Συναλλαγή: Μια σταθερή ελληνική αξία.

Μόλις λίγες μέρες πριν από τις εκλογές και ενώ υποτίθεται ότι το πρόσωπο μας πρέπει να παραμορφώνεται από την αγωνία για το ποιος θα μας κυβερνήσει, εμείς ατάραχοι περιμένουμε το αναμενόμενο, την κυβερνητική αλλαγή, οι περισσότεροι με τη βεβαιότητα ότι τίποτα δεν θα αλλάξει, τουλάχιστον ως προς την ουσία του διεφθαρμένου ελληνικού κράτους.
Ο Έλληνας ψηφοφόρος είναι ίσως το πιο ανθεκτικό είδος και στο δικομματισμό και στη διαφθορά, αν και δεν παραλείπει, κατά τη διάρκεια της τετραετίας (της τριετίας, της διετίας) να τα καταγγέλλει ως την απόλυτη πηγή του κακού.
Επί 20 χρόνια το συγκεκριμένο είδος ψηφίζει τον έναν για να τον απαλλάξει από τον διεφθαρμένο κρατικό μηχανισμό του άλλου, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ο μηχανισμός είναι ο ίδιος, απλώς αλλάζει διαχειριστή. Σε λίγες μέρες ο «κυρίαρχος λαός» θα δώσει ένα γενναίο 80 κάτι τοις εκατό στους κομματικούς μηχανισμούς, οι οποίοι, κατά τον ίδιο ψηφοφόρο, είναι υπεύθυνοι για το μαύρο χάλι που ζει καθημερινά.
Και θα το κάνει βασικά για ένα λόγο: Γιατί αυτός ο «κυρίαρχος» αισθάνεται μέρος αυτού που καταγγέλλει. Θεωρεί αναπόσπαστο μέρος του συστήματος τη συναλλαγή, που τείνει να διαμορφωθεί στη βασική πολιτική αξία του. Από το δίπλωμα του μέχρι τη φορολογική του δήλωση, από το «μικρό και ταπεινό αυθαιρετάκι του» μέχρι την πλασματική του αναπηρία έχει κάνει μέρος της ζωής του τη συναλλαγή.
Αλλά ακόμα δεν ανήκει στους «αιμοδότες» των δύο μεγάλων, η λογική του δεν απομακρύνεται απολύτως από τη συνήθη. Στο πρόσφατο debate άκουσα εμβρόντητος την Αλέκα Παπαρήγα να λέει ότι η εξοχική κατοικία δεν είναι πολυτέλεια και ο αυθαιρετών δεν έχει την ευθύνη για την αυθαιρεσία του, η μόνη ευθύνη ανήκει στο διεφθαρμένο αστικό κράτος! Να λοιπόν και μια Αριστερά που κολακεύει τα «αυθαίρετα» μικροαστικά όνειρα του λαού.
Άλλωστε όσοι έχουν περάσει έστω και ένα εξάμηνο από τα εξαίρετα ελληνικά πανεπιστημιακά ιδρύματα θα έχουν καταλάβει τι είναι συναλλαγή και παραταξιακό νταβατζιλίκι, όλων των παρατάξεων (συμπεριλαμβανομένων και των εξωκοινοβουλευτικών). Σ’ αυτά τα εκτροφεία των αυριανών πολιτικών στελεχών μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς τι καλλιεργείται ως πολιτικός πολιτισμός και για τα στελέχη και για τους «υπηκόους».
Άλλο ένα λαμπρό παράδειγμα συναλλαγής και νοοτροπίας νταβατζή ήταν και τα πρόσφατα debate. Οι κομματικοί φουσκωτοί μπήκαν για δύο μέρες στην ΕΡΤ σταμάτησαν τη λειτουργία της, ενώ προηγουμένως οι πρωτοκλασάτοι των κομμάτων συναλλάσσονταν σε σχέση με τους όρους που θα διεξαχθεί το …υπερθέαμα. Και συμφωνήθηκαν όλα, ερήμην των δημοσιογράφων. Οι οποίοι κατάφεραν, μετά κόπων και βασάνων να κερδίσουν άλλα 20 δευτερόλεπτα τηλεοπτικού χρόνου σε κάθε ερώτηση. Όπου σε κάθε debate το θέμα δεν είναι μόνο αν θα εκπροσωπηθούν οι πολιτικοί αρχηγοί, αλλά και τα μέσα. Κι όταν λέμε μέσα εννοούμε τα τηλεοπτικά κανάλια πανελλαδικής εμβέλειας (με τις γνωστές «νόμιμες» άδειες). Έτσι αν αύριο η κυβέρνηση αποφασίσει να δώσει 20 άδειες πανελλαδικής εμβέλειας, το event θα πρέπει να γίνει σε γήπεδο για να χωράνε οι δημοσιογράφοι και η διαδικασία των ερωτήσεων (ποιος ρωτάει ποιόν και για πόση ώρα) θα πρέπει να βγει με αλγόριθμο από τη Μαθηματική Εταιρεία. Και μετά απ’ όλα αυτά έχουμε και διάφορες δηλώσεις στα όρια της γραφικότητας ότι απ’ όλη αυτή τη διαδικασία κέρδισε η Δημοκρατία!!!
Το μοντέλο του ψηφοφόρου που έχει κυριαρχήσει στη χώρα είναι αυτό του βολικού ψηφοφόρου, που επιβραβεύει αυτό που καταγγέλλει, αγωνιά να συμμετάσχει σ’ αυτό που αποστρέφεται, δίνει γη και ύδωρ για να γίνει παίκτης ενός παιχνιδιού, που ο βασικός του κανόνας είναι η παραβίαση των κανόνων. Του ψηφοφόρου που δεν έχει μάθει να διαλέγεται, δεν έχει μάθει να αντιπαρατίθεται, έχει μάθει να συναλλάσσεται και μάλιστα χωρίς συναλλακτικά ήθη! Και που όταν αποφασίζει να «αντισταθεί» η πιο δυναμική του ενέργεια την ημέρα των εκλογών είναι να λιάσει το – ταλαίπωρο απ’ τις φουρτούνες της ζωής- κορμί του σε κάποια παραλία. Για λίγο όμως… Γιατί είναι πάντα έτοιμος να επιστρέψει για την επόμενη συναλλαγή…

