό γεύμα στη Ραφήνα. Πριν ξεκινήσει το γεύμα εμφανίζεται με στολή δύτη ο Γώργος Βουλγαράκης, που προσφέρει φρέσκο ροφό στο γλέντι, κάτι που κάνει τον Καραμανλή να συγκινηθεί. Έτσι ιδρύεται υφυπουργείο παράκτιας ηθικής το οποίο αναλαμβάνει ο Βουλγαράκης, που αρνείται να βγάλει τη στολή του δύτη, γιατί την θεωρεί πλέον γούρι του. Ο Γιάννης Ιωαννίδης με τηλεγράφημα του δηλώνει ότι τον καταλαβαίνει.
Ξεκινά η νέα σχολική χρονιά και ο υπουργός Παιδείας δηλώνει: «Δόξα τω Θεώ, όλα καλά». Επειδή πάντως το πρόβλημα της διπλής βάρδιας στα σχολεία δεν έχει λυθεί αποφασίζεται να αρχίσει διαφημιστική καμπάνια με μότο το: «Ζήσε το μύθο σου το απόγευμα».

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Μετά την επίμονη παραμονή στο χώρο των Προπυλαίων δύο 3χρονων παιδιών με κουκούλες επί τρεις ώρες ξανανοίγει η συζήτηση για το Πανεπιστημιακό Άσυλο. Ο Πρετεντέρης και η Διαμαντοπούλου συζητούν επί μέρες στο Mega το πρόβλημα και καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι τα όσα γίνονται στο χώρο από τους κουκουλοφόρους έχουν επηρεάσει και τα αθώα περιστέρια, τα οποία εμφανίζουν αντικοινωνική συμπεριφορά, κουτσουλώντας χωρίς ίχνος ευαισθησίας τα αγάλματα
Μετά από ενδελεχή έρευνα του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου για την ηθική φθορά λόγω της χρήσης ακατάλληλων λέξεων στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο επιβάλλει να παίζονται μόνο με μπιπ οι λέξεις Κατάκωλο, Μαλακάσα, Βυζίτσα,
Ο Νικήτας Κακλαμάνης καλεί τους Αθηναίους να απομακρύνουν τις γλάστρες από τα μπαλκόνια των σπιτιών του και αντί αυτών να τοποθετήσουν τα ποδήλατα και τα αυτοκινητάκια των παιδιών τους, ώστε οι ελληνόπαιδες να εξοικειώνονται από νωρίς στο κεντρικό σύνθημα του Δήμου Αθηναίων : Πάρκινγκ παντού.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

Οι Έλληνες βιομήχανοι προτείνουν, λόγω της οικονομικής κρίσης να καθιερωθεί ο θεσμός της εργασίας- βερεσέ. Με το θεσμό αυτό όλες οι επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα θα προμηθεύσουν τους εργαζόμενους τους με τεφτέρια, στα οποία στο τέλος του μήνα θα σημειώνουν τα λεφτά που τους χρωστάει ο εργοδότης, που θα πληρώνει «όποτε μπορεί». Η ΓΣΕΕ δηλώνει εξοργισμένη και κηρύσσει 3ωρη στάση εργασίας με κίνδυνο να καταρρεύσει το οικονομικό σύστημα. Συναισθανόμενη τις κρίσιμες στιγμές η Συνομοσπονδία μειώνει τις ώρες της στάσης σε δύο.
Ο Μπάρακ Ομπάμα στην 256η ομιλία του δηλώνει αποφασισμένος να αλλάξει το τοπίο στην εξωτερική πολιτική και γι αυτό προγραμματίζει άλλες 256 ομιλίες μέχρι το τέλος του χρόνου. Οι Ευρωπαίοι εταίροι δηλώνουν ικανοποιημένοι, αφού κλείνουν σε πολύ καλές τιμές τα δικαιώματα για την πώληση των ομιλιών σε DVD.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

Ο Βγενόπουλος της MIG δηλώνει ότι ο όμιλος του θα αγοράσει εκτός της Ολυμπιακής, τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, το άγαλμα του Κολοκοτρώνη στη Σταδίου, την Καμάρα στη Θεσσαλονίκη, τη Μητρόπολη Αθηνών, τη Λυρική Σκηνή, το σουβλατζίδικο ο Ηλίας, 5 σειρές λαϊκό Λαχείο από πλανόδιο στην Ομόνοια και 15 κουτιά γαλακτομπούρεκο από τα ζαχαροπλαστεία «Δέσποινα». Ο υπουργός Ανάπτυξης δηλώνει πανευτυχής με την αποφασιστικότητα του ομίλου «στις δύσκολες στιγμές που διανύουμε».
Ο δήμος Αθηναίων στήνει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα με πρωροφανή μέτρα ασφαλείας. Το δέντρο φυλάσσουν 10 τεθωρακισμένα, ενώ στον περιβάλλοντα χώρο έχουν στηθεί εκτοξευτές ρουκετών. Επίσης οι μπάλες με τις οποίες είναι στολισμένο το δέντρο περιέχουν χειροβομβίδες. Παρά το ειρηνικό κλίμα πάντως στο κέντρο της Αθήνας, την αγορά της Ερμού επισκέπτονται μόνο 4 πελάτες στους οποίους απονέμεται το χρυσό κλειδί της πόλης.
Η κυβέρνηση διαισθανόμενη την ανάγκη των νέων να διαμαρτυρηθούν δημιουργεί το «Πάρκο εξέγερσης και αναρχίας» στο Σχηματάρι, όπου οι εξεγερμένοι μεταφέρονται με πούλμαν ιδιωτών, ώστε να τονωθεί και ο σκληρά δοκιμαζόμενος τομέας των μεταφορών.

Το καλοκαίρι έφτασε!

2009-01-11T20:31:00.005+02:00

Άλλοι τέσσερις μήνες προβλέψεων για το 2009 από το παρόν blogοκατάστημα που συνεχίζει να έχει το βλέμμα του στραμμένο προς το μέλλον.

