Have some fun!!!!

Δείτε συντονισμό των celebrity της πολιτικής και της κοινωνίας (Kougias included) Δανεικό και πάλι από τον φίλο Γιάννη

Send your own ElfYourself eCards

Από το blog του φίλου Γιάννη
Gregory φώναζαν τον Αλέξη οι φίλοι του... Καλό ταξίδι!

Η φωτιά δε σβήνει εύκολα…

Τελικά αν και όλοι το απεύχονται η καταπιεσμένη οργή, θέλει αίμα για να βγει στους δρόμους. Ο θάνατος του 16χρονου Αλέξη λειτούργησε σαν το «πράσινο φανάρι» για να μυρίζουν οι δρόμοι μπαρούτι, για να πάρει ο αέρας τη μυρωδιά αυτής της ασυντόνιστης δύναμης που οδηγεί άλλοτε στη σύγκρουση, άλλοτε στην καταστροφή, άλλοτε στο χάος, άλλοτε στη διαχείριση του αβέβαιου (που συνήθως τρομάζει τους ενήλικες, αλλά παραμένει άρρηκτα δεμένη με τη φύση ενός νέου ανθρώπου)
Τα κανάλια, κουρασμένα από τις Βατοπεδιάδες, κάνουν χαρές μεγάλες που έχουν επιτέλους «πιασάρικα» πλάνα για να τα πουλήσουν στη βραδυνή τηλεοπτική εμμηνόπαυση και βρίσκονται ήδη στο δρόμο για να πάρουν το περίλυπο ύφος τους και να κλάψουν γοερά για τις καταστροφές στους δρόμους, για το ανεπιθύμητο χάος, για την τυφλή βία. Θα κλάψουν επίσης για το μέλλον των παιδιών, που για τους ιδιοκτήτες τους θα πρέπει να είναι άρρηκτα δεμένα με την κατανάλωση φανταχτερών προϊόντων, με την κατοχή 4 – τουλάχιστον- πιστωτικών καρτών και με αμέτρητες ώρες αποχαύνωσης στις φτηνοπαραγωγές τους.
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο – ή κυρίως – οι τηλεοπτικές οθόνες. Είναι το βλακώδες ερώτημα των περισσότερων «γιατί τόση βία;», «γιατί καίνε αυτοκίνητα και καταστήματα;», «που πάει η νεολαία;» και άλλα τέτοια βαθυστόχαστα ερωτήματα, που κανονικά πρέπει να κάνεις τον κόπο να τα απαντήσεις πριν αρχίσουν να σου καίνε το 1400 κυβικών καμάρι σου το οποίο θα χρωστάς μέχρι η κόρη του Καραμανλή να γίνει υπουργός Εξωτερικών.
Κανείς πριν δει κατεβασμένη μια τζαμαρία εμπορικού καταστήματος δεν αναρωτήθηκε πόση οργή μπορεί να κρύβει ένα παιδί, που έχει γίνει «άλογο» από τα 6 του, τα 7 του, τα 8 του χρόνια για να πάρει γύρω στα 18 το «παράσημο» του πετυχημένου της αποστήθισης (και ορισμένες φορές των καταπιεστικών προσδοκιών των γονιών του;)
Κανείς δεν αναρωτήθηκε πριν δει μια μολότωφ να σκάει στο κατώφλι του πώς μπορεί να τα πάρει στο κρανίο ένας πιτσιρικάς, όταν έχουμε υποσχεθεί part-time εργασία μετά από 20 χρόνια στα θρανία με την παχυλή αμοιβή των 400 ευρώ.
Κανείς δεν σκέφτηκε, πριν δει έναν κάδο απορριμμάτων στις φλόγες, αν αυτά τα παιδιά σιχαίνονται την εικόνα των γονιών τους, που βρίσκονται λίγο πριν το εγκεφαλικό, ως «πουτανίτσες» των τραπεζών, που ως νταβατζήδες του συστήματος τους ζητάνε όλο και περισσότερα λεφτά από το καθημερινό γαμήσι στη δουλειά;
Δεν ξέρετε τι σημαίνει οργή ή διάθεση για τυφλή βία; Θέλετε να μου πείτε ότι από κανενός το μυαλό δεν πέρασε ποτέ η ιδέα, δεν ονειρεύτηκε, να ορμίσει από το γραφείο και να δαγκώσει την καρωτίδα του προϊσταμένου του, του αφεντικού του, του γελοίου συναδέλφου του στη δουλειά.
Αν θέλετε λιγότερη βία στους δρόμους, μην στείλετε άλλους αφηνιασμένους μπάτσους στους δρόμους για να πυροβολήσουν 16χρονους. Απλώς την επόμενη φορά και πριν οι δρόμοι πάρουν φωτιά δώστε λίγο περισσότερο χώρο στη ζωτικότητα τους και αρχίστε να μαζεύετε σιγά- σιγά τα οδοφράγματα που έχετε στήσει στα όνειρα τους….

