Καλό Πάσχα!

Το blogoκατάστημα θα παραμείνει κλειστό μέχρι τη Δεύτερη μέρα του Πάσχα, αφού ο μαγαζάτορας θα βρίσκεται στα πάτρια εδάφη, όπου θα εορτάσει παραδοσιακά με σκοπό να επιστρέψει τουλάχιστον 5 κιλά βαρύτερος!
Τα ξαναλέμε αναστημένοι!

Ο Διαιτολόγος της εργατικής τάξης!

Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας δεν θυμάται άλλη απασχόληση στη ζωή του από εκείνη του τραπεζίτη. Οι εκθέσεις του όμως για την κατάσταση της οικονομίας είναι εύκολο να του δώσουν τον τίτλο του διαιτολόγου της εργατικής τάξης.
Οι συστάσεις του προς τους μισθωτούς είναι πάντα διαιτητικές, αφού προτείνει γι αυτούς αυξήσεις που τείνουν πάντα στο 2%, όσα και τα λιπαρά στα γιαούρτια που φτιάχνουν σιλουέτα, αν και το ιδανικό του τραπεζίτη θα ήταν το 0%, που και μέση δαχτυλίδι φτιάχνει και λυτρωτικό είναι για την οικονομία.
Ο διοικητής αν και καλοσπουδαγμένος, με μεταπτυχιακά στο London School of Economics, αφήνει σοβαρές υπόνοιες ότι απουσίαζε στα μαθήματα με αντικείμενο τις θεωρίες του Μαρξ ή ακόμα και του Κέινς, προφανώς γιατί αυτά ανήκαν στο εαρινό εξάμηνο, όταν έχουν έξαρση οι αλλεργίες. Κι οι αλλεργίες του Νίκου Γκαργκάνα, ειδικά στον κρατικό παρεμβατισμό, είναι και έντονες και δεδομένες
Η δίαιτα Γκαργκάνα ίσως να έχει τη βάση στα ανησυχητικά στατιστικά στοιχεία για την όλο και αυξανόμενη παχυσαρκία στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως τάξεων. Ίσως να παίρνει πάνω του μια σταυροφορία για να σώσει την εργατική τάξη από καρδιακά και άλλα προβλήματα, να της διατηρήσει το ιδανικό βάρος ώστε να την κάνει μελλοντικά άτρωτη σε ασθένειες και προβλήματα.
Η σταυροφορία αυτή σε συνδυασμό με το καθόλου εύηχο επώνυμο του διοικητή μπορεί να δημιουργήσει νέες συνήθειες ακόμα και στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών και γίνουν δημώδεις οι φράσεις : «Φάε το φαί σου (με τα χαμηλά λιπαρά) γιατί θα έρθει να σε πάρει ο Γκαρκάνας». Ή μπορεί, προς τιμήν του, να ονομαστεί «Γκαργκάνα» η ασθένεια που θα πλήττει τους μισθωτούς όταν ακολουθήσουν κατά γράμμα τη δίαιτα του.
Θεωρητικά πάντως, ο Νίκος Γκαργκάνας είναι επικεφαλής της προϊσταμένης αρχής των τραπεζών. Οι τράπεζες όμως, για τον προϊστάμενο τους, μπορούν να εκτρέπονται σε λουκούλλεια γεύματα από τον υπερτοκισμό των δανείων που δίνουν στους μισθωτούς, γιατί προφανώς έχουν καλό μεταβολισμό και εξαιρετικό πεπτικό σύστημα. Ποτέ, μα ποτέ, ο διοικητής δεν θα επιβάλει πρόστιμα ή ποινές στις τράπεζες για καταχρηστικούς όρους ή για σκανδαλώδες γδύσιμο δανειολήπτη. Εκείνο που θα κάνει είναι να τους συστήσει να δίνουν λιγότερα δάνεια στους μισθωτούς, ώστε να μην εκτραπούν από τη δίαιτα τους.
Με οικονομικούς όρους αυτή η δίαιτα λέγεται σφιχτή οικονομική πολιτική και προβλέπει ότι με τους παγωμένους μισθούς, δεν θα τινάξεις τον πληθωρισμό στα ύψη, οπότε η οικονομία θα πάει καλύτερα, η πίτα θα γίνει μεγαλύτερη και στο τέλος θα την μοιραστούν αυτοί που ήδη τρώνε τα μεγαλύτερα κομμάτια της.
Ο Νίκος Γκαργκάνας ονειρεύεται έναν μισθωτό στωικό, υπομονετικό, πειθαρχημένο και γεμάτο ελπίδα. Τον θέλει πιστό στην μακρινή υπόσχεση ότι κάποτε θα υπάρξουν καλύτερες μέρες, με την στωικότητα που περιμένει ένας μουσουλμάνος τη στιγμή που θα απολαμβάνει ποταμούς από μέλι και ρύζι, όταν βέβαια αναληφθεί στους ουρανούς.
Το μόνο ανησυχητικό για τον Διοικητή είναι ότι κλείνετε επί μέρες στο γραφείο του για να εκπονήσει το νέο διαιτητικό πρόγραμμα και χάνει την επαφή του με την αγορά. Είναι μάλλον ο μόνος στη χώρα που δεν βλέπει ακριβότερα τα προϊόντα στη μετά ευρώ εποχή. Είναι χαρακτηριστική (και αξεπέραστη) η δήλωση που είχε κάνει τον Ιούλιο του 2006: «Επειδή κάποιοι έμποροι αύξησαν την τιμή στα ραπανάκια δε σημαίνει ότι υπάρχει ακρίβεια στην αγορά. Για ποια ακρίβεια του ευρώ μιλάμε;».
Το επίσης ανησυχητικό για τον ίδιο είναι ότι αν δώσεις, ως οικονομική εξουσία, ένα γιαούρτι, με χαμηλά λιπαρά, σε έναν μισθωτό στην Ελλάδα, δεν θα έχει τη διάθεση να το φάει. Θα έχει μια ακατανίκητη επιθυμία να το ρίξει!
(Δημοσιεύτηκε στο ένθετο SMS της Sportday την Κυριακή 13/4)