ΜΑΪΟΣ

Με λαμπρότητα εορτάζεται σε όλη τη χώρα η Πρωτομαγιά και περιέργως δεν περνά καν από το μυαλό του Νικήτα Κακλαμάνη να στολίσει το δέντρο. Λόγω της υψηλής ζήτησης εκτοξεύονται οι τιμές των λουλουδιών και έτσι ένα κοτσάνι από μαδημένο τριαντάφυλλο κοστίζει πλέον 50 ευρώ. Το υπουργείο Ανάπτυξης ανακοινώνει ότι μετά από ελέγχους στην αγορά δεν διαπίστωσε την ύπαρξη καρτέλ λουλουδάδων
Δημιουργείται νέο υπουργείο τουριστικής παιδείας το οποίο αναλαμβάνει ο Άρης Σπηλιωτόπουλος για να παντρέψει τα δύο αντικείμενα με τα οποία ασχολήθηκε επιτυχώς στην κυβέρνηση. Πρώτο μέτρο είναι να καλέσει σε σύσκεψη τους πρυτάνεις οι οποίοι με το που προσέρχονται στο διάλογο φορούν λευκά μπουρνούζια με το μονόγραμμα τους. Μετά τη συνάντηση αποφασίζεται αντί του αιώνιου φοιτητή να εισαχθεί ο θεσμός του τουρίστα- φοιτητή, που θα δουλεύει part- time στους αρχαιολογικούς ως κομπάρσος και θα αντικαθιστά τους τουρίστες που φέτος δεν θα έρθουν στην Ελλάδα για διακοπές.
Απαγορεύεται η ονομασία των κρασιών με το επίθετο Ξηρός, λόγω της συνωνυμίας του με τα μέλη της γνωστής οικογένειας που διαθέτει μεγάλη εκπροσώπηση στην 17Ν. Ο «Επαναστατικός Αγώνας» με προκήρυξη της στην εκπομπή του Λιακόπουλου στο Μακεδονία TV σχολιάζει το μέτρο με δύο μόνο λέξεις: «Καλά Κρασά»!

ΙΟΥΝΙΟΣ

Νέα αυτοψία στο χώρο όπου δολοφονήθηκε ο 15χρονος Αλέξης. Άνδρες της Σήμανσης παίρνουν από το χώρο τις τσιμεντένιες μπάλες όπου ενδέχεται να εξοστρακίστηκε η σφαίρα από το πιστόλι του αστυνομικού. Στη συνέχεια παραδίδουν τη μία απ’ αυτές σε ινδό γκουρού ειδικό στο διάβασμα γυάλινης σφαίρας και του ζητούν να την αγγίξει μπας τους δείξει τα πραγματικά γεγονότα της 6ης Δεκεμβρίου. «Θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα μέσα ώστε να λάμψει η αλήθεια», δηλώνει ο Προκόπης Παυλόπουλος, που μοιράζει σε όλους τους συντάκτες του υπουργείου Εσωτερικών CD με διάφορα remix του Χάρε Κρίσνα.
Πρωτοφανές κύμα κακοκαιρίας στη χώρα, όπου η θερμοκρασία δε λέει να ανέβει από τους 15 βαθμούς ούτε στα μέσα Ιουνίου. Η κυβέρνηση το αποδίδει στις διεθνείς καιρικές μεταβολές, το ΠΑΣΟΚ ζητά εκλογές λέγοντας προς την κυβέρνηση : «Ούτε ο καιρός δε σας θέλει». Το ΚΚΕ καταγγέλλει ξένα κέντρα τα οποία δρουν ανεξέλεγκτα στη χώρα και επηρεάζουν τον καιρό σε βάρος του εργαζόμενου, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει ότι τη λύση θα δώσουν οι μαθητές και οι φοιτητές με νέο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο.
Ο Γιώργος Αυτιάς ανακοινώνει την πρόθεση του να εγκαταλείψει την τηλεόραση και να χειροτονηθεί αρχιμανδρίτης. Χιλιάδες συνταξιούχοι συρρέουν στη Σάμο όπου γίνεται η τελετή, τονώνοντας τον τουρισμό της περιοχής που δέχεται πλήγμα λόγω της διεθνούς οικονομικής κρίσης.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Ο Καραμανλής θέλοντας να αιφνιδιάσει ανακοινώνει μέσα στο κατακαλόκαιρο νέο ανασχηματισμό, αλλά μετά την ανακοίνωση της νέας κυβέρνησης όλοι διαπιστώνουν εύκολα ότι δεν υπάρχει καμία μεταβολή στο κυβερνητικό σχήμα. Μόνη νέα είσοδος αυτή του Μιχάλη Λιάπη, που αναλαμβάνει το νέο υπουργείο Συγγενικών Δικαιωμάτων. Οι δημοσκόποι κάνουν προσπάθεια να μετρήσουν την απήχηση της νέας κυβέρνησης αλλά πρώτο κόμμα αναδεικνύεται το «Δεν μας γαμείτε καλοκαιριάτικα» με 43%.
Ο διάδοχος του αγγλικού θρόνου Κάρολος επισκέπτεται για ένα ακόμα καλοκαίρι τα νησιά της Ελλάδας μαζί με τους δύο γιούς του. Σάλος ξεσπάει στην Αγγλία μετά τη δημοσίευση φωτογραφιών του πρίγκηπα Χάρι ντυμένου γοργόνα. Ο σάλος στην Ελλάδα ξεσπάει μετά την αποκάλυψη ότι τις φωτογραφίες τράβηξαν τουρκικά F-16 που κάνουν εδώ και μήνες πάρτι στον εναέριο χώρο του Αιγαίου.
Οι Γερμανοί αγοράζουν την Αττική Οδό για να έχουν δωρεάν πρόσβαση στα γραφεία του ΟΤΕ και του Alpha. H οδός μετονομάζεται σε Deutsche Autobahn

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Οι Τούρκοι κάνουν επίσημη πρόταση στην κυβέρνηση να τορπιλίσουν τη φρεγάτα «Έλλη» ώστε στο πλαίσιο της καλής γειτονίας να συμμετέχει στην επέτειο από το τορπιλισμό της Έλλης το 1940. Αναζητείται ο πρωθυπουργός, ο οποίος απαντά στο τηλέφωνο μετά από 48 ώρες απορρίπτοντας την τουρκική πρόταση. Σύμφωνα με καλά πληροφορημένους πολιτικούς συντάκτες ο πρωθυπουργός είπε στους οικείους του εκνευρισμένος: «Ούτε τον Αύγουστο δεν μπορεί κανείς να τελειώσει με την ησυχία του μια πίστα στο Playstation».
O ΛΑΟΣ ζητά να ποινικοποιηθούν και οι μάσκες κατάδυσης. Η κυβέρνηση δηλώνει ότι μελετά την πρόταση, αλλά την τελευταία στιγμή κάνει πίσω μετά από παρέμβαση Βουλγαράκη, ο οποίος μετά την παραίτηση του ασχολείται αποκλειστικά με το ψαροτούφεκο και ένα τέτοιο μέτρο θα τον οδηγούσε αυτομάτως στη μελαγχολία και στην εκ νέου ενασχόληση με τις off shore εταιρείες.

Άλλες δύο σταγόνες μέλλοντος!

2009-01-06T16:51:00.002+02:00

Συνεπές στις δεσμεύσεις του το blogοκατάστημα συνεχίζει τις προβλέψεις για το 2009!