Μικρές αφελείς απορίες...

Ο Κώστας Καραμανλής συστήνεται πλέον στο στενό του περιβάλλον ως ξάδελφος του Μιχάλη Λιάπη;

Είναι αλήθεια ότι ο Γιώργος Σουφλιάς μαθαίνοντας ότι ο πρωθυπουργός έκανε δεκτή την εισήγηση του για εκλογές αναφώνησε «την άκουσα»;

Με τον Ψινάκη στο πλευρό του το ΛΑΟΣ θα έχει σύνθημα το «Θεά, Θεά η ακροδεξιά»;

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ως εν δυνάμει πρωθυπουργός, εκτός από καινούργιο κοστούμι έχει παραγγείλει και καινούργιες κάλτσες;

Η Ντόρα Μπακογιάννη κάνει ή όχι ασκήσεις ελέγχου αυθόρμητου χαμόγελου για να το καταστείλει με επιτυχία όταν ο Καραμανλής χάσει τις εκλογές;

Είναι αλήθεια ότι το «Μένουμε Ελλάδα» εκτός από εκπομπή της ΕΡΤ θα γίνει και ένα από τα κεντρικά συνθήματα του υπουργείου Εσωτερικών ώστε να περιοριστεί η διάθεση των Ελλήνων να μεταναστεύσουν εν όψει εκλογών;

Η Όλγα Τρέμη θα κλείσει τα 18 πριν ή μετά τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου;

Οι υποψήφιοι βουλευτές θα εμφανίζονται και στις εκπομπές μαγειρικής που έχουν κατακλείσει στα κανάλια ή θα στηθεί μόνο γι αυτούς εκπομπή με τον τίτλο «Μαγειρέματα»;

Ο Αλέξης Τσίπρας παραπονέθηκε ή όχι ότι μέχρι τις 4 Οκτωβρίου δεν προλαβαίνει να μετρήσει όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ;

Μήπως ο Προκόπης Παυλόπουλος βάφει τα μαλλιά του άσπρα;

Οι κινήσεις του Βασίλη Λέκκα όταν τραγουδάει Θεοδωράκη οφείλονται στο πάθος ή σε κάποια ανεπανόρθωτη βλάβη στο κεντρικό νευρικό σύστημα;

Τοίχο - τοίχο...