Ένα πικρό Αντί(ο)

Όλα έχουν ένα τέλος. Έστω και αν κάποτε ως έφηβος ή φοιτητής πίστευες ότι αυτό το αυταπόδεικτο δεν αληθεύει. Ένα κομμάτι της πολιτικής μου εκπαίδευσης γύρισε σελίδα να διέκοψε την έντυπη έκδοση του. Το περιοδικό ΑΝΤΙ, που αποτελούσε κάποτε, τις "περιοδικές μας βίβλους" (μαζί με τον Σχολιαστή) έκλεισε. Γράφω αυτές τις λίγες γραμμές όχι με διάθεση νοστολγίας, αλλά με εκείνο το συναίσθημα που λες αντίο σε έναν παλιό φίλο, που φρόντισες πρώτος απ' όλους να ξεχάσεις εσύ.

Ω! ύπουλε Κινέζε!

Ω! ναι. Είμαι σοκαρισμένος. Μέχρι την περασμένη βδομάδα πίστευα ότι υπήρχαν αθλητές που με την κατάποση μίας και μόνον πορτοκαλάδας, σήκωναν (έστω με κάποιο ζόρι) βάρος πέντε ενηλίκων πάνω από το κεφάλι τους. Και τώρα μαθαίνω ότι ΟΧΙ δεν είναι έτσι. Κάποιοι ύποπτοι κινέζοι, από την εξίσου ύποπτη Μαντζουρία έστειλαν στους αθλητές μας μαντζούνια - ντόπες για να τους εκθέσουν στα μάτια της διεθνούς κοινότητας. Και αυτά τα αθώα παιδιά, που πονηριά δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό τους, έφαγαν τα μαντζούνια σας και τώρα κινδυνεύουν να αποκλειστούν από τους Ολυμπιακούς σας… Ω! σατανικοί κινέζοι, που κατακλύσατε τις αγορές μας με προβληματικούς αποχυμωτές για να πάθει σύμπασα η Δύση ηλεκτροπληξία, επιλέξατε τώρα τα τιμημένα μούσκουλα της εθνικής ομάδας άρσης βαρών για να εφαρμόσετε το σατανικό σας σχέδιο.
Εύχομαι σύντομα να γίνετε πλούσιοι, σαν τους δυτικούς και να κατακλύζετε κατά εκατοντάδες εκατομμύρια τις παραλίες μας. Τότε θα πάρουμε την εκδίκηση μας! Θα σας ταΐζουμε χωριάτικες με μεταλλαγμένα αγγούρια, θα σας νοικιάζουμε δωμάτια στα αυθαίρετα μας και θα φροντίσουμε ύπουλα να πέσει η στέγη από ΕΛΕΝΙΤ να σας καταπλακώσει, να ησυχάσουμε…
Κρίμα που, λόγω του αδαμάντινου χαρακτήρος μας, σας παραδώσαμε την ολυμπιακή φλόγα, που από την στιγμή που την πήρατε στα χέρια σας κινδύνευσε να σβήσει ίσαμε 20 φορές, από ακτιβιστές Θιβετιανούς, τους οποίους αποφασίσατε να αφανίσετε πρώτους απ’ όλους
Έχει ο καιρός γυρίσματα! Το έθνος θα νικήσει και πάλι τους εχθρούς του, θα αναδείξει και πάλι περήφανους πρωταθλητές στύβοντας πορτοκάλια Μέρλιν!