ΜΑΡΤΙΟΣ

Η κυβέρνηση αποφασίζει να προχωρήσει στην πρόσληψη 100 χιλιάδων ΜΑΤατζήδων ώστε ο κάθε μαθητής και φοιτητής που θα βγαίνει στους δρόμους να έχει και τον δικό του φύλακα. Το εγχείρημα επενδύεται με το τραγούδι της Πρωτοψάλτη «Ο άγγελος μου»
Καινοτόμο σχέδιο για την εξοικονόμηση ενέργειας ετοιμάζει το υπουργείο Ανάπτυξης, αφού αποφασίζει να επιδοτήσει την κατανάλωση οσπρίων, ώστε «κάθε σπίτι να έχει το δικό του φυσικό αέριο», όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η ανακοίνωση του υπουργείου
Ρεκόρ Γκίνες για τη βουλευτή της ΝΔ Κατερίνα Παπακώστα που ξεκινάει να μιλάει τη Δευτέρα στις 7.30 στην εκπομπή του Παπαδάκη και τελειώνει την μεθεπόμενη Τρίτη και αφού στο πάνελ έχουν αλλάξει 502 καλεσμένοι. Το καταπληκτικότερο όλων είναι ότι η πολιτικός δεν μιλά μόνο κατά τη διάρκεια των τεσσάρων ωρών της εκπομπής αλλά και τις υπόλοιπες 20 που η εκπομπή δεν βρίσκεται στον αέρα. Το ΚΚΕ σε ανακοίνωση του αναφέρει ότι «ο λαός γνωρίζει καλά ότι η Λιάνα Κανέλλη μπορεί να καταρρίψει εύκολα το ρεκόρ, χωρίς να έχει ανάγκη από όργανα της άρχουσας τάξης, όπως είναι το βιβλίο Γκίνες.
Νέα συγκλονιστική δήλωση της Μισέλ Ομπάμα. Αποκαλύπτει ότι ο άνδρας της έχει να αγοράσει παπούτσια από 2005 και βεβαιώνει ότι αν κάποιος αποφασίσει να πετάξει παπούτσια στον Ομπάμα, αυτός αφενός μεν θα τα μπλοκάρει με την εξαιρετική φυσική κατάσταση που διαθέτει, αφετέρου θα τα κρατήσει για τους καθημερινούς του περιπάτους. Ζήτησε δε, να του πετάξουν αν είναι δυνατόν σαγιονάρες ώστε να τις χρησιμοποιεί και στις εκδρομές του στη Χαβάη, όπου και πέρασε την εφηβεία του.

ΑΠΡΙΛΙΟΣ

Καθώς η Πρωτοχρονιά σημαδεύτηκε από τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, κυβέρνηση και πολιτικά κόμματα αποφασίζουν να εορταστεί με πρωτοφανή λαμπρότητα η Πρωταπριλιά, η οποία όπως δηλώνει ο αρμόδιος υπουργός θα έχει μότο «ψεύδομαι, άρα υπάρχω». Ο Νικήτας Κακλαμάνης στολίζει και πάλι το δέντρο και καλεί όλους τους Αθηναίους να συμμετάσχουν στους εορτασμούς. Μικρή ομάδα κουκουλοφόρων προσπαθεί να κάψει, ενώ ένας μικρός πυρήνας του «Επαναστατικού Αγώνα» το πυροβολεί με νεροπίστολα των 9 χιλιοστών. Η καταστροφή του πρωταπριλιάτικου δέντρου αποτυγχάνει και ο Κουφοντίνας ζητά την επομένη με άρθρο του στην «Ελευθεροτυπία» πενθήμερη άδεια, για να δείξει στους άπειρους νεαρούς «πως γίνεται η δουλειά»
Η κυβέρνηση ανακοινώνει ότι η Μεγάλη Εβδομάδα φέτος θα διαρκέσει τουλάχιστον ένα μήνα για να εμπεδώσει ο λαός τα πάθη στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε. Επίσης η νηστεία παρατείνεται μέχρι και τα τέλη Ιουνίου, οπότε οι πολίτες θα έχουν αποκτήσει κορμί θανατηφόρο και έτσι θα μπορούν να βγουν στις παραλίες χωρίς ανασφάλειες και ενοχές.
Το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι σε συνεννόηση με τους Γερμανούς κάνει παράνομες προσλήψεις στον ΟΤΕ. Ο ΟΤΕ για να διαψεύσει προσλαμβάνει με το ζόρι τον Χρήστο Παπουτσή, που τον αναγκάζει να αλλάξει το επώνυμο του σε Σουμάχερ. Ο σοσιαλιστής πολιτικός δηλώνει συντετριμμένος ότι θα προτιμούσε να μετονομαστεί σε Θαπατέρο.
Ο Γιώργος Καρατζαφέρης ζητά να ποινικοποιηθούν και τα μαντήλια, εισακούεται από την κυβέρνηση και αμέσως συλλαμβάνονται 10 μεσόκοπες κυρίες έξω από το Attica, με ύποπτο υλικό στις τσάντες τους.

Είμαι πολύ μπροστά (δυο μήνες για την ακρίβεια)

2008-12-29T17:33:00.002+02:00

Το συγκεκριμένο blogοκατάστημα είχε πάντα το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον και φέτος έρχεται να το αποδείξει με τη δημοσίευση του Καζαμία του 2009 (σε έξι ισόποσες δόσεις). Καλή χρονιά!!!

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Δευτερόλεπτα μετά την αλλαγή του νέου χρόνου το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα παίρνει φωτιά, από βραχυκύκλωμα στα λαμπάκια, όπως αναφέρει στο πόρισμα της η Πυροσβεστική. Οι γνωστοί- άγνωστοι, οι κουκουλοφόροι, οι αναρχικοί, οι αντεξουσιαστές καταγγέλλουν το δήμαρχο για προβοκάτσια, υποστηρίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να κλέψει τη χαρά του μπουρλωτιάσματος από τα εξεγερμένα νιάτα. Ο Νικήτας Κακλαμάνης από την άλλη αμφισβητεί το πόρισμα της Πυροσβεστικής δηλώνοντας: «Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν βραχυκυκλώματα». Ο εμπορικός σύλλογος καλεί τον κόσμο να στηρίξει την αγορά του κέντρου και ζητά να παραμείνουν ανοιχτά τα καταστήματα για τις επόμενες οκτώ Κυριακές.
Η κυβέρνηση σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κλείσει την τρύπα των ελλειμμάτων αποφασίζει να φορολογήσει τους εναπομείναντες κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα ως τεκμήριο πλουτισμού. Όσοι μάλιστα διαθέτουν άθικτο κουτί με μελομακάρονα θα παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη με τον τρομονόμο μετά και την άνανδρη επίθεση (μ’ αυτό το όπλο) κατά του δημάρχου Θεσσαλονίκης Παπαγεωργόπουλου.
Μετά τις νέες ταραχές που ξεσπούν στο κέντρο της Αθήνας η κυβέρνηση αποφασίζει νε υιοθετήσει την πρόταση του Γιώργου Καρατζαφέρη και να ποινικοποιήσει την κουκούλα, αλλά μόνο τη μαύρη. Έντονα διαμαρτύρεται ο Βασίλειος Κοστέτσος στο δελτίο του STAR, που θεωρεί αντιδημοκρατικό να ποινικοποιούνται τα χρώματα στη μόδα.
Αναλαμβάνει καθήκοντα ο Μπάρακ Ομπάμα και αμέσως δηλώνει ότι το Γκουαντάναμο δεν θα κλείσει ακριβώς αλλά θα αλλάξει διεύθυνση. Δηλώνει ότι επειδή εκτιμά πολύ τις προσπάθειες των Ισραηλινών για την παγκόσμια ειρήνη θα το δώσει σ’ αυτούς , που ούτως ή άλλως δεν ιδρώνει το αυτί τους όταν τους καταγγέλλουν για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στη συνέχεια ο Αμερικάνος Πρόεδρος προβαίνει σε μια νέα επαναστατική κίνηση: Φωτογραφίζεται με το νέο κουτάβι της οικογένειας του στους κήπους του Λευκού Οίκου