Η πόλη μοιάζει ασφυκτική για τους "θαμώνες" της, αλλά οι περισσότεροι προτιμούν να μη μιλούν γι αυτό! Αντί γι αυτούς μιλούν οι τοίχοι της πόλης, που φαίνονται πιο φλύαροι από τους κατοίκους της. Άλλοτε με οργή, άλλοτε με χιούμορ, άλλοτε άκομψα, άλλοτε ασυνάρτητα τα σχέδια και τα συνθήματα στους τοίχους της πόλης δημιουργούν τη δική τους ιστορία...
Μερικά δείγματα αυτής της "γλώσσας" από τις βόλτες των τελευταίων ημερών σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

Κωλό-μπαρα!!!

Το ελληνικό κράτος αποφάσισε να εγκαταστήσει τουαλέτες στα πάρκινγκ της εθνικής Αθηνών- Θεσσαλονίκης. Σωστό! Γιατί όταν έρθει "εκείνη" η ώρα, δεν είναι σικ να τρέχεις μες τα σπαρτά! Φρόντισε όμως να τις εγκαταστήσει πίσω από μπάρες! Ακόμα κι αυτές για τα άτομα με ειδικές ανάγκες! Οπότε αν χρειαστείτε τουαλέτα στην Εθνική, έχετε μαζί σας κι ένα σιδεροπρίονο!
Όπως βλέπετε αριστερά οι άρρενες κατάφεραν να σπάσουν το "οδόφραγμα"! Ή μήπως προσπάθησε κάποιος να εισβάλει με το Καγιέν στην τουαλέτα???