Καλοτάξιδος, Γιώργο...

Συνήθως οι επικήδειοι και οι νεκρολογίες είναι ενός είδους απολογία των απόντων από τη ζωή του τιμώμενου απόντος.
Δε θέλω να κάνω το ίδιο, αλλά εδώ και δύο μέρες που έμαθα την είδηση του θανάτου του Γιώργου Κοίλιαρη κάτι με σπρώχνει να γράψω δύο γραμμές για έναν άνθρωπο, που έζησα στη δουλειά, κάποιον απ’ αυτούς που ξεκίνησαν – είμαι βέβαιος- με τη ρομαντική βεβαιότητα ότι θα αλλάξουν τον κόσμο. Ήταν μάλλον από τους ελάχιστους που συνέχισε να το πιστεύει ακόμα και στα 54 του χρόνια.
Και κάποιοι άλλοι από μας ξεκινήσαμε πιστεύοντας ότι θ’ αλλάξουμε τον κόσμο, αλλά στην πορεία αποφασίσαμε ότι το εγχείρημα είναι μάλλον δύσκολο και αρκεστήκαμε στο να τον περιγράφουμε, απλώς κάνοντας όσο το δυνατόν λιγότερες εκπτώσεις.
Τον Γιώργο τον γνώρισα από τα πρώτα μου βήματα και στην εφημερίδα και στο ραδιόφωνο. Ποτέ δεν θυμάμαι να είδα στο πρόσωπο του αυτή την έπαρση του «παλιού» που απαξίωνε τους νεότερους. Μπορούσες από την αρχή- σχεδόν στο επέβαλλε- να νοιώσεις φίλος του.
Πολύ σύντομα κατάλαβα και την πολύ καλή του σχέση με την αδρεναλίνη. Φθινόπωρο του 1991 προσφέρθηκε να με κατεβάσει με τη μηχανή του από τον Flash στην Ιπποκράτους και το έκανε με την ταχύτητα του φωτός περίπου. Δεν πάθαμε τίποτα. Αντίθετα λίγους μήνες αργότερα οδηγώντας εγώ ο ίδιος μια πολύ μικρότερου κυβισμού μηχανή, βρέθηκα με συντριπτικά κατάγματα στο ΚΑΤ. Και ο Γιώργος ήταν εκεί. Με αυτό το μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπο του. Και λίγο αργότερα όταν ξαναπάτησα στα πόδια μου, μου είπε σε ανύποπτο χρόνο σαν παλιός, χωρίς όμως καμία διάθεση διδακτισμού: «Δημητράκο, είσαι καλό παιδί. Να προσέχεις τις κουφάλες. Είναι πολλές σ’ αυτό το χώρο». Τις κουφάλες τις γνώρισα και συνεχίζω να τις γνωρίζω, τον Γιώργο τον έβλεπα είτε δια ζώσης είτε στις οθόνες στο ρεπορτάζ, που το αγαπούσε μάλλον όσο τίποτε άλλο στη ζωή του.
Όταν άκουσα ότι μεταφέρθηκε βαριά τραυματίας από το Αφγανιστάν, είχα μια ανεξήγητη βεβαιότητα ότι θα τα καταφέρει. Και μια ενοχή… Ότι δεν πέρασα ποτέ από το νοσοκομείο, όπως είχε κάνει ο ίδιος για μένα 17 χρόνια πριν. Στην κηδεία δε θα πάω. Δεν πάω γενικότερα στις κηδείες, γιατί μου είναι αφόρητος ο κόσμος που «τιμά» το νεκρό. Άλλωστε η μεγαλύτερη τιμή γι αυτόν που φεύγει είναι να μην εγκαταλείπει ποτέ τη μνήμη αυτών που μένουν.
Καλό ταξίδι, Γιώργο…

Dead flag blues

Μια πειραματική ταινία μικρού μήκους εμπνευσμένη από το Dead Flag Blues των Godspeed You! Black Emperor (Για να μην μπλέκονται οι ήχοι κάντε πρώτα ένα pause στο player που βρίσκεται στην αριστερή πλευρά του blog κάτω από το ρολόι)

Ναρκώστε τους αριθμολάγνους!