Χαλβαδιάζοντας το βέτο!

Την ώρα που σύμπας ο ελληνικός λαός κρατάει την ανάσα του για τα αποτελέσματα της συνόδου του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, όπου η ελληνική κυβέρνηση θα ασκήσει ΒΕΤΟ στην είσοδο του αβάπτιστου βόρειου γείτονα στη συμμαχία, επιβεβαιώνεται για μία ακόμα φορά το μεγαλείο του ελληνισμού. Όχι μόνο το όνομα Μακεδονία είναι ελληνικό, αλλά και ο χαλβάς και το Βέτο.
Από το 1936 επιχειρηματίας στη Βέροια προέβλεψε τις εξελίξεις και ονόμασε το χαλβά του βέτο! Ο υπερήφανος χαλβάς διαθέτει και site (δίγλωσσο, ελληνικά- αγγλικά) και είναι το πρώτο αποτέλεσμα του εμφανίζεται στο Google, όταν πληκτρολογήσεις βέτο και κάνεις αναζήτηση στις σελίδες μόνο από Ελλάδα. Εκτός από χαλβά, η επιχείρηση διαθέτει ταχίνι, σιροπιαστά, λουκούμια, βανίλιες, ξηρούς καρπούς και άλλα εκλεκτά

Είμαι ήρωας του '21 (του 2021)

Κάνοντας μια αναδρομή σ' αυτά που διδάχθηκα στο σχολείο, σ' αυτά που αναμένει το έθνος από μένα και σ' αυτά που οφείλω εγώ στο έθνος, αποφάσισα να γίνω ήρωας του '21 που έρχεται. Αφού θα έχω καταφέρει να επιβιώσω μέχρι τότε και συνταξιούχος ακόμα δεν θα είμαι, λέω να σηκώσω το λάβαρο της εξέγερσης ( που θα το στείλω με ταχύτητες DSL να λάμπει στον ουρανό), να βρω και έναν από τους νέους και "προοδευτικούς" ιεράρχες για να τον έχω στο πλάι μου να με ευλογήσει, να μαζέψω 10-20 δίμετρα παλληκάρια και να αρχίσω τις επιθέσεις σε αγάδες και κοτζαμπάσηδες.
Θα δώσω στον Βασίλειο Κωστέτσο να μου ράψει τη φουστανέλα για να έχω στο πλευρό μου και όλες τις νοικοκυρές των πρωινάδικων, θα δώσω το γραφείο Τύπου στον Νίκο Χατζηνικολάου ώστε να υπονομεύσω από τα μέσα το κατεστημένο, θα ντύσω τον Παναγιώτη Ψωμιάδη Παύλο Μελά και θα τον στείλω να εξοντώσει με δηλώσεις του τους εχθρούς του έθνους και καβάλα στο virtual άλογο μου θα ροβολήσω για να κατακτήσω τα στενά του Ψυρρή (τα νέα Δερβενάκια). Μέχρι το 2050 φιλοδοξώ να δω τον ανδριάντα μου στο πάρκο των Αμπελοκήπων, εκεί που βρίσκεται σήμερα το γήπεδο του Παναθηναϊκού, ταλαιπωρημένο από τις κουτσουλιές των περιστεριών, που θα ταίζονται καθ' εκάστην με μεταλλαγμένα ψίχουλα από το ψωμί του μέλλοντος.
Τέλος θα αναθεσω στον μουσικοσυνθέτη Φοίβο τη σύνθεση του νέου Ύμνου εις την ματαιοδοξίαν, τον οποίο θα παιανίζει η μπάντα των Χάκερ, όταν θα καταθέτει στεφάνι στον ανδριάντα μου ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας Αλέξης Τσίπρας
Ζήτω το Έθνος!

Απ- ασφάλισα!