Πεύκο: ο γνωστός- άγνωστος

Επιτέλους μετά από δεκαετίες καταστροφικών πυρκαγιών μία κυβέρνηση έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δήλωσε με τόλμη και χωρίς να υπολογίζει το πολιτικό κόστος ότι ένας από τους βασικούς λόγους της ανεξέλεγκτης επέκτασης των πυρκαγιών είναι το πεύκο! Θα σας παρακαλέσω να μην χασκογελάτε και να δώσετε την πρέπουσα προσοχή σ’ αυτήν την δήλωση, η οποία νομίζω ότι θα δώσει οριστική λύση στο πρόβλημα των πυρκαγιών.
Θα ήθελα κι εγώ με τις μικρές μου δυνάμεις να συνδράμω στην αποκάλυψη του αγαπητού Ευάγγελου, καταγγέλλοντας ότι το πεύκο είναι άτιμο δέντρο. Ύπουλο και συχνότατα βρωμερό. Πρώτ’ απ’ όλα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ξερνάει πευκοβελόνες, τις οποίες δυσκολεύεσαι να απομακρύνεις με μια απλή σκούπα. Όσοι κάνουν κάμπινγκ επί χρόνια θα γνωρίζουν ότι οι ύπουλες πευκοβελόνες τρυπώνουν στα πιο απίθανα σημεία μιας σκηνής, χωρίς καμία διάθεση να απομακρυνθούν. Εμφανίζονται δε, και τσιμπούν ύπουλα τη στιγμή που δεν το περιμένεις.
Επιπλέον το πεύκο εκκρίνει διάφορα κολλώδη υγρά, όπως το γνωστό ρετσίνι, το οποίο σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες έχουν καταπιεί εκατοντάδες συμπαθείς αλκοολικοί, λόγω της συνωνυμίας του με τη ρετσίνα, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στο πεπτικό τους σύστημα.
Επίσης το πεύκο προσελκύει διάφορα αγενή και τεμπέλικα έντομα, όπως τα τζιτζίκια, που φωνασκούν αναιτίως στα κλαριά του, ακόμα και τις ώρες κοινής ησυχίας!
Κι αν όλ’ αυτά μπορείς να τα ανεχτείς, αυτό που πραγματικά σε βγάζει έξω από τα ρούχα σου είναι η αναρχίζουσα συμπεριφορά του πεύκου, που χρησιμοποιεί την ώρα της πυρκαγιάς το όπλο μαζικής καταστροφής, το γνωστό μας κουκουνάρι, για να πολλαπλασιάσει, χωρίς καμία αιδώ, την καταστροφή. Όπως ίσως γνωρίζετε, το κουκουνάρι, όταν πάρει φωτιά, δεν κάθεται να καεί ήσυχα πάνω στο μητρικό δέντρο, αλλά πετάγεται σαν οπλοβομβίδα δεκάδες μέτρα μακριά προκαλώντας τον όλεθρο σε άλλα δέντρα, σε αυτοκίνητα, σπίτια, αυθαίρετα και νόμιμα (δεν κάνει καμία διάκριση, σε αντίθεση με τις Πολεοδομίες της χώρας)
Γι αυτό η λύση είναι μία: Να κηρύξουμε ανηλεή πόλεμο στο πεύκο! Προτείνω στην κυβέρνηση να ξεκινήσει ΤΩΡΑ το ξερίζωμα όλων των πεύκων της Αττικής (σε πρώτη φάση) και στη θέση τους να χτίσει ωραιότατες μεζονέτες, αφού αυτή είναι η πρωταρχική ανάγκη του μέσου Έλληνα! Για να υπάρξει μάλιστα και σύνδεση με το παρελθόν καλό θα ήταν τα πυροσβεστικά αεροπλάνα (που έτσι κι αλλιώς δεν θα έχουν αντικείμενο, αφού δεν θα υπάρχει πλέον δάσος για να καεί) να ψεκάζουν το πρώην δάσος με κολώνια πακοραμπάν με άρωμα πεύκο. Έτσι και θα έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε πευκοδάσος και δεν θα έχεις τα ενοχλητικά πεύκα μέσα στα πόδια σου.
Για να μην εκλείψει όμως τελείως το πράσινο από τη χώρα θα πρότεινα το 1/3 των νέων μεζονετών να αφεθούν να ρημάξουν για κάποια χρόνια. Η πολύτιμη εμπειρία από τα Ολυμπιακά Ακίνητα που αφέθηκαν να ρημάζουν επί μία 5ετία μας δείχνει το δρόμο. Η εγκατάλειψη των κτιρίων δημιουργεί με το χρόνο χαμηλή βλάστηση που δεν χρειάζεται φροντίδα (αγριόχορτα, βρύα, λειχήνες κλπ). Επίσης εμπλουτίζεται και η πανίδα κυρίως με έντομα και τρωκτικά, τα οποία (όπως θα έχετε δει στα ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΙ) παίζουν σημαντικότατο ρόλο στο οικοσύστημα και όχι μόνο τα αγαπημένα σας σκιουράκια και ελαφάκια, που μάθατε να συμπαθείτε από τις πολλές παραγωγές του Disney που έχετε δει στη ζωή σας.
Θα με ρωτήσετε ευλόγως: Και το διοξείδιο του άνθρακα; Το οξυγόνο που προσφέρουν τα δέντρα; Εδώ είναι που πρέπει να στηθεί το μεγάλο μελλοντικό project. Αφού ο μέσος πολίτης εδώ και χρόνια, με την πολύωρη παρακολούθηση τηλεοπτικών σκουπιδιών και με τη συνεχή συναλλαγή με την εξουσία κατέστη φυτό, γιατί να μην καλέσουμε τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου, ώστε με μια μικρή παρέμβαση στο DNA των πολιτών να τους «προικίσουν» με τις ιδιότητες των δέντρων: Να απορροφούν το διοξείδιο του άνθρακα και να προσφέρουν οξυγόνο!
Γιατί το μεγαλύτερο και σημαντικότερο φυτό στο δυτικό πολιτισμό είναι ο άνθρωπος! Και είναι ικανός για όλα…

Με το ένα πόδι στη θάλασσα!