Οι αμερικάνικες εκλογές βρίσκονται στην τελική ευθεία, οι ελληνικές εκλογές συζητιούνται από τη στιγμή που βγήκαν τα αποτελέσματα των προηγούμενων και ο κόσμος είναι μονίμως ανήσυχος για να μάθει τι σκέφτεται. Όλα αυτά βρίσκουν τη γιατρειά τους στους δημοσκόπους, οι οποίοι φροντίζουν να μας βομβαρδίζουν με νούμερα για απαντήσεις σε ερωτήματα που απασχολούν την καθημερινότητα μας όπως «ποιος είναι ο καταλληλότερος για πρωθυπουργός». Όπου πάντα – και στο παρελθόν και τώρα- καταλληλότερος αναδεικνύεται αυτός του οποίου η πολιτική ξεσηκώνει τις μεγαλύτερες αντιδράσεις (ο Σημίτης τότε, ο Καραμανλής τώρα)
Από την άλλη και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό ξεφυτρώνει μια νέα ομάδα ψυχοπαθών ψηφοφόρων που αλλάζει άποψη κάθε μισάωρο. Σήμερα ο Ομπάμα προηγείται με 10 μονάδες, αύριο με 4, μεθαύριο με 10 πάλι και την άλλη βδομάδα με 5. Η άλλη σταθερή ομάδα με κατασταλαγμένες ιδέες είναι η ΟΦΑ ( όπου φυσάει ο άνεμος). Αυτοί δηλαδή που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν αυτό που θεωρούν ότι θα ψηφίσουν οι περισσότεροι από τους άλλους.
Όλα αυτά δεν γίνονται μια φορά το μήνα, αλλά σχεδόν καθημερινά. Αν είναι Κυριακή μάλιστα θα σε φιλοδωρήσουν με τουλάχιστον 3 δημοσκοπήσεις, όπου θα μάθεις αυτό που ήδη ήξερες, αλλά με πολλά νούμερα, μηδενικά και υποδιαστολές. Επίσης θα μάθεις και άλλα εξίσου συγκλονιστικά: Ότι ο κόσμος ανησυχεί για την ακρίβεια, για την ασφάλεια, για την παιδεία, για την υγεία… Τι μου λες; Τέτοια αποκάλυψη είχε να γίνει από τότε που ο Ιωάννης κλείστηκε στη σπηλιά στην Πάτμο και άρχισε να γράφει για τα σημεία και τα τέρατα.
Με όλο αυτό τον βομβαρδισμό έχω αρχίσει να παθαίνω μία απώθηση για τα νούμερα. Και αυτά των δημοσκοπήσεων και αυτά που φορούν κουστουμάκια κοψοχρονιά από το στοκ του Αρμάνι και τα υποστηρίζουν. Όπως καταλάβατε είμαι εκνευρισμένος κατά 98,456%.

Τσα!

Ίσως να περίμενα να αλλάξει η εποχή, να δω βροχές, να νοιώσω στους ώμους μπουφανάκι (απ’ αυτά που τα χρειάζεσαι μετά βίας έναν μήνα το χρόνο). Ίσως πάλι η φιλοδοξία να ανακαινίσω σπίτι με οδήγησε σε τέτοια πνευματική κόπωση, που έκανε και το πνεύμα απρόθυμο και τη σάρκα έτοιμη για 12ωρους ύπνους. Με το έναν ή με τον άλλον τρόπο άφησα για μήνες ορφανό το blogόσπιτο στο οποίο επιστρέφω με πρόθεση να γίνω μόνιμος κάτοικος του.
Σ’ αυτούς τους 5 μήνες μου έγιναν γνωστές, μέχρι πρότινος άγνωστες λέξεις (και ονόματα) όπως Εφραίμ, Δαϊλάκης, συμμετείχα σε καλλιτεχνικά γεγονότα όπως η συναυλία της Μαντόνα (ποιος να μου το ‘λεγε πριν από μερικά χρόνια), αναγκάζομαι να ζω χωρίς το σχόλιο της Μάρας, ενώ πρέπει να προσθέσω άλλο ένα άγχος στα τόσα που με καταδυναστεύουν, αφού οφείλω να αγωνιώ και για το αν θα καταρρεύσει η παγκόσμια οικονομία (πράγμα που δεν μου ακούγεται απαραιτήτως κακό, αλλά όταν σκέφτομαι ότι ο γιάπης μαλακίζεται, εμείς πληρώνουμε το λογαριασμό, εγκαταλείπω ακόμα και τη σκέψη).
Το μόνο που παραμένει σταθερό είναι ο επίμονος Ομπαμισμός που επικρατεί στον πλανήτη και θα κορυφωθεί το Νοέμβριο, όπου αν μας βγει ο «ηλιοκαμένος» θα γιορτάσουμε με μπαλόνια, σερπαντίνες και κομφετί τη νίκη του «σοσιαλίζοντα» φιλελεύθερου. Υπάρχει άλλωστε και το κατάλληλο περιβάλλον αφού μετά την κρατική επιδότηση των χρεών των τραπεζών, πέρα από τον Ατλαντικό έχει επικρατήσει ο υπαρκτός καπιταλισμός.
Τέλος πάντων, ας μην φλυαρήσω άλλο.
Καλώς σας (ξανα)βρήκα!