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Παρά τη διεθνή πτώση των επιτοκίων οι ελληνικές τράπεζες αποφασίζουν να φτάσουν το επιτόκιο των πιστωτικών καρτών στο 45%, ένα προσωρινό μέτρο, όπως λένε, το οποίο δεν πρόκειται να διαρκέσει μετά το 2020. Εν τω μεταξύ σάλος ξεσπάει από την αποκάλυψη της Εσπρέσσο ότι οι τραπεζίτες έπαιξαν (και έχασαν) τα 28 δις που τους δόθηκαν στο μπαρμπούτι των εορτών, αλλά η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών το διαψεύδει.
Ο Νίκος Χατζηνικολάου παίρνει αποκλειστική συνέντευξη – που δημοσιεύεται στη Real News- από τον Αντώνη Ρέμο, ο οποίος αποκαλύπτει ότι θα πουλήσει τον Ηρακλή σε άραβες πετρελαιάδες. Πλήθος οπαδών του Ηρακλή (για την ακρίβεια 78 άτομα) κατεβαίνει στην Αθήνα και αρχίζει τα έκτροπα στο κέντρο της Αθήνας, όπου διαδηλώνουν για τρίτο συνεχή μήνα μαθητές και φοιτητές. Τα ΜΑΤ συλλαμβάνουν δεκάδες διαδηλωτές που είναι όλοι οπαδοί του Ηρακλή. Ο Προκόπης Παυλόπουλος δηλώνει περήφανος: «Καταφέραμε να χωρίσουμε την ήρα από το στάρι»
Οι Γερμανοί μετά τον ALPHA αγοράζουν και το υπουργείο Απασχόλησης και τα συμβόλαια υπογράφονται σε μια λαμπρή τελετή στο Ζάππειο. Ξεκινούν αμέσως το πρόγραμμα «Arbeit macht frei» που προωθεί την ευγενή ιδέα της εθελοντικής εργασίας σε πολυεθνικές εταιρείες. Η Φάνη Πάλλη Πετραλιά συγκινημένη δηλώνει ότι θα πλέξει κάλτσες στους εργαζόμενους που θα δηλώσουν συμμετοχή.
Ο Μπάρακ Ομπάμα σε μια προσπάθεια να δείξει ότι αλλάζει η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών βομβαρδίζει απολύτως ερημική τοποθεσία στη Σαχάρα, ώστε να μην υπάρξουν αθώα θύματα, αλλά παρόλα αυτά σκοτώνονται δύο βεδουίνοι και τρεις διερχόμενες γκαμήλες. Το State Department δηλώνει ότι δεν μπορούν να γίνουν όλα τέλεια σε μία μέρα και εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στους συγγενείς των γκαμηλών.
Στο τέλος του μήνα εκδίδεται το νέο βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη « Ο Μάρξ, το σταμναγκάθι και δυο αβγά Τουρκίας», όπου αναλύεται με πρωτότυπο τρόπο η επανάσταση, η παράδοση και η παγκοσμιοποίηση.

Εσύ απολογήθηκες;

2008-12-16T14:26:00.001+02:00

Συνεχίζεται καθ’ άπασαν την επικράτειαν η υποβολή απολογητικών υπομνημάτων των παλαιοτέρων γενιών στους σημερινούς έφηβους, καθώς υπάρχει μεγάλη διάθεση για να απολογηθούν «για τον κόσμο που παραδώσαμε στα παιδιά μας», αλλά παράλληλα υπάρχει μεγάλος φόβος να δεχτούν ερωτήσεις.
Την υπεράσπιση των σαραντάρηδων και βάλε δεν θα αναλάβει τελικά ο Αλέξης Κούγιας, πρώτον λόγω του φόρτου εργασίας, δεύτερον γιατί ο έγκριτος ποινικολόγος είναι πεπεισμένος ότι δεν έχει να απολογηθεί για τίποτα και τρίτον γιατί η ειδίκευση του στην κακολόγηση και την διασπορά ψευδών ειδήσεων για 15χρονους και δη για τους δολοφονημένους, δεν θα τον έκανε αξιόπιστο υπερασπιστή της κλιμακτηρίου των παλαιοτέρων γενιών.
Οι «γηραιότεροι» έχουν την πρόθεση να προχωρήσουν σε συμβολικές κινήσεις που θα δίνουν το μήνυμα ότι αφενός μεν έχουν μετανοιώσει για την «άτιμη την κοινωνία» που έχουν παραδώσει στους νεότερους αφετέρου ότι αντιλαμβάνονται τι προκάλεσε την νεανική οργή.
Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες τα happening θα είναι τα εξής:
1ον. Δεκάδες 50άρηδες θα αυτομαστιγωθούν στο Σύνταγμα τραγουδώντας το «ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ» για να δείξουν εμπράκτως ότι μετανοούν για την κατάντια τους. Θα προτιμηθούν αυτοί που στην (σεξουαλικά απελευθερωμένη) δεκαετία του ’70 είχαν έντονες σοδομαζό εμπειρίες, τις οποίες φυσικά ποτέ δεν ομολόγησαν στα παιδιά τους. (Έτσι άλλωστε μπορεί να εξηγηθεί ότι κάποιοι απ’ αυτούς έχουν ψηφίσει στη ζωή τους και ΚΚΕ, και Σημίτη και Καραμανλή και Συνασπισμό)
2ον . Επιφανείς πολίτες θα τραγουδήσουν (αφιλοκερδώς) το Imagine του John Lennon στην Τεχνόπολη, την οποία θα παραχωρήσει ευχαρίστως για το event o Νικήτας Κακλαμάνης. Στην κιθάρα μάλλον θα είναι ο Αλογοσκούφης (που ξέρει να παίζει πολύ καλά το όργανο- την κιθάρα εννοούμε!), στο πιάνο ο Σταμάτης Σπανουδάκης (ο οποίος θα μοιράζει στο νεανικό κοινό και τα γιαούρτια που θα ρίχνουν κατά τη διάρκεια της συναυλίας), στο τουμπερλέκι ο Θόδωρος Πάγκαλος ( ο οποίος δεν χρειάζεται καν τουμπερλέκι, αφού σύμφωνα με έγκριτους μουσικολόγους η κοιλιακή του χώρα παράγει ήχους τουλάχιστον 6 διαφορετικών κρουστών), στη σφυρίχτρα ο Βύρων Πολύδωρας λόγω της θητείας του στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και της καλής του σχέσης με την Τροχαία. Ο Ευάγγελος Αντώναρος θα είναι σολίστ σε διάφορα όργανα και σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις θα κλέψει την παράσταση, αφού αν τα σόλα του ακολουθήσουν τη λογική των ασυνάρτητων δηλώσεων του θα δημιουργήσει νέα σχολή στην free jazz.
3ον. Θα υπάρξει ρητή διαβεβαίωση ότι επί ένα εξάμηνο οι μεσήλικες δεν θα αναφέρουν τις λέξεις Πολυτεχνείο, Μάης του ’68, επανάσταση, μεταπολίτευση, ΕΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, ΠΠΣΠ και άλλα αρκτικόλεξα (εκτός των ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, τα οποία όμως θα απαγορεύεται να ορίζουν ως οργανισμούς κοινής ωφέλειας).
4ον .Θα τους παραδοθούν για μία εβδομάδα όλες οι σχολικές αίθουσες, ώστε να γράψουν όλοι εκατό φορές στους μαυροπίνακες: « Θα σταματήσω να ζαλίζω τον έρωτα στους μικρότερους με το πόσο συγκλονιστική, επαναστατική, αξεπέραστη, δημιουργική ήταν η νεότητα μου»
Ο κατάλογος των event διευρύνεται συνεχώς και θα πάρει οριστική μορφή την τελευταία μέρα του 2008.
Από την άλλη η κυβέρνηση προτίθεται να ανακοινώσει ότι δεν θα υπάρχει προθεσμία για την υποβολή απολογητικών υπομνημάτων των ενηλίκων στους εφήβους, αλλά ακόμα και να υπάρξει θα δοθούν τουλάχιστον 3 παρατάσεις, γιατί όλους τους μεσήλικες σ’ αυτή τη χώρα τους χαρακτηρίζει η συνέπεια και η αίσθηση του καθήκοντος.