Τώρα που το ασφαλιστικό ψηφίστηκε και καταλάγιασε – προς το παρόν μάλλον- ο κουρνιαχτός, έχω μερικά αφελή ερωτήματα, εγώ ο προνομιούχος- κατά Λαζόπουλο- ασφαλισμένος δημοσιογράφος, που κινδυνεύω να γίνω πρότυπο διαδοχικής ασφάλισης, αφού έχω ασφαλιστεί, μέχρι σήμερα, σε 4 ταμεία κι έχω άλλα 25 χρόνια δουλειάς μες το νερό.
Αυτό που αναρωτιέμαι εδώ και μήνες είναι το που βρίσκεται για τον περισσότερο κόσμο το θέμα στο ασφαλιστικό. Για τους περισσότερους δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα αφού στο ΙΚΑ ήταν ασφαλισμένοι, στο ΙΚΑ παραμένουν. Αυτοί, που είναι πάνω από 3 εκατομμύρια, παίρνουν τους χαμηλότερους μισθούς, έχουν- και είχαν όριο ηλικίας συνταξιοδότησης τα 65 χρόνια και γνωρίζουν καθημερινά το μεγαλείο της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στην Ελλάδα. Προφανώς το θέμα της συζήτησης δεν ήταν γι αυτούς. Δεν ήταν για τους αγρότες. Δεν ήταν για τους μικροεπαγγελματίες, αφού η ενοποίηση στα ταμεία τους έχει γίνει εδώ και καιρό. Άρα η συζήτηση γίνεται για τους δημοσίους υπαλλήλους και για την ακρίβεια για τα ταμεία κάποιων απ’ αυτούς. Θα μου πεις, θα αρχίσεις τώρα τη συζήτηση για τους ράθυμους δημοσίους και άλλα «δεξιά» επιχειρήματα, που διασπούν την εργατική τάξη και αβαντάρουν τις κυβερνητικές επιλογές; Θα την αρχίσω ακόμα και με κίνδυνο να χαρακτηριστώ συνοδοιπόρος της μεγαλοαστικής τάξης!
Πρώτον, όταν ο σύντροφος Κάρολος Μαρξ έκανε λόγο για εργατική τάξη δεν είχε υπόψη του ένα παιδάκι με προβλήματα επαγγελματικού προσανατολισμού, που ο πατέρας του είχε κολλητιλίκια με βουλευτή, έχωνε από την πίσω πόρτα το παιδάκι στο δημόσιο, στη συνέχεια το παιδάκι, μάθαινε εξαντλητικά πασιέντζα επί 15-25 χρόνια, έβγαινε στην σύνταξη, το δημόσιο του έχωνε κάποια εκατομμυριόπουλα εφάπαξ και μία σύνταξη για καμιά 30αριά χρόνια για να έχει καλά γεράματα. Πριν βγει στη σύνταξη μάλιστα έχωνε και το δικό του παιδάκι στο ίδιο «μαγαζί» για να μη χαλάσει η οικογενειακή παράδοση. Αυτός είναι ο κανόνας της «εργατικής τάξης» στο Δημόσιο, είτε το θέλουμε, είτε όχι. Και εμείς οι «αριστεροί» ζητάμε από την υπόλοιπη την κανονική εργατική τάξη, που γαμιέται ολημερίς και ολονυχτίς για 650 ευρώ, επί 40 χρόνια, που δεν «προβλέπονται» γι αυτήν ούτε κάποιες βασικές ιατρικές παροχές, να σταθεί αλληλέγγυα στον παραπάνω «εργάτη» του Δημοσίου, που όταν ο κανονικός εργάτης βρεθεί στην υπηρεσία του, χάνοντας πολλές φορές και το μεροκάματο, τον αντιμετωπίζει σαν παρείσακτο βρωμιάρη σε κοσμική εκδήλωση.
Για σταθείτε ρε σύντροφοι! Τι κοινωνική ανάλυση είναι αυτή, που με έχει κάνει να σκέφτομαι να αρχίσω τις επισκέψεις σε ψυχαναλυτή; Αυτός είναι ο πολίτης που ονειρευόμαστε; Αυτός που οι συνδικαλιστές του βρίσκονταν πάντα πιο κοντά στην πολιτική εξουσία, καβάντζωσε 5 παροχές, γράφοντας επί χρόνια τους υπόλοιπους στα καλοθρεμμένα αρχίδια του και τώρα ζητάει να γίνουν όλοι ένα σώμα, μια ψυχή για να συνεχίζει να διαλέγει σκελετούς γυαλιών ακόμα και για τα ανίψια του (παροχή του ταμείου του) τη στιγμή που ο όλος χρειάζεται ιατρική φροντίδα για δερματική πάθηση και του λένε ότι τα φάρμακα αυτά υπάγονται στα καλλυντικά και δεν χορηγούνται; (Πραγματικό περιστατικό)