Περιμένω τις διακοπές με την ανυπομονησία ενός μικρού παιδιού. Και λίγο πριν φύγω αρχίζουν να περνάνε από το μυαλό μου δεκάδες καλοκαίρια, οι εικόνες τους, οι μυρωδιές τους… κάποια στιγμή νοιώθω και την ενόχληση της αρμύρας στην πλάτη χωρίς να έχω πλησιάσει ακόμα τη θάλασσα.
Δεν ξέρω αν τα καλοκαίρια έχεις πιο έντονη την επιθυμία να γίνεις παιδί, νομίζω όμως ότι οι μνήμες του καλοκαιριού «γράφουν» πιο έντονα, όπως τα παιδικά καλοκαίρια στη Χαλκιδική με τα γδαρμένα γόνατα απ’ τις βουτιές και τις κόντρες με τα ποδήλατα. Τα πανιασμένα δάχτυλα από τις ατέλειωτες ώρες στη θάλασσα.
.Τα αρώματα των αντηλιακών, ανάκατα με τη μυρωδιά από τις φλούδες του καρπουζιού και το ψήσιμο των γεμιστών που σε μισή ώρα θα είναι έτοιμα.
Η πρώτη σου ερωτική εμπειρία στα αγγλικά, με τους πιτσιρικάδες να παίρνουν μάτι ερήμην σου την ερωτική σου απειρία.
Το πρώτο ελεύθερο κάμπινγκ στη Σάρτη μαζί με τον πρώτο μεγάλο έρωτα. Πράσινα νερά και πράσινες παγωμένες μπύρες.
Το onerdose ξφία στη Μήλο, μόνοι οι δυο σας στη σπηλιά του Παπάφραγκα,
Τα τραγανά αγγλικά του σερβιτόρου- εραστή στη Σίφνο
Η όμορφη Μαρία στη Σέριφο να κοιτάει απορημένη να τη φωνάζουν από το καράβι. Κονσέρβα και ψωμί για να μείνεις μία ακόμα μέρα στη Σαντορίνη,
Ο μελαγχολικός γυμνισμός στη Βόρεια Εύβοια
«Γιώτινγκ» με τον Γιάννη στην Τζιά.
Τηγανιτά platanos και πιράνχας πριν το ηλιοβασίλεμα στον Αμαζόνιο. Ο Σταυρός του Νότου στα μάτια σου και όχι μόνο στα τραγούδια.
Τα κρουστά στο γλέντι του γάμου με θέα τη βραδινή Τύνιδα και το μυαλό σου καρφωμένο κάπου στη Φιλοθέη.
Ένα μαγικό βράδυ στην Αντίπαρο, όταν πίστεψες ότι φτάνει ένα βράδυ για να αλλάξουν τα πάντα
Μπάνιο στην παγωμένη Βαυαρική λίμνη και τελετή έναρξης των Ολυμπιακών στα γερμανικά.
Η εκκωφαντική σιωπή που συμμάχησε ανίερα με την επίμονη υγρασία του Νείλου ένα βράδυ στο Κάιρο.
Χαλάρωση, αλλά και παναντολ για τις ημικρανίες και κρέμες για εγκαύματα στο κάμπινγκ στο Κριαρίτσι.
Η μόνη μάλλον αταίριαστη μυρωδιά για την καλοκαιρινή μνήμη ήταν η περσινή, που πέρασε με σοβάδες και ασβέστες να ανακαινίζουν το σπίτι και να βγάζουν απαγορευτικό για οποιαδήποτε παραλία.
Φέτος επιστρέφω στη θάλασσα
Να μην ξεχάσω τον αφρό ξυρίσματος και τα γυαλιά ηλίου (όπως κάνω πάντα)
Καλές διακοπές!!!