Βασική εκπαίδευση!

2008-12-12T09:48:00.002+02:00

Βίντεο ντοκουμέντο για την εξαντλητική εκπαίδευση των αστυνομικών όταν απειλούνται από κουκουλοφόρους. Ανάλογη φαντάζομαι ότι θα είναι και η εκπαίδευση στα όπλα με τα γνωστά αποτελέσματα!

Αθώα η Βατίδου!!!!

2008-12-11T15:10:00.002+02:00

Με ντοκουμέντα!
("Κλεμμένο" από τον Σπύρο Σεραφείμ)

Have some fun!!!!

2008-12-11T12:03:00.002+02:00

Δείτε συντονισμό των celebrity της πολιτικής και της κοινωνίας (Kougias included) Δανεικό και πάλι από τον φίλο Γιάννη

Send your own ElfYourself eCards

2008-12-09T10:36:00.002+02:00

Από το blog του φίλου Γιάννη
Gregory φώναζαν τον Αλέξη οι φίλοι του... Καλό ταξίδι!

Η φωτιά δε σβήνει εύκολα…

2008-12-08T11:49:00.004+02:00

Τελικά αν και όλοι το απεύχονται η καταπιεσμένη οργή, θέλει αίμα για να βγει στους δρόμους. Ο θάνατος του 16χρονου Αλέξη λειτούργησε σαν το «πράσινο φανάρι» για να μυρίζουν οι δρόμοι μπαρούτι, για να πάρει ο αέρας τη μυρωδιά αυτής της ασυντόνιστης δύναμης που οδηγεί άλλοτε στη σύγκρουση, άλλοτε στην καταστροφή, άλλοτε στο χάος, άλλοτε στη διαχείριση του αβέβαιου (που συνήθως τρομάζει τους ενήλικες, αλλά παραμένει άρρηκτα δεμένη με τη φύση ενός νέου ανθρώπου)
Τα κανάλια, κουρασμένα από τις Βατοπεδιάδες, κάνουν χαρές μεγάλες που έχουν επιτέλους «πιασάρικα» πλάνα για να τα πουλήσουν στη βραδυνή τηλεοπτική εμμηνόπαυση και βρίσκονται ήδη στο δρόμο για να πάρουν το περίλυπο ύφος τους και να κλάψουν γοερά για τις καταστροφές στους δρόμους, για το ανεπιθύμητο χάος, για την τυφλή βία. Θα κλάψουν επίσης για το μέλλον των παιδιών, που για τους ιδιοκτήτες τους θα πρέπει να είναι άρρηκτα δεμένα με την κατανάλωση φανταχτερών προϊόντων, με την κατοχή 4 – τουλάχιστον- πιστωτικών καρτών και με αμέτρητες ώρες αποχαύνωσης στις φτηνοπαραγωγές τους.
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο – ή κυρίως – οι τηλεοπτικές οθόνες. Είναι το βλακώδες ερώτημα των περισσότερων «γιατί τόση βία;», «γιατί καίνε αυτοκίνητα και καταστήματα;», «που πάει η νεολαία;» και άλλα τέτοια βαθυστόχαστα ερωτήματα, που κανονικά πρέπει να κάνεις τον κόπο να τα απαντήσεις πριν αρχίσουν να σου καίνε το 1400 κυβικών καμάρι σου το οποίο θα χρωστάς μέχρι η κόρη του Καραμανλή να γίνει υπουργός Εξωτερικών.
Κανείς πριν δει κατεβασμένη μια τζαμαρία εμπορικού καταστήματος δεν αναρωτήθηκε πόση οργή μπορεί να κρύβει ένα παιδί, που έχει γίνει «άλογο» από τα 6 του, τα 7 του, τα 8 του χρόνια για να πάρει γύρω στα 18 το «παράσημο» του πετυχημένου της αποστήθισης (και ορισμένες φορές των καταπιεστικών προσδοκιών των γονιών του;)
Κανείς δεν αναρωτήθηκε πριν δει μια μολότωφ να σκάει στο κατώφλι του πώς μπορεί να τα πάρει στο κρανίο ένας πιτσιρικάς, όταν έχουμε υποσχεθεί part-time εργασία μετά από 20 χρόνια στα θρανία με την παχυλή αμοιβή των 400 ευρώ.
Κανείς δεν σκέφτηκε, πριν δει έναν κάδο απορριμμάτων στις φλόγες, αν αυτά τα παιδιά σιχαίνονται την εικόνα των γονιών τους, που βρίσκονται λίγο πριν το εγκεφαλικό, ως «πουτανίτσες» των τραπεζών, που ως νταβατζήδες του συστήματος τους ζητάνε όλο και περισσότερα λεφτά από το καθημερινό γαμήσι στη δουλειά;
Δεν ξέρετε τι σημαίνει οργή ή διάθεση για τυφλή βία; Θέλετε να μου πείτε ότι από κανενός το μυαλό δεν πέρασε ποτέ η ιδέα, δεν ονειρεύτηκε, να ορμίσει από το γραφείο και να δαγκώσει την καρωτίδα του προϊσταμένου του, του αφεντικού του, του γελοίου συναδέλφου του στη δουλειά.
Αν θέλετε λιγότερη βία στους δρόμους, μην στείλετε άλλους αφηνιασμένους μπάτσους στους δρόμους για να πυροβολήσουν 16χρονους. Απλώς την επόμενη φορά και πριν οι δρόμοι πάρουν φωτιά δώστε λίγο περισσότερο χώρο στη ζωτικότητα τους και αρχίστε να μαζεύετε σιγά- σιγά τα οδοφράγματα που έχετε στήσει στα όνειρα τους….

