OFF!

Η ασπρόμαυρη τηλεόραση των παιδικών μου χρόνων, που «διασκέδαζε» τα απογεύματα και τα βράδια της δεκαετίας του ’70, ήταν URANYA, με έναν θορυβώδη μοχλό πάνω δεξιά, να περιμένει το θεατή να έρθει κοντά του κάθε φορά που αποφάσιζε να αλλάξει κανάλι… Για την ακρίβεια να επιλέξει ένα από τα δύο κανάλια της τότε κρατικής προπαγάνδας.

Η σημερινή SONY BRAVIA που κοσμεί το σαλόνι μου είναι –θεωρητικά- πιο αθόρυβη, διαθέτει τηλεκοντρόλ, με το οποίο επιλέγεις ανάμεσα στην φλύαρη ομοιομορφία των ισχυρών ιδιωτικών, την φλύαρη πλήξη των κρατικών και την φλύαρη ελαφρότητα των υπολοίπων. Στην κατηγορία «υπόλοιπα» περιλαμβάνονται πολιτικές εκπομπές με κιτς ή trash πινελιές, τα περισσότερα γηροκομεία πρώην δημοφιλών τηλεπαρουσιαστών ή εκτροφεία ματαιόδοξων μετριοτήτων που ονειρεύονται καριέρες Πρετεντέρη, εξ ευωνύμων της Όλγας που Τρέμη… περιλαμβάνονται επίσης πλούσια telemarketing με εμμονές στα όργανα γυμναστικής, ακατανόητης χρησιμότητας κόφτες που μπορούν να τεμαχίσουν το καρότο σε 42 σχήματα, σπρέι για τη φαλάκρα, κρέμες για τσιτωμένα δέρματα και συλλογές με καμπουρογαμόσαυρους της ροκ ή light εκδοχές κλασικών έργων κατάλληλα διασκευασμένων για σουπερμάρκετ ή ασανσέρ κτιρίων του Βωβού. Στα «ορεινά» των συχνοτήτων υπάρχουν μικρές τσοντο-γεύσεις με κυρίες που τρίβονται ηδυπαθώς για να σε οδηγήσουν στα υψηλής χρέωσης νούμερα που στριμώχνουν από κάθε πλευρά την «υγρανθείσα».

Όλο αυτό είναι αναμενόμενο όταν ζεις στην Ελλάδα του 2009. Αυτό που δεν είναι αναμενόμενο, κατά τη διάρκεια ενός απλού καθημερινού ζάπινγκ, είναι να σταματήσει να υπακούει στις εντολές του αντίχειρα σου το τηλεκοντρόλ και ειδικώς το κομβίον που περιγράφεται ως «μείωση ήχου». Όταν η κακιά στιγμή σε φέρει σε ένα από τα telemarketing, όπου εκστασιασμένος Βαυαρός αποθεώνει στην έκπληκτη Χέλγκα, που βρίσκεται δίπλα του, τις αρετές του γερμανικού κόφτη, ο ήχος βρίσκεται 100 ντεσιμπέλ πάνω από τη νηφάλια ΕΤ3 και το τηλεκοντρόλ αποφασίζει να μην υπακούσει. Και τότε συνειδητοποιείς πόσο όμηρος του τηλεκοντρόλ έχεις γίνει. Πριν από αρκετά χρόνια θα έτρεχες προς την τηλεόραση και θα μείωνες από κει τον ήχο. Όμως εσύ για να γλυτώσεις από τις φωνές του Βαυαρού, κάνεις ζάπινγκ, αλλάζεις κανάλια και έτσι προσφέρεις στους γείτονες τον Βαυαρό, την «υγρανθείσα», περιγραφή της τακτικής των αγριόσκυλων της νοτιοδυτικής Αυστραλίας όταν κατασπαράσσουν αθώο βοοειδές στον ΣΚΑΙ, τα «κοκοράκια» της ξανθιάς σε trash τηλεπαιχνίδι με άγνωστες λέξεις και το κουπλέ από το νέο σουξέ αναδυόμενης σκυλούς.

Θα σου πάρει αρκετά λεπτά μέχρι να σκεφτείς να κλείσεις την μπαλκονόπορτα για να μην καταρρεύσει εντελώς το κοινωνικό προφίλ που έχτιζες τόσα χρόνια. Και θα σου πάρει ακόμα περισσότερα λεπτά να σκεφτείς ότι το τηλεκοντρόλ, που δροσίζεται πλέον με τον κρύο ιδρώτα σου, έχει και επιλογή OFF.