Η εξόδιος επιταγή

Το να κρατάς στα χέρια σου, τέλη Ιουλίου, λίγο πριν από τις διακοπές σου, μια επιταγή, όπου καταγράφεται ποσό ανάλογο του μηνιαίου μισθού ενός golden boy, κανονικά θα έπρεπε να θεωρείται ευλογία. Αν είναι, όμως, η τελευταία πράξη της ιδιότυπης αυτής «εθελουσίας απόλυσης» που επιλέξαμε κάποιοι από το δυναμικό του City, τότε τα πράγματα αλλάζουν.

Είναι, ουσιαστικά, η τελευταία πράξη στο σύντομο δράμα που ζήσαμε όλοι μετά την κατραπακιά της 22ης Ιουνίου, όπου ένα ωραίο πρωινό μάθαμε ότι το παχυλό πορτοφόλι της οικογένειας Αγγελοπούλου θα σταματούσε να συμβάλει στην επιβίωση 460 ανθρώπων, οι οποίοι πριν από πολύ λίγο καιρό πίστεψαν ότι δούλευαν σε «σίγουρο» μαγαζί.

Δυστυχώς, δεν ήταν η μόνη κατραπακιά… Ακολούθησαν κι άλλες… Μέσα και έξω από τις συνελεύσεις, στα διαρκή και συνεχή τηλεφωνήματα από όλους προς όλους, στις διαβουλεύσεις.

Σε ανάλογες περιπτώσεις το πιο εύκολο που μπορείς να κάνεις είναι να καταγγείλεις την ανάλγητη εργοδοσία, τον καπιταλισμό, τους συνδικαλιστές, την κακοδαιμονία του κλάδου και ό,τι άλλο σου έρχεται πρόχειρο στο μυαλό και στη συνέχεια ξαλαφρωμένος να αποχωρήσεις για τις αγαπημένες σου παραλίες, όπου θα ενδοσκοπήσεις επαρκώς για το μέλλον των media. Αυτή ήταν ίσως η πιο ισχυρή τάση μέσα στο σώμα των εργαζομένων του City. Οι εργαζόμενοι οι οποίοι ξεκίνησαν εκλέγοντας μία επιτροπή, την οποία αμφισβήτησαν το επόμενο λεπτό της εκλογής της. Που συζήτησαν - με πολλές πινελιές γραφικότητας συνήθως - την πρόταση για την αυτοδιαχείριση του σταθμού.

Εκεί ήταν και το κομβικό σημείο: η αυτοδιαχείριση. Πολλοί από τους ακροατές είδαν σ’ αυτήν την πρόταση την άνοιξη στα media, την ευκαιρία για ένα ραδιόφωνο χωρίς επιχειρηματικά συμφέροντα, ελεύθερο από δεσμεύσεις. Οι ακροατές δικαιούνται να είναι ρομαντικοί, ίσως και αφελείς ορισμένες φορές. Εμείς, όμως, όχι.
Δε θα μπω σε λεπτομέρειες για τα όσα διατυπώθηκαν περί αυτοδιαχείρισης και μου απέδειξαν για μία ακόμα φορά πόσο κακοί είναι οι δημοσιογράφοι, όταν καλούνται να παίξουν το ρόλο του επιχειρηματία. Η μεγάλη απογοήτευση όλου του εγχειρήματος ήταν η συμμετοχή. Και για την ακρίβεια η ΜΗ συμμετοχή. Φτάσαμε μετά από ένα μήνα να κάνουμε συνελεύσεις των 20 ατόμων, ακόμα και όταν το κύριο ζητούμενο ήταν το τι θα βάλουμε όλοι στην τσέπη τους ή αν θα διασφαλίσουμε το επαγγελματικό μας μέλλον.