Καλοτάξιδος, Γιώργο...

2008-11-17T21:11:00.001+02:00

Συνήθως οι επικήδειοι και οι νεκρολογίες είναι ενός είδους απολογία των απόντων από τη ζωή του τιμώμενου απόντος.
Δε θέλω να κάνω το ίδιο, αλλά εδώ και δύο μέρες που έμαθα την είδηση του θανάτου του Γιώργου Κοίλιαρη κάτι με σπρώχνει να γράψω δύο γραμμές για έναν άνθρωπο, που έζησα στη δουλειά, κάποιον απ’ αυτούς που ξεκίνησαν – είμαι βέβαιος- με τη ρομαντική βεβαιότητα ότι θα αλλάξουν τον κόσμο. Ήταν μάλλον από τους ελάχιστους που συνέχισε να το πιστεύει ακόμα και στα 54 του χρόνια.
Και κάποιοι άλλοι από μας ξεκινήσαμε πιστεύοντας ότι θ’ αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά στην πορεία αποφασίσαμε ότι το εγχείρημα είναι μάλλον δύσκολο και αρκεστήκαμε στο να τον περιγράφουμε, απλώς κάνοντας όσο το δυνατόν λιγότερες εκπτώσεις.
Τον Γιώργο τον γνώρισα από τα πρώτα μου βήματα και στην εφημερίδα και στο ραδιόφωνο. Ποτέ δεν θυμάμαι να είδα στο πρόσωπο του αυτή την έπαρση του «παλιού» που απαξίωνε τους νεότερους. Μπορούσες από την αρχή- σχεδόν στο επέβαλλε- να νοιώσεις φίλος του.
Πολύ σύντομα κατάλαβα και την πολύ καλή του σχέση με την αδρεναλίνη. Φθινόπωρο του 1991 προσφέρθηκε να με κατεβάσει με τη μηχανή του από τον Flash στην Ιπποκράτους και το έκανε με την ταχύτητα του φωτός περίπου. Δεν πάθαμε τίποτα. Αντίθετα λίγους μήνες αργότερα οδηγώντας εγώ ο ίδιος μια πολύ μικρότερου κυβισμού μηχανή, βρέθηκα με συντριπτικά κατάγματα στο ΚΑΤ. Και ο Γιώργος ήταν εκεί. Με αυτό το μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο του. Και λίγο αργότερα όταν ξαναπάτησα στα πόδια μου, μου είπε σε ανύποπτο χρόνο σαν παλιός, χωρίς όμως καμία διάθεση διδακτισμού: «Δημητράκο, είσαι καλό παιδί. Να προσέχεις τις κουφάλες. Είναι πολλές σ’ αυτό το χώρο». Τις κουφάλες τις γνώρισα και συνεχίζω να τις γνωρίζω, τον Γιώργο τον έβλεπα είτε δια ζώσης είτε στις οθόνες στο ρεπορτάζ, που το αγαπούσε μάλλον όσο τίποτε άλλο στη ζωή του.
Όταν άκουσα ότι μεταφέρθηκε βαριά τραυματίας από το Αφγανιστάν, είχα μια ανεξήγητη βεβαιότητα ότι θα τα καταφέρει. Και μια ενοχή… Ότι δεν πέρασα ποτέ από το νοσοκομείο, όπως είχε κάνει ο ίδιος για μένα 17 χρόνια πριν. Στην κηδεία δε θα πάω. Δεν πάω γενικότερα στις κηδείες, γιατί μου είναι αφόρητος ο κόσμος που «τιμά» το νεκρό. Άλλωστε η μεγαλύτερη τιμή γι αυτόν που φεύγει είναι να μην εγκαταλείπει ποτέ τη μνήμη αυτών που μένουν.
Καλό ταξίδι, Γιώργο…

Dead flag blues

2008-11-09T11:02:00.006+02:00

Μια πειραματική ταινία μικρού μήκους εμπνευσμένη από το Dead Flag Blues των Godspeed You! Black Emperor (Για να μην μπλέκονται οι ήχοι κάντε πρώτα ένα pause στο player που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του blog κάτω από το ρολόι)

Ναρκώστε τους αριθμολάγνους!

2008-10-22T11:24:00.001+03:00

Οι αμερικάνικες εκλογές βρίσκονται στην τελική ευθεία, οι ελληνικές εκλογές συζητιούνται από τη στιγμή που βγήκαν τα αποτελέσματα των προηγούμενων και ο κόσμος είναι μονίμως ανήσυχος για να μάθει τι σκέφτεται. Όλα αυτά βρίσκουν τη γιατρειά τους στους δημοσκόπους, οι οποίοι φροντίζουν να μας βομβαρδίζουν με νούμερα για απαντήσεις σε ερωτήματα που απασχολούν την καθημερινότητα μας όπως «ποιος είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός». Όπου πάντα – και στο παρελθόν και τώρα- καταλληλότερος αναδεικνύεται αυτός του οποίου η πολιτική ξεσηκώνει τις μεγαλύτερες αντιδράσεις (ο Σημίτης τότε, ο Καραμανλής τώρα)
Από την άλλη και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ξεφυτρώνει μια νέα ομάδα ψυχοπαθών ψηφοφόρων που αλλάζει άποψη κάθε μισάωρο. Σήμερα ο Ομπάμα προηγείται με 10 μονάδες, αύριο με 4, μεθαύριο με 10 πάλι και την άλλη βδομάδα με 5. Η άλλη σταθερή ομάδα με κατασταλαγμένες ιδέες είναι η ΟΦΑ ( όπου φυσάει ο άνεμος). Αυτοί δηλαδή που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν αυτό που θεωρούν ότι θα ψηφίσουν οι περισσότεροι από τους άλλους.
Όλα αυτά δεν γίνονται μια φορά το μήνα, αλλά σχεδόν καθημερινά. Αν είναι Κυριακή μάλιστα θα σε φιλοδωρήσουν με τουλάχιστον 3 δημοσκοπήσεις, όπου θα μάθεις αυτό που ήδη ήξερες, αλλά με πολλά νούμερα, μηδενικά και υποδιαστολές. Επίσης θα μάθεις και άλλα εξίσου συγκλονιστικά: Ότι ο κόσμος ανησυχεί για την ακρίβεια, για την ασφάλεια, για την παιδεία, για την υγεία… Τι μου λες; Τέτοια αποκάλυψη είχε να γίνει από τότε που ο Ιωάννης κλείστηκε στη σπηλιά στην Πάτμο και άρχισε να γράφει για τα σημεία και τα τέρατα.
Με όλο αυτό τον βομβαρδισμό έχω αρχίσει να παθαίνω μία απώθηση για τα νούμερα. Και αυτά των δημοσκοπήσεων και αυτά που φορούν κουστουμάκια κοψοχρονιά από το στοκ του Αρμάνι και τα υποστηρίζουν. Όπως καταλάβατε είμαι εκνευρισμένος κατά 98,456%.