Κλείνεις την Sony και σκέφτεσαι, από τη μία το σύνθημα του Δεκέμβρη στους τοίχους της πόλης (Δε σε Sony) και από την άλλη ότι σε λίγο καιρό η Sony θα ταξιδεύει στα τηλε-ουράνια για να βρει της URANYA των παιδικών σου χρόνων. Στο ενδιάμεσο θα βγαίνεις από το σπίτι χωρίς να κοιτάς τα μπαλκόνια των γειτόνων, φοβούμενος ότι σε έχουν κατατάξει πλέον στους αδηφάγους καταναλωτές του τηλεοπτικού trash κι όλα αυτά γιατί δεν σκέφτηκες να σηκωθείς από τον καναπέ σου για να πατήσεις το απολύτως ευδιάκριτο OFF…

Η «δημοφιλής» μου απουσία…

Θρίαμβος! Νίκη! Ανάσταση!
Όλα αυτά θα μπορούσα να φωνάζω από χθες το βράδυ με τηλεβόα στους δρόμους της πόλης, αφού ανήκω σ’ αυτό το μεγαλειώδες 48% που αρνήθηκε τη συμμετοχή του στις ευρωεκλογές και τώρα θα ζει με την ψευδαίσθηση ότι ταρακούνησε το πολιτικό κατεστημένο, ότι είπε ένα μεγάλο όχι στην επίμονη, διαλυτική εμμηνόπαυση της μεταπολίτευσης.

Είμαι βέβαιος ότι πολλοί από τους απόντες θα θεωρούν ότι ανήκουν στους συντελεστές ενός κοσμοϊστορικού γεγονότος που – σχεδόν μεταφυσικά- συντελέστηκε δια της απουσίας τους. Μόνο που σ’ αυτήν την περίπτωση δεν μπορείς να πεις «ήμουν κι εγώ εκεί», πολύ απλά γιατί εκεί που ήσουν ήταν μια παραλία, μια ταβέρνα ή το σαλόνι σου.

Από την άλλη έχεις ένα δυσάρεστο συναίσθημα: ότι θα πρέπει να συνηθίσεις στην ιδέα να «συγκατοικείς» στις αναλύσεις με τον – πολυπληθή είναι η αλήθεια- απολίτικο χυλό, που αναζητά την ευδαιμονία του με πολιτικές απόψεις που έχουν τη ζωντάνια εγκεφαλογραφήματος κλινικά νεκρού. Της μάζας που «διασκεδάζει» με ατάλαντες καψουροντίβες και «ξεδίνει» με Πετρούλες και τον ανάλαφρο κανιβαλισμό της ενημέρωσης από το Star, χωρίς να μπει στον κόπο να εντρυφήσει στις αναλύσεις του διευθυντή του καναλιού για το μέλλον της Κεντροαριστεράς (που αν κρίνουμε από τα πλάνα των «ρεπορτάζ», αλλά και από τα ποσοστά των σοσιαλιστών στην Ευρώπη, προβλέπεται, με απόλυτη βεβαιότητα, του κώλου).

Αν ψάξω να βρω άλλοθι, που να με διαφοροποιούν θα βρω πολλά. Αλλά πολύ φοβάμαι ότι αναζητώντας αυτά άλλοθι θα πέσω στην ίδια ευκολία που χρησιμοποιεί το μεταπολιτευτικό σκηνικό ( από την ακροδεξιά μέχρι την εξωκοινοβουλευτική αριστερά) για να εξηγήσει τις ήττες του. Ότι δηλαδή κάποια κακόβουλα και ύποπτα κέντρα, ξένα και εγχώρια, κάποια άθλιοι προβοκάτορες προσπαθούν να διαβάλλουν την αγνή μου απουσία και να αποδυναμώσουν το πολιτικό της μήνυμα.

Όλοι εμείς οι απόντες πρέπει σιγά- σιγά να παραδεχτούμε ότι προσπαθούμε να ενώσουμε τις πολιτικές μας μοναξιές, αναζητώντας αυτό το «άλλο συλλογικό κάτι», χωρίς ίχνος συλλογικότητας.
Αναζητώ το απροσδιόριστο κάτι, χωρίς να κουνηθώ στιγμή από την πολυθρόνα που κατάφερα να συναρμολογήσω με εξαιρετική επιτυχία ακολουθώντας τις οδηγίες του φυλλαδίου του ΙΚΕΑ. Αρνούμαι ουσιαστικά να συνθέσω το κάτι νέο και φρέσκο, περιμένοντας τη μεταβολή, σαν μέλος παραθρησκευτικής οργάνωσης, να πέσει από τον ουρανό.