Έπειτα αυτό το στιλάκι του τσαμπουκο-συνδικαλιστή – παλιός γνώριμος από τη δεκαετία του 80- που με ύφος διοικητή ρωμαϊκής επαρχίας δηλώνει αγωνιστής της εργατικής τάξης, τη στιγμή που έχει ξεχάσει από πότε έχει να δουλέψει, μας αρέσει; Είναι ο λαϊκός αγωνιστής που ονειρευόμαστε; Ή είναι αυτός που το εφάπαξ του θα το πάρει ως βουλευτής γιατί για κει έχει βάλει, συνήθως, πλώρη και θα ψηφίζει τροπολογίες για κάποιο ασφαλιστικό του μέλλοντος;
Είμαστε όλοι σ’ αυτό το σκηνικό ένα; Ανήκουμε όλοι στην ίδια τάξη; Έχετε πάει σε συγκέντρωση της ΓΣΕΕ για το ασφαλιστικό όπου συμμετέχουν και «αγωνιστές» πρώην υπουργοί, υπεύθυνοι για το τζογάρισμα των αποθεματικών των ταμείων στο Χρηματιστήριο, που τώρα ανακάλυψαν τους εργατικούς αγώνες; Εγώ με το ζόρι συγκράτησα τον εαυτό μου από την «εκτροπή» στην συγκέντρωση της ΕΣΗΕΑ, όπου έπρεπε να πορευτώ χέρι- χέρι με κάποια λαμόγια, κάποιους τρόφιμους της εξουσίας, απλώς γιατί έτυχε να ασφαλιζόμαστε στο ίδιο ταμείο.
Θα μου πεις μην πας εκεί. Πήγαινε στην άλλη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ. Τώρα δέσαμε! Οι κλασσικοί ενωτικοί τύποι! Που αν δεν το παίξουν νταβατζήδες της εργατικής τάξης το θεωρούν ιδεολογική απόκλιση!
Ναι. Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ έκαναν τρελό πλιάτσικό στα λεφτά των ασφαλισμένων. Ναι πρέπει να απολογηθούν και κάποιοι να ζήσουν και τη θαλπωρή του σωφρονιστικού συστήματος. Ναι, όλες οι ρυθμίσει για το ασφαλιστικό γίνονται πρόχειρα και αποσπασματικά, χωρίς αναλογιστικές μελέτες. Ναι η κοινωνία που ζούμε είναι ταξική, αλλά δεν υπάρχουν μόνο οι βιομήχανοι και οι εργάτες. Η κοινωνική διαστρωμάτωση είναι πιο πολύπλοκη. Τα ίδια αντιμετωπίζουν και στην Ευρώπη. Στη Γαλλία για παράδειγμα υπάρχουν «αριστεροί» θεωρούν ότι βρίσκονται στην ίδια πλευρά οι αποκλεισμένοι των προαστίων και οι εργαζόμενοι στις μεταφορές με τις συντάξεις των 2500 ευρώ στα 50. Και φυσικά κοιμούνται τον ύπνο τον βαθύ, γιατί τέτοιο «πάντρεμα» είναι αδύνατο να γίνει
Δεν ξέρω πότε θα σταματήσουμε να βλέπουμε και να αναλύουμε αυτά που συμβαίνουν με τα δεδομένα και τις αυταπάτες του 20ου αιώνα
Άλλοι θέλουν να ζήσουν στο 1968, άλλοι το 74, άλλοι τη δεκαετία του χτισίματος νεόπλουτων του 80, άλλοι τη χρυσή δεκαετία του ’90 με το σοφό σαρδαμάρχοντα Σημίτη, όπου οι εργολάβοι έκαναν πάρτυ καθ’ εκάστη.
Θέλει κανείς να ζήσει στον 21ο αιώνα ή όση ζωή μας απομένει σ’ αυτόν τον αιώνα θα την ζήσουμε με «αγωνιστικά» reunion party, ώσπου να φανεί κατά το 2050 κανένας «πάνσοφος» πολιτικός σωτήρας, που θα κάνει τα πλήθη να παραληρούν όταν θα διαπιστώσει – ανακαλύπτοντας την πυρίτιδα- ότι οι εποχές άλλαξαν;