Τσα!

2008-10-02T11:33:00.001+03:00

Ίσως να περίμενα να αλλάξει η εποχή, να δω βροχές, να νοιώσω στους ώμους μπουφανάκι (απ’ αυτά που τα χρειάζεσαι μετά βίας έναν μήνα το χρόνο). Ίσως πάλι η φιλοδοξία να ανακαινίσω σπίτι με οδήγησε σε τέτοια πνευματική κόπωση, που έκανε και το πνεύμα απρόθυμο και τη σάρκα έτοιμη για 12ωρους ύπνους. Με το έναν ή με τον άλλον τρόπο άφησα για μήνες ορφανό το blogόσπιτο στο οποίο επιστρέφω με πρόθεση να γίνω μόνιμος κάτοικος του.
Σ’ αυτούς τους 5 μήνες μου έγιναν γνωστές, μέχρι πρότινος άγνωστες λέξεις (και ονόματα) όπως Εφραίμ, Δαϊλάκης, συμμετείχα σε καλλιτεχνικά γεγονότα όπως η συναυλία της Μαντόνα (ποιος να μου το ‘λεγε πριν από μερικά χρόνια), αναγκάζομαι να ζω χωρίς το σχόλιο της Μάρας, ενώ πρέπει να προσθέσω άλλο ένα άγχος στα τόσα που με καταδυναστεύουν, αφού οφείλω να αγωνιώ και για το αν θα καταρρεύσει η παγκόσμια οικονομία (πράγμα που δεν μου ακούγεται απαραιτήτως κακό, αλλά όταν σκέφτομαι ότι ο γιάπης μαλακίζεται, εμείς πληρώνουμε το λογαριασμό, εγκαταλείπω ακόμα και τη σκέψη).
Το μόνο που παραμένει σταθερό είναι ο επίμονος Ομπαμισμός που επικρατεί στον πλανήτη και θα κορυφωθεί το Νοέμβριο, όπου αν μας βγει ο «ηλιοκαμένος» θα γιορτάσουμε με μπαλόνια, σερπαντίνες και κομφετί τη νίκη του «σοσιαλίζοντα» φιλελεύθερου. Υπάρχει άλλωστε και το κατάλληλο περιβάλλον αφού μετά την κρατική επιδότηση των χρεών των τραπεζών, πέρα από τον Ατλαντικό έχει επικρατήσει ο υπαρκτός καπιταλισμός.
Τέλος πάντων, ας μην φλυαρήσω άλλο.
Καλώς σας (ξανα)βρήκα!

I'm under construction

2008-05-19T18:14:00.004+03:00

Το blog μου κατάφερε να επιμηκύνει τις διακοπές του Πάσχα κατά δύο εβδομάδες τουλάχιστον, αλλά γι αυτό έχω σοβαρή δικαιολογία. Μπήκα στη διαδικασία να ανακαινίσω το σπίτι μου οπότε εδώ και 15 μέρες εντρυφώ στα μπετά, τα πλακάκια, τα είδη υγιεινής και άλλα χρήσιμα. Έμαθα επίσης ότι αυτόν που ασχολείται με τα μπετά τον λένε μπετατζή (αν και αυτό μάλλον το ήξερα), ενώ αντιθέτως αυτόν που τοποθετεί τα πλακάκια τον λένε πλακά και όχι πλακατζή (προφανώς για να μην υπάρχουν παρανοήσεις). Αν εγώ πάλι δεν παρανοήσω μέχρι το τέλος της ανακαίνισης, ελπίζω να τα λέμε συχνότερα (έστω και μεσω της Deutche Telekom, που μπορεί μέχρι να τα ξαναπούμε να έχει αγοράσει και το ακίνητο που διαμένω!)

Καλό Πάσχα!

2008-04-23T22:08:00.002+03:00

Το blogoκατάστημα θα παραμείνει κλειστό μέχρι τη Δεύτερη μέρα του Πάσχα, αφού ο μαγαζάτορας θα βρίσκεται στα πάτρια εδάφη, όπου θα εορτάσει παραδοσιακά με σκοπό να επιστρέψει τουλάχιστον 5 κιλά βαρύτερος!
Τα ξαναλέμε αναστημένοι!

Ο Διαιτολόγος της εργατικής τάξης!