Μ’ αυτόν τον τρόπο εμφανίσω σημάδια έντονης γραφικότητας προσπαθώντας να επιβεβαιώσω τη διαφορετικότητα μου, το «σκεπτόμενο προφίλ μου», παρακολουθώντας αφιερώματα στον ανεξάρτητο τσεχικό κινηματογράφο ή βγάζοντας κραυγές μέθης όταν ακούω τον καινούργιο τζαζ – φανκ- εθνικ ήχο από το νεοδημιουργηθέν σχήμα με μουσικούς από την ανατολική Ολλανδία και το Νοτιοδυτικό Μπαλί με την προσθήκη Κούρδου βιρτουόζου στο σάζι.

Το παιχνίδι παραμένει στα χέρια των διαχειριστών της μεταπολίτευσης. Και εκεί, προς το παρόν, θα παραμείνει, όσο προσπαθώ να συνθέσω την μετα-μεταπολίτευση δίνοντας το βροντερό μου «απών», χωρίς να θεωρώ σκόπιμο να απολογηθώ, χωρίς να δίνω εξηγήσεις ούτε καν στον εαυτό μου, χωρίς να έχω έτοιμη την απάντηση, όταν μετά από δεκαετίες, στα βαθιά γεράματα, θα ρωτηθώ από τον τότε πιτσιρικά, γιατί απουσίασα τόσο προκλητικά από τον παρόν μου και κυρίως γιατί απουσίασα τόσο κυνικά από το μέλλον του…

Παπαγάλος Καστοριάδης: η νέα επιτομή του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού

Αυτό που ζούμε τις τελευταίες μέρες θεωρητικά αποκαλείται κλιμάκωση του προεκλογικού αγώνα. Όλα τα συμπτώματα της πολιτικής σύγκρουσης όμως δείχνουν ότι – τουλάχιστον- οι δύο μεγάλοι παραμένουν πιστοί οπαδοί του σοσιαλιστικού σουρεαλισμού, τον οποίον έχουν υπηρετήσει με αυταπάρνηση σχεδόν σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.
Πρώτο λαμπρό πεδίο σύγκρουσης το δίλλημα που τόλμησε κάποια στιγμή να ξεστομίσει ο μακαρίτης ο Κορνήλιος Καστοριάδης: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα; Στο στόμα του Γιώργου Παπανδρέου έγινε προεκλογικό σύνθημα που κανονικά θα έπρεπε να προκαλέσει ένα ελαφρό μειδίαμα. Κι όμως! Σύμπασα η κοινοβουλευτική ομάδα το πήρε προσωπικά: Εμένα είπες βάρβαρο, βρε χαμερπή σοσιαλιστή, ήταν η φράση που είχε αποτυπωθεί στην έκφραση όλων ακόμα και του άτυπου αμπελοφιλόσοφου της κυβέρνησης Ευάγγελου Αντώναρου που ένοιωσε την ανάγκη να τοποθετηθεί με δήλωση της ίδιας ασημαντότητας που χαρακτηρίζει όλες του τις δηλώσεις. Εν τω μεταξύ οι πολίτες βλέπουν τη βαρβαρότητα να στήνει τρελό χορό δίπλα τους, ο σοσιαλισμός όμως παραμένει άφαντος, όσο και ο Χριστοφοράκος της Μίζενς.
Οι «σοσιαλιστές» όμως ένοιωσαν μειονεκτικά και αντεπιτέθηκαν με ομαδική επίθεση κενού λόγου στο διαφημιστικό σποτ των κυβερνώντων που εμφανίζει πράσινα παπαγαλάκια να τρομοκρατούν τον κόσμο με μοχθηρότητα που θα ζήλευαν και τα «Πουλιά» του Χίτσκοκ. Εκατοντάδες δηλώσεις για το «τι είπε ο παπαγάλος», αν ο παπαγάλος είναι πασόκος, η σημασία του παπαγάλου εν τω συγχρόνω βίω και άλλα φαιδρά.
Η φωνή δε του παπαγάλου μου έφερε στο μυαλό τον παπαγάλο της διαφήμισης της Bo mec όπου το μότο ήταν πιο σαφές απ’ αυτό της Ν.Δ. « Μπο μεκ, ξυρίζεσαι μαλακά»
Μέσα σ’ αυτό το σκηνικό, καλούμαστε όλοι να κάνουμε σιάτσου, τις αναπνοές του τοκετού, ορειβασία, ποδηλασία, κωπηλασία ή ότι άλλο, τέλος πάντων, θα μας κάνεις να αντέξουμε δύο ακόμα εβδομάδες προεκλογικής ασυναρτησίας με χαριτωμένες πινελιές πολιτικού παλιμπαιδισμού!