Οι μόνοι που ήταν συνεπείς και με συνεχή παρουσία στις θέσεις τους ήταν οι τεχνικοί, αν και μπορεί βάσιμα κανείς να μέμφεται το σωματείο τους ότι ξεκίνησε την παρέμβαση του με μία απολύτως συντεχνιακή λογική. Αλλά δε βαριέσαι. Οι τεχνικοί έχουν τουλάχιστον σωματείο. Τι να αντιπαραθέσουμε εμείς; Τη μονίμως κοιμωμένη ΕΣΗΕΑ;

Και για να τελειώνουμε με τα περί αυτοδιαχείρισης. Όσοι υποστηρίξαμε αυτή την πρόταση το κάναμε για να δώσουμε μία παράταση ζωής στο σταθμό, να ξαναβάλουμε στο τραπέζι την επαναλειτουργία του σταθμού, κάτι που τελικά έγινε πραγματικότητα. Με ποιους και με ποιους όρους θα το δούμε στο άμεσο μέλλον.

Όταν αποφασίσαμε (λίγοι, λιγότεροι από 20) να ξανανοίξουμε τα μικρόφωνα, πιστέψαμε ότι ως δημοσιογράφοι (υπό απόλυση) δεν μπορούμε να απεμπολήσουμε το δικαίωμα μας να έχουμε λόγο και να κάνουμε χρήση του αέρα, που δεν είναι επιχειρηματικό ακίνητο, αλλά δημόσια περιουσία. Και το κάναμε με μεγάλο κόστος. Και με ορισμένους να σκάβουν υπογείως κάθε κίνηση που οδηγούσε στο άνοιγμα των μικροφώνων. Αυτό που κατάλαβα απ’ αυτή τη μικρή εμπειρία είναι ότι ορισμένοι με τον όρο «αυτοδιαχείριση» εννοούν τη διαχείριση όσων αφορούν τον εαυτό τους! Αλλά τελικά αυτό που έβλεπες από τα μηνύματα του κόσμου είναι ότι καταγράφει, με απόλυτη συνέπεια και ακρίβεια τις απουσίες. Και συνήθως το κοινό έχει και καλή μνήμη….

Οι ανασφάλειες, τα συναδελφικά μαχαιρώματα, η έπαρση, η ματαιοδοξία, η απάθεια, η εκνευριστική και ανεξήγητη ιδιώτευση όταν παίζεται το ίδιο σου το μέλλον ήταν δυστυχώς αυτά που κυριάρχησαν όλο αυτό το μήνα. Και απέδειξαν ότι όσο περισσότεροι είμαστε απέναντι σε ένα πρόβλημα τόσο λιγότεροι φροντίζουμε να φανούμε. Είχα γράψει στην αρχή αυτής της ιστορίας στο e-tetRadio.gr ότι αυτός ο σταθμός δεν πρόλαβε να δημιουργήσει ουσιαστικούς δεσμούς μεταξύ των ανθρώπων του. Τα κίνητρα τους ήταν απολύτως ετερόκλητα, οι αφετηρίες και οι στοχεύσεις τους εκ διαμέτρου αντίθετες. Κι αυτό άρχισε να κραυγάζει με την πρώτη – και πολύ μεγάλη- δυσκολία.

Αρκετοί από μας θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε για τη νέα ραδιοφωνική μας στέγη. Και θα το κάνουμε κυρίως γιατί αγαπάμε αυτό το μέσο. Και είμαστε βέβαιοι ότι θα μας το ανταποδώσει παρά τις αντιφάσεις μας.

Άλλωστε στις αντιφάσεις έχουμε συνηθίσει.
Προχθές ο ιδιοκτήτης στην ΕΒΓΑ της γειτονιάς μου, όταν του είπα ότι υπέγραψα την απόλυση μου, με ρώτησε με ανησυχία και ειλικρινές ενδιαφέρον,: «Είσαι, δηλαδή, στον αέρα;». Και ενώ για οποιονδήποτε άλλον αυτή η ερώτηση είναι συνώνυμη του αβέβαιου μέλλοντος, εγώ ήμουν στο τσακ να του απαντήσω; «Δεν είμαι, αλλά ελπίζω σύντομα να βρεθώ!»

Δημοσιεύτηκε στο e-tetradio στις 28 Ιουλίου 2009