2008-04-13T18:26:00.002+03:00

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας δεν θυμάται άλλη απασχόληση στη ζωή του από εκείνη του τραπεζίτη. Οι εκθέσεις του όμως για την κατάσταση της οικονομίας είναι εύκολο να του δώσουν τον τίτλο του διαιτολόγου της εργατικής τάξης.
Οι συστάσεις του προς τους μισθωτούς είναι πάντα διαιτητικές, αφού προτείνει γι αυτούς αυξήσεις που τείνουν πάντα στο 2%, όσα και τα λιπαρά στα γιαούρτια που φτιάχνουν σιλουέτα, αν και το ιδανικό του τραπεζίτη θα ήταν το 0%, που και μέση δαχτυλίδι φτιάχνει και λυτρωτικό είναι για την οικονομία.
Ο διοικητής αν και καλοσπουδαγμένος, με μεταπτυχιακά στο London School of Economics, αφήνει σοβαρές υπόνοιες ότι απουσίαζε στα μαθήματα με αντικείμενο τις θεωρίες του Μαρξ ή ακόμα και του Κέινς, προφανώς γιατί αυτά ανήκαν στο εαρινό εξάμηνο, όταν έχουν έξαρση οι αλλεργίες. Κι οι αλλεργίες του Νίκου Γκαργκάνα, ειδικά στον κρατικό παρεμβατισμό, είναι και έντονες και δεδομένες
Η δίαιτα Γκαργκάνα ίσως να έχει τη βάση στα ανησυχητικά στατιστικά στοιχεία για την όλο και αυξανόμενη παχυσαρκία στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως τάξεων. Ίσως να παίρνει πάνω του μια σταυροφορία για να σώσει την εργατική τάξη από καρδιακά και άλλα προβλήματα, να της διατηρήσει το ιδανικό βάρος ώστε να την κάνει μελλοντικά άτρωτη σε ασθένειες και προβλήματα.
Η σταυροφορία αυτή σε συνδυασμό με το καθόλου εύηχο επώνυμο του διοικητή μπορεί να δημιουργήσει νέες συνήθειες ακόμα και στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών και γίνουν δημώδεις οι φράσεις : «Φάε το φαί σου (με τα χαμηλά λιπαρά) γιατί θα έρθει να σε πάρει ο Γκαρκάνας». Ή μπορεί, προς τιμήν του, να ονομαστεί «Γκαργκάνα» η ασθένεια που θα πλήττει τους μισθωτούς όταν ακολουθήσουν κατά γράμμα τη δίαιτα του.
Θεωρητικά πάντως, ο Νίκος Γκαργκάνας είναι επικεφαλής της προϊσταμένης αρχής των τραπεζών. Οι τράπεζες όμως, για τον προϊστάμενο τους, μπορούν να εκτρέπονται σε λουκούλλεια γεύματα από τον υπερτοκισμό των δανείων που δίνουν στους μισθωτούς, γιατί προφανώς έχουν καλό μεταβολισμό και εξαιρετικό πεπτικό σύστημα. Ποτέ, μα ποτέ, ο διοικητής δεν θα επιβάλει πρόστιμα ή ποινές στις τράπεζες για καταχρηστικούς όρους ή για σκανδαλώδες γδύσιμο δανειολήπτη. Εκείνο που θα κάνει είναι να τους συστήσει να δίνουν λιγότερα δάνεια στους μισθωτούς, ώστε να μην εκτραπούν από τη δίαιτα τους.
Με οικονομικούς όρους αυτή η δίαιτα λέγεται σφιχτή οικονομική πολιτική και προβλέπει ότι με τους παγωμένους μισθούς, δεν θα τινάξεις τον πληθωρισμό στα ύψη, οπότε η οικονομία θα πάει καλύτερα, η πίτα θα γίνει μεγαλύτερη και στο τέλος θα την μοιραστούν αυτοί που ήδη τρώνε τα μεγαλύτερα κομμάτια της.
Ο Νίκος Γκαργκάνας ονειρεύεται έναν μισθωτό στωικό, υπομονετικό, πειθαρχημένο και γεμάτο ελπίδα. Τον θέλει πιστό στην μακρινή υπόσχεση ότι κάποτε θα υπάρξουν καλύτερες μέρες, με την στωικότητα που περιμένει ένας μουσουλμάνος τη στιγμή που θα απολαμβάνει ποταμούς από μέλι και ρύζι, όταν βέβαια αναληφθεί στους ουρανούς.
Το μόνο ανησυχητικό για τον Διοικητή είναι ότι κλείνετε επί μέρες στο γραφείο του για να εκπονήσει το νέο διαιτητικό πρόγραμμα και χάνει την επαφή του με την αγορά. Είναι μάλλον ο μόνος στη χώρα που δεν βλέπει ακριβότερα τα προϊόντα στη μετά ευρώ εποχή. Είναι χαρακτηριστική (και αξεπέραστη) η δήλωση που είχε κάνει τον Ιούλιο του 2006: «Επειδή κάποιοι έμποροι αύξησαν την τιμή στα ραπανάκια δε σημαίνει ότι υπάρχει ακρίβεια στην αγορά. Για ποια ακρίβεια του ευρώ μιλάμε;».
Το επίσης ανησυχητικό για τον ίδιο είναι ότι αν δώσεις, ως οικονομική εξουσία, ένα γιαούρτι, με χαμηλά λιπαρά, σε έναν μισθωτό στην Ελλάδα, δεν θα έχει τη διάθεση να το φάει. Θα έχει μια ακατανίκητη επιθυμία να το ρίξει!
(Δημοσιεύτηκε στο ένθετο SMS της Sportday την Κυριακή 13/4)

Ένα πικρό Αντί(ο)

2008-04-13T18:12:00.004+03:00

Όλα έχουν ένα τέλος. Έστω και αν κάποτε ως έφηβος ή φοιτητής πίστευες ότι αυτό το αυταπόδεικτο δεν αληθεύει. Ένα κομμάτι της πολιτικής μου εκπαίδευσης γύρισε σελίδα να διέκοψε την έντυπη έκδοση του. Το περιοδικό ΑΝΤΙ, που αποτελούσε κάποτε, τις "περιοδικές μας βίβλους" (μαζί με τον Σχολιαστή) έκλεισε. Γράφω αυτές τις λίγες γραμμές όχι με διάθεση νοστολγίας, αλλά με εκείνο το συναίσθημα που λες αντίο σε έναν παλιό φίλο, που φρόντισες πρώτος απ' όλους να ξεχάσεις εσύ.

Ω! ύπουλε Κινέζε!

2008-04-08T00:43:00.004+03:00

Ω! ναι. Είμαι σοκαρισμένος. Μέχρι την περασμένη βδομάδα πίστευα ότι υπήρχαν αθλητές που με την κατάποση μίας και μόνον πορτοκαλάδας, σήκωναν (έστω με κάποιο ζόρι) βάρος πέντε ενηλίκων πάνω από το κεφάλι τους. Και τώρα μαθαίνω ότι ΟΧΙ δεν είναι έτσι. Κάποιοι ύποπτοι κινέζοι, από την εξίσου ύποπτη Μαντζουρία έστειλαν στους αθλητές μας μαντζούνια - ντόπες για να τους εκθέσουν στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Και αυτά τα αθώα παιδιά, που πονηριά δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό τους, έφαγαν τα μαντζούνια σας και τώρα κινδυνεύουν να αποκλειστούν από τους Ολυμπιακούς σας… Ω! σατανικοί κινέζοι, που κατακλύσατε τις αγορές μας με προβληματικούς αποχυμωτές για να πάθει σύμπασα η Δύση ηλεκτροπληξία, επιλέξατε τώρα τα τιμημένα μούσκουλα της εθνικής ομάδας άρσης βαρών για να εφαρμόσετε το σατανικό σας σχέδιο.
Εύχομαι σύντομα να γίνετε πλούσιοι, σαν τους δυτικούς και να κατακλύζετε κατά εκατοντάδες εκατομμύρια τις παραλίες μας. Τότε θα πάρουμε την εκδίκηση μας! Θα σας ταΐζουμε χωριάτικες με μεταλλαγμένα αγγούρια, θα σας νοικιάζουμε δωμάτια στα αυθαίρετα μας και θα φροντίσουμε ύπουλα να πέσει η στέγη από ΕΛΕΝΙΤ να σας καταπλακώσει, να ησυχάσουμε…
Κρίμα που, λόγω του αδαμάντινου χαρακτήρος μας, σας παραδώσαμε την ολυμπιακή φλόγα, που από την στιγμή που την πήρατε στα χέρια σας κινδύνευσε να σβήσει ίσαμε 20 φορές, από ακτιβιστές Θιβετιανούς, τους οποίους αποφασίσατε να αφανίσετε πρώτους απ’ όλους
Έχει ο καιρός γυρίσματα! Το έθνος θα νικήσει και πάλι τους εχθρούς του, θα αναδείξει και πάλι περήφανους πρωταθλητές στύβοντας πορτοκάλια Μέρλιν!