Καλή Ανάσταση!!!

Το παρόν blogοκατάστημα εύχεται Καλή Ανάσταση (γενικότερα, όχι μόνο για το Πάσχα)και υπόσχεται ότι θα επιστρέψει χορτάτο και αχόρταγο αμέσως μετά το Πάσχα. Ο μαγαζάτορας σας αφήνει ολίγον Soulta Ferta της Μεγάλης Εβδομάδας στο player που βρίσκεται στην ΔΕΞΙΑ πλευρά της σελίδας. Να επαναλάβω ότι το δαιμονικό μηχανάκι λειτουργεί αυτοβούλως (auto-play στα ξενικά), οπότε αν θέλετε να ακούσετε δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα, εκτός από το να έχετε ανοιχτά τα αυτιά σας. Όσοι δεν θέλετε να ακούσετε μπορείτε να πατήσετε pause και περιοριστείτε στην ανάγνωση των παλαιότερων αναρτήσεων!

Το Πάσχα και οι μικρές ενοχές

Το Πάσχα πάντα υστερούσε σε φωτογραφική φαντασία, σε σχέση τουλάχιστον με τα Χριστούγεννα, που έχουν χαρίσει στον καθένα δεκάδες (ίσως και εκατοντάδες λήψεις) δίπλα στο δέντρο με το χέρι να κρατά μία από τις μπάλες, λες και αυτή είναι ο αδύναμος κρίκος του στολισμού, αυτή είναι η μόνη που διέτρεχε τον κίνδυνο να τσακιστεί στο πάτωμα…
Το θείο δράμα και όλα όσα το συνοδεύουν δεν φωτογραφίζεται συνήθως. Τα ντοκουμέντα της συμμετοχής είναι ελάχιστα από τη Σταύρωση, τον Επιτάφιο ή ακόμα και από την Ανάσταση, εκτός αν έχουν συμβεί έξω από το αστικό περιβάλλον, που μπορεί να διαθέτει περισσότερες φωτογραφικές μηχανές, αλλά υστερεί σε αυθεντικότητα..
Είναι βέβαιο ότι έχω κάνει πάνω από 25 φορές Πάσχα στη γενέτειρα, αλλά αν θέλω να ανακαλέσω αναμνήσεις, αυτό με οδηγεί πάντα στη δεύτερη δεκαετία της ζωής μου, εκεί στα βόρεια, όταν η ταμπέλα του εσωτερικού μετανάστη δεν ήταν ακόμα ούτε καν ενδεχόμενο.
Η πιο θορυβώδης ημέρα ήταν πάντα η Μεγάλη Παρασκευή, κυρίως λόγω του Επιταφίου. Ανήκα τότε σε μπάντα προσκόπων, συμβάλλοντας με όλες μου τις δυνάμεις στο παράφωνο soundtrack της περιφοράς, που έσφυζε από κλάματα μικρών παιδιών, καινούργια ανοιξιάτικα φορέματα, κλεφτές ματιές εφήβων γεμάτες προσδοκία, γεροντικούς ψιθύρους που μιμούνταν ακατάληπτες ψαλμωδίες και έντονες ανοιξιάτικες μυρωδιές από τις λίγες ανάσες που είχε αφήσει στην εργατική Δυτική Θεσσαλονίκη η «λυτρωτική» για τους περισσότερους αντιπαροχή.
Αυτές οι περιφορές μου άφησαν ως ενθύμιο δύο- τρία ζευγάρια φθαρμένες σόλες παπουτσιών και τη στυφή γεύση από το επιστόμιο του πνευστού που υποκρινόμουν ότι έπαιζα.
…και η ανάμνηση της ενοχής. Όταν πια είχα εγκαταλείψει τα όνειρα να γίνω σολίστ πνευστού αραίωσα τις συμμετοχές μου στην περιφορά και μία απ’ αυτές τις «απουσίες» καταγράφηκε όταν γυμνός με ένα επίσης γυμνό κορμί δίπλα μου, μέσα σε γκαρσονιέρα με δανεικά κλειδιά, ανακάλυπτα πως μπορεί να γίνει πραγματικότητα η Ανάσταση μέσω του βασικού ενστίκτου, την ώρα που η παραφωνία της μπάντας οδηγούσε τον Επιτάφιο πίσω στην εκκλησία και χάριζε σε δύο ερασιτέχνες εφήβους εραστές πένθιμο ρυθμό στη γιορτή τους. Βγήκα στο δρόμο με το χαμόγελο μέχρι τ΄αυτιά, ευτυχής αλλά και με μία ενοχή, ότι το ευτυχές γεγονός έγινε σε λάθος χρόνο, τη στιγμή που όφειλα να πενθώ. Μάλλον γι αυτό επανέλαβα την «εμπειρία» και τη Δεύτερη μέρα του Πάσχα, αλλά δεν κατάφερα να διασκεδάσω την ενοχή μου, αφού ακόμα και τώρα η «εμπειρία» της Μεγάλης Παρασκευής παραμένει πιο ψηλά στο βάθρο.
Στην πορεία οι ενοχές υποχώρησαν, το Πάσχα μεταφράστηκε με μίνι 4ημερες διακοπές στην πατρίδα, όπου η άφιξη σου συνοδευόταν από ένα καλομαγειρεμένο, πλην σχετικά άγευστο, νηστίσιμο πιάτο. Και η επιστροφή στην πρωτεύουσα, πάντα με συμπτώματα δυσπεψίας και το «πένθιμο εμβατήριο» της επιστροφής στη δουλειά να ηχεί – πάντα παράφωνο- στ’ αυτιά σου!

Best of Soulta Ferta!

Μετά από κοπιαστική δουλειά δεκάδων τεχνικών ήχου, με την θερμή υποστήριξη εκατοντάδων cheerleaders και τη βοήθεια του Θεού, έγινε δυνατή η διάθεση στο κοινό κάποιων χαρακτηριστικών στιγμών της υπεραπαραγωγής Soulta Ferta της προηγούμενης εβδομάδας! Το player που βρίσκεται στην ΔΕΞΙΑ πλευρά της σελίδας, λειτουργεί αυτοβούλως (auto-play στα ξενικά), οπότε αν θέλετε να ακούσετε δεν χρειάζεται να κάνετε τίποτα, εκτός από το να έχετε ανοιχτά τα αυτιά σας. Όσοι δεν θέλετε να ακούσετε μπορείτε να πατήσετε pause και περιοριστείτε στην ανάγνωση των παλαιότερων αναρτήσεων!
Αν αυτό το πείραμα γνωρίσει επιτυχία και ο microsoult (κατά κόσμο Δημήτρης Σούλτας) δεν δεχθεί πολλά υβριστικά μηνύματα η προστπάθεια θα επαναληφθεί με το ανέβασμα και άλλων εκπομπών του Soulta Ferta!
Καλή ακρόαση!!!

Κάτω τα χέρια από το μπότοξ!

Ακούγοντας ανέμελα χθες το απόγευμα τις ειδήσεις, ταράχτηκα ακούγοντας ότι πλέον θα αντιμετωπίζεται σκληρά από το νόμο η παραποίηση των χαρακτηριστικών του προσώπου. Δεδομένης της τρικυμίας που επικρατεί στα κυβερνητικά κρανία εδώ και πολύ καιρό, οδηγήθηκα αυθορμήτως στο συμπέρασμα ότι το μπότοξ έγινε ιδιώνυμο. Ότι οι αισθητικές επεμβάσεις στο πρόσωπο (κυρίως μεσηλίκων) θα είναι πλέον παράνομες και θα γίνονται σε ανήλιαγα υπόγεια από Φουστάνους που θα καταζητούνται από την Αστυνομία ως άλλοι Παλαιοκώστες!
Ευτυχώς η σοφή κυβέρνηση δεν έθιξε αυτόν τον- νευραλγικό για την ελληνική οικονομία- τομέα και στόχευσε εκεί που υπάρχει το πρόβλημα του styling στην ελληνική κοινωνία: στην τρισκατάρατη κουκούλα!
Ο κορυφαίος στυλίστας κ. Δένδιας συμβουλεύτηκε τους συναδέλφους του (κοπτοράπτες νόμων, κομμωτές δημοσκοπήσεων που αφαιρούν την περιβόητη ψαλίδα εν ριπή οφθαλμού) και αποφάσισε ότι αν πετάξεις μία πέτρα φορώντας κουκούλα σε περιμένει επιπλέον ποινή, ενώ αν είσαι ξεσκέπαστος, με όπλο στο χέρι και αρχίζεις να ρίχνεις στο γάμο του Καραγκιόζη, δεν σε περιμένει κανένα μπόνους ποινής.
Θα ήθελα τέλος να συγχαρώ την κυβέρνηση για την πολιτική στήριξης των δικαιωμάτων των γυναικών, αφού εάν κάποια μουσουλμάνα αναγκαστεί στην Ελλάδα να φορέσει μπούρκα θα διωχθεί ως κουκουλοφόρα, κάτι που θα κάνει την ίδια και τον μουτζαχεντίν σύζυγο της να το σκεφτούν δεύτερη